Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Του φόνου...


Έκλεισε την πορτα πίσω της αλαφιασμένη.
Ταραγμένη διπλοκλείδωσε.Το σώμα της κύλισε στο πάτωμα σαν από σίδερο.
Σίδερο.
Σκληρή σαν σίδερο.
Έτσι "έπρεπε" να είναι μια ζωή.
Έτσι να στέκεται.
Έτσι να φαίνεται.
Στερεώθηκε στα πόδια της.
Κίνησε για την κρεβατοκάμαρα.
Πάτησε στο κρεβάτι με μανία ,σαν να έλιωνε όλα εκείνα που είχε ζήσει εκεί πάνω.Ξυπνήματα,έρωτα,παιδιά και τρυφεράδα.(Αλήθεια τα έζησε αυτά;;)
Έβαλε το χέρι πίσω απ την Γλυκοφιλούσα και πήρε το καλά κρυμμένο κουτάκι.Κουτάκι από καρφίτσες.Παλιό.
Σχεδόν δέκα χρόνια από τότε που της το άφησε η γιαγιά της φεύγοντας.
-Να το φιλάς απ τα παιδιά.Μην πάθουμε κανένα κακό.Κόρη μου κάντο.Και το βάρος στα κόκαλα μου.
Κίνησε για την κουζίνα.
Έβγαλε το ρύζι,τον άνηθο,τα φρέσκα κρεμμυδάκια και τον κιμά.
Όχι πια γιαλαντζί.Φτάνει το γιαλαντζί- μουρμούρησε στις σπίθες απ τα μάτια της.
Τα κληματόφυλλα ήταν ζεματισμένα απ το πρωί.
Το λατρεμένο του φαί.
Τσιγάρισε κιμά με τα κρεμμυδάκια και τον άνηθο,τους έριξε δάκρυ και οργή,αλάτι και πιπέρι.

Τους έριξε κανέλλα και ζάχαρη ,κάποτε αγάπησε τη γλύκα του(Πότε;;)

Και στο τέλος το ρύζι.Νυχάκι,καλά ακονισμένο.
Τα βγαλε απ τη φωτιά.

Μοσχοβόλησαν, κανέλα και πόνο.
Άνοιξε το χαρτάκι και το ριξε όλο μέσα.
Και άρχισε να τα διπλώνει.
Φύλλο στην παλάμη,μια κουταλιά απ το μίγμα,δεξί άκρο,αριστερό άκρο και τύλιγμα.

Τα ντολμαδάκια πρέπει να είναι μικρά και καλοδιπλωμένα.
Το επόμενο το δίπλωσε με τις φωνές του.
Το τρίτο με τις μπουνιές και τα μαυρισμένα μάτια της.
Το τέταρτο με την αποβολή μετά απ τη κλωτσιά, στην 7 μηνών κοιλιά της.
Το πέμπτο με το σπασμένο της κεφάλι.
Το έκτο με τις βουρδουλιές απο νεύρο βοδιού.
Το έβδομο με τους βιασμούς της κάθε φορά που δεν ξενοπηδούσε.
Το όγδοο με τον γιό της που έδιωξε όταν μια μέρα πήγε να μπει ανάμεσα.
Το ένατο με το μίσος για τους γύρω της.Για την μάνα της ,για τον πατέρα της,για τους συνένοχους και επίσης δέσμιους της.
Το δέκατο με τη γλύκα της γιαγιάς της.
Η μόνη που απ την αρχή δεν είδε με καλό μάτι το προξενιό,τον γαμπρό,τον άντρα,το ξύλο,την ηθική,τα ταμπού.Σήκω και φυγε της έλεγε πάντα.Μέχρι και στην Αστυνομία τον πήγε.Αλλά το χωριό είναι τυφλό μουγκό και κουφό.
Τα γέμισε όλα.
Τα είδε στην κατσαρόλα,τακτικά βαλμένα ένα ένα,ομόκεντροι κύκλοι.
Τα καπάκωσε με ένα πιάτο και έριξε μέσα νερό,λεμόνι και δυο άγουρα κορόμηλα...Για την απαραίτητη ξυνίλα.
Όταν έγιναν ήταν ακόμα νωρίς.Έβαλε τα καλά της και κίνησε για το νεκροταφείο.

Με μια αγκαλιά μαντζουράνες.

Όλα έγιναν-της είπε.

Κατα τις ορμήνειες σου.

Και σιώπησε μέχρι την αυγή.

Μέχρι το άγγιγμα στον ώμο της




(Λόγω ελλείψεως ιδεών λέξεων και σκέψεων..λόγω νοσταλγίας και ιστορικής αναδρομής....Καλησπέρα!)


Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Aυστηρώς ακατάλληλον...


Κάποτε ρώτησαν μια γιαγιά,χήρα (από εκείνες του χωριού,με τα μαύρα,μεγάλη σε ηλικία,με δυό δόντια για ντεκόρ και μόνο)

-Γιαγιούδαμ τί θελ΄ς;;Κουμάτ γιαούρτ μι του μέλ΄για μια ψουλή καβλουμέν';;

Και η γιαγιά χωρίς δεύτερη σκέψη,με πολύ λυπημένο και νοσταλγικό βλέμμα,κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι απάντησε :

-Εμ μουρέλι΄μ εν έχου δόντια γω να φάγου του γιαούρτ΄μι του μέλ'...

Το παραπάνω είναι ανέκδοτο που κυκλοφορεί ευρέως στο χωριό,αποδεικνύοντας απ τη μια την ετοιμολογία των γυναικών του χωριού και απ την άλλη την καλοπροαίρετη πάντα αθυροστομία τους...


Κουμάτ=λίγο

Τα υπόλοιπα-θαρρώ κατανοητά...
Έτσι και επειδή έχω όρεξη και κέφια απόψε....Οι ντροπαλοί να βάλουν κόσκινο....
Καλησπέρα είπαμε;;;

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2009

Σεπτέμβρης




Σεπτέμβρη,4
Φθινοπώρου αρχές.
Κάθε Σεπτέμβρη στο χωριό αρχίζει μια χρονιά.
Παλιότερα πρώτη του Σεπτέμβρη οι γυναίκες ευχόταν καλό μήνα και καλή χρονιά.
Σχολειά,σοδειές, αγροτικές δουλειές...
4 μέρες μετά είπα να εγκαινιάσω τραγούδια για τους μήνες.
Αρχή ο φετινός Σεπτέμβρης.Στην πρώτη του πανσέληνο.
Μεσάνυχτα και φως να λούζει τα πάντα στη βεράντα ,στο σπίτι,στις σκέψεις στα σχέδια που δεν τόλμησαν να ζήσουν,στους ήχους που φοβήθηκαν ν ακουστούν.
Σχέδια έχει ο φετινός Σεπτέμβρης λίγο αλλιώτικα απ τους τελευταίους τρεις.
Έχει μια σχεδία- γερό σκαρί,στην άκρη του νου,έτοιμη να σαλπάρει για το νησί ανα πάσα στιγμή ,και τις ώρες της μέρας να λιγοστεύουν...
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι τούτο.Μάζεψε χίμαιρες και φαντασία και έφυγε..τουλάχιστον ημερολογιακά.
Άφησε στο τέλος του την πίκρα κάθε εποχής που τελειώνει και την νοσταλγία για τις στιγμές που χάνονται.
Άφησε και δυό τραγούδια να αντηχούν στ αυτιά
Και τα δυο αγαπημένα...Αυτά θα στολίσουν τον φετινό Σεπτέμβρη..
Χαρούλα-Ελευθερία...

Φθινόπωρο
Όταν του φθινοπώρου η πόρτα ανοίξει
όταν θ' αποδημούνε τα πουλιά
θα φτάνει ένα αεράκι ν' αποδείξει
τι είναι μιά αγκαλιά
Θα 'ναι Σεπτέμβρης μήνας μπορεί κι Οκτώβρης
θα 'σαι στην πόλη εσύ κι εγώ στο νησί
και όποιος θυμάται πιο πολύ θα το βρεις
όταν θα παίρνεις το γράμμα μου το θαλασσί
Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες
τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές
τα δελφίνια όμως θα μου πουν
όποιος μένει πίσω δεν τον αγαπούν
Καθώς κοιτώ να παίζεις με το κύμα
να μου φοράς κοχύλια στα μαλλιά
νιώθω πως δεν αργεί το πρώτο βήμα
που σε πάει μακριά - σ' άλλη αγκαλιά
Αύγουστος μήνας θα λέει η φωτογραφία
μα ο Δεκέμβρης θα 'ναι στην ψυχή
και μένα που με λένε απλώς Μαρία
θα φτιάχνω μιά ιστορία από την αρχή
Δεν υπάρχουν σύνορα μην πεις
Το δελφίνι το 'πε στις ακτές
κράτα την καρδιά σου από τους πειρατές
το 'πε και στο κύμα χάθηκε
όποιος μένει πίσω πάει, ξεχάστηκε
Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες
τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές
τα δελφίνια όμως θα μου πουν
όποιος μένει πίσω δεν τον αγαπούν
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τ' άγρια μαλλιά σου στην τρικυμία'
το ραντεβού μας η ώρα μία.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι
την εκκλησούλα με το καντήλι.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
με τα μισόλογα τα σβησμένα
τα καραβόπανα τα σχισμένα.
Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα
τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Πού πήγε;;