Γλύκα...

Είπα ν αφήσω κάτι γλυκό φεύγοντας....

Κάτι όμορφο και γλυκό.

"Πάντα να βρίσκεται γλυκό στο σπίτι " φωνάζει πάντα η μάνα...

Κοπιάστε λοιπόν....
Φιλιά!!

Τοίχος....

Όπως κοιμήθηκες

με το πλευρό γυμνό

και το πρόσωπο στον τοίχο

λυπήθηκα.

Έρωτας μια ακανόνιστη ανάσα

κι ένα εγώ.

Τό βρήκα σήμερα ψαχουλεύοντας σε παλιά βιβλία και τετράδια.Δεν θυμάμαι καν ποιος το χει γράψει,ούτε τίτλο,ούτε σε ποιό βιβλίο το βρήκα.Μόνο πόσο μου άρεσε θυμήθηκα,και μου έφερε πάλι στο μυαλό ένα στίχο από τραγούδι του Βασίλη.....(με ίδιους στίχους και από Μητροπάνο)

Τα μάτια σου έκλεισες

και μ άφησες απ έξω

Άλλη μια νύχτα θα τη βγάλω στη βροχή

'Ολα για πάρτη σου και απόψε θα τα παίξω

Και θα σε χάσω

μέχρι να ρθει το πρωί

O μικρός πρίγκηπας

Το βρήκα σήμερα χαζεύντας στο δίκτυο.

Είναι απ τα βιβλία που είναι σταθερή αξία στη ζωή μου.

Συχνά πυκνά το ανοίγω και πάντα κάτι καινούριο θ ανακαλύψω...

Είπα να το μοιραστούμε.

Ο μικρός πρίγκηπας on-line λοιπόν

Όχι άλλο χρόνο

Όλα θ αλλάξουν,θα δείς...
Τα σπίτια,οι πόλεις, οι ανάσες ,η θάλασσα,ο ουρανός,
Οι άνθρωποι.

Ανάσες ξεχασμένες στο παγωμένο τζάμι
Δάκρυα που νότισαν την ύπαρξη,
Παράξενη μέρα.
Κάθε χρόνο το Μάη.
Κάθε Μάη ο χρόνος λιγοστεύει .
Χρόνος στολισμένος λουλούδια .
Λουλούδια ποτισμένα με δάκρυα.
Ταξίδι απ τα μάτια στα ακρόχειλα ,στο χώμα,στερνό αντίο και φιλί

Για ποιό ταξίδι κίνησες ναπας,
να με θυμάσαι και να μ αγαπάς,
Σου κλέβει η Ανατολή λευκό φιλί

Παγιαβ(υ)λέλια...

Ένα απ τα κλασσικά παιχνίδια των παιδιών στη Μυτιλήνη παλιά ,ήταν το Παγια(υ)βλί-Παγιαυ(β)λέλ'.
Είναι χειροποίητο και κεραμικό ,μιας και η αγγειοπλαστική -ως γνωστό- είναι ευρέως διαδεδομένη στο νησί.(Κ'μαράδις μας λένε στο χωριό)



Το παγιαβλί λοιπόν είναι είδος σφυρίχτρας ,η οποία βρίσκεται στην προεξοχή δίπλα στο κεραμικό καλαθάκι.Στο καλαθάκι μπαίνει νερό,για να αλλάξει εντελώς το άκουσμα της σφυρίχτρας και να δώσει κελαρυστό τόνο στον ήχο.Σχεδόν σαν κελάιδισμα πουλιού.
Τα χρώματα του είναι συνήθως κόκκινο και μπλέ με λευκά ζωγραφισμένα σχέδια.




Η χαρακτηριστική έκφραση που έχει μείνει ακόμα είναι
"Παίξι του παγιαβλέλ'ς"
που είναι η αντίστοιχη του "εσύ παίξε το βιολί σου".

Η ματαιόδοξη προσαρμοστικότητα της απιστίας.

Απιστία δεν συγχώρεσε ποτέ.

Η σχέση στο μυαλό της περιλάμβανε πάντα δύο.

Έρωτες,λουλούδια καρδούλες αρκουδάκια και τα υπόλοιπα στερεότυπα σαχλά περιεχόμενα.

Μέχρι που τον γνώρισε.

Ψηλός μελαχρινός αδύνατος και όμορφος.

Η αγέρωχη ματιά του αγέρα.

Ο Βασίλης της Βάσως.
Και κείνη.

Η "άλλη".
Η "αντροχωρίστρα".

Αντιστάθηκε.-Γιατί;
Κρατήθηκε.-Γιατί;
Παραδόθηκε.
Στο τέλειο τρίγωνο.

Ο "άπιστος"Βασίλης.
Η "καημένη" Βάσω και εκείνη-Οι λαθεμένες ματιές του κόσμου..

Τίποτα δεν ήταν μετά το ίδιο.

Καμιά απ τις δύο δεν ένιωσε ζήλεια.
Καμία δεν ένιωσε ανταγωνισμό.
Όύτε παραμελημένη.

Και ας τις χώριζαν μόνο δυό όροφοι.

Η έννοια.Για την Βάσω.Οι καλημέρες τους.Η αγάπη που μοιράζοταν.Η προέκταση της αγάπης τους στα άκρα.Και στις δύο και από τις δύο.
Το πάθος τους.
Εκείνος για τις δύο.
Εκείνες για τους δύο .

Δεν τις περιόρισε ποτέ.Ούτε τη μια ούτε την άλλη.

Πολλές φορές κάτι βράδια απουσίας θέλησε να πάρει το μαξιλάρι της και να κατέβει κάτω.

"Κάντε πιο εκεί να πει",και να χαθεί στις τόσο γνώριμες μυρωδιές.
Στα χιλιοανακατεμένα υγρά των κορμιών τους.
Να αφεθεί στην άλλη μορφή του έρωτα.

Μα θυμόταν τις νύχτες της παρουσίας και μεταλλασόταν σε μια άλλη.
Έβγαινε και προσπαθούσε να τους αναστήσει σε ξένα κορμιά.
Στα παγκάκια του δρόμου,στις τουαλέτες των μαγαζιών,σε φτηνά κρεβάτια των άλλων.
Του κόσμου.Των απ έξω.Του κύκλου.Του κοινού κύκλου.
Και κείνος ακριβοδίκαιος έκοψε τον εαυτό του στα δύο.
Όχι δεν ήταν η απιστία που κυλούσε στο αίμα του.
Ούτε καν η ανάγκη να πνέει παντού ελεύθερος.
Ήταν τα τόσα που είχε να δώσει και στις δύο.
Στην καθεμιά ξεχωριστά.
Και στις δυό μαζί.
Ποτέ δεν είδε την μια σαν συμπλήρωμα της άλλης.
Η κάθεμια ήταν ανάγκη και έρωτας.
Ανάγκη και αγάπη.

Αγέρας πραγματικός.Και έφερε κοντά τον Ήλιο και τη Σελήνη.

Στεριά και θάλασσα.

Απιστία και δόσιμο.Πρίν και μετά.

Και ας απείχε το πριν με το μετά τρία κορμιά δρόμο.
Τεράστια απόσταση.

Παιχνίδι Ακανόνιστης και Νταλικέρη

Θοδωρής Γρηγοριάδης

Χτες τέλειωσα το βιβλίο ¨Έξω από το σώμα¨του Θεόδωρου Γρηγοριάδη.
Καιρό ήθελα να γράψω για τον συγκεκριμένο συγγραφέα.
Η πρώτη επαφή έγινε μέσω μιας καθηγήτριας στην Τρίτη Λυκείου που μου χάρισε ένα δικό του βιβλίο Τον ναύτη.
Από τότε μέχρι τώρα έχει γίνει ένας απ τους αγαπημένους μου.
Έμαθα να ταξιδεύω στις σελίδες του.
Ταξίδι διαφορετικό κάθε φορά,μα γνώριμο.Ο Γρηγοριάδης έχει την ικανότητα να ανακατεύει τοπία,μύθους,συναισθήματα,θάλασσες,κάμπους,γύμνια,λιμνοθάλασσες,ανθρώπους,γοργόνες,στοιχειά,έμβρυα,χορούς,αγάπες,πάθη,μυστικά,έρωτα,καράβια,πουτάνες,γκέι,κρυμμένους άνθρωπους,αλαφροίσκιωτους ,γειτόνισσες,παιδιά,μουσικές, αλήθειες και μύθους μ ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο.
Η βιβλιογραφία του είναι η ακόλουθη.

Μυθιστορήματα
"Κρυμμένοι άνθρωποι", 2η έκδοση, Νέα Σύνορα Λιβάνης 1990
"Ο αρχαίος φαλλός", Νέα Σύνορα Λιβάνης 1991, 3η έκδοση, Κέδρος 1995
"Ο Ναύτης", 8η έκδοση, Κέδρος 1993
"Ο χορευτής στον ελαιώνα", 6η έκδοση, Κέδρος 1996
"Τα νερά της Χερσονήσου", 4η έκδοση, Κέδρος 1998
"Το Παρτάλι", Πατάκης 2001
"Έξω από το σώμα", Πατάκης 2003
"Αλούζα, Χίλιοι και ένας εραστές", Πατάκης 2005
"Χάρτες", Πατάκης 2007


Διηγήματα
Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο, Κέδρος 1997
Θεοκλής, Ελληνικά διηγήματα Επιστημονικής Φαντασίας, Αίολος 1995
Οικογενειακή Πρωτοχρονιά, Περιοδικό Βιβλιοθήκη, Ελευθεροτυπία, Δεκέμβριος 2002
The Dedalus Book of Modern Greek Fantasy, Cambridge, Dedalus 2003
Ιός Δρομέας , Περιοδικό Βιβλιοθήκη, Ελευθεροτυπία, Αύγουστος 2004
Παρατηρητής νυχτερινών τρένων, ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ, Νο 121-122, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2002
Αραβικός Επιτάφιος, ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ, Νο 141-142, Μάιος -Ιούλιος 2005
Με τον Ναύτη συνέδεσα την Μακεδονία με την Μυτιλήνη .Συνέδεσα τον κάμπο με τη θάλασσα,τις γυναίκες με τις γοργόνες, και τους οίκους ανοχής με την πιο μεγάλη αθωότητα
Στο χορευτή στον ελαιώνα έζησα το πάθος που μπορεί να κρύβει ένας χορός δυό κορμιών

Στο Παρτάλι ένιωσα την ταμπέλα που βάζουμε στους ανθρώπους ανάλογα με τις σεξουαλικές τους επιθυμίες
Στα Νερά της Χερσονήσου έζησα μια πορεία ανάμεσα σε λαούς θρησκείες και πολιτισμούς.Τους είδα να μπλέκονται και να γίνονται ένα.
Στο Έξω απ το σώμα έζησα εξωσωματικές γονιμοποιήσεις ανακατεμένες με τοπία και μύθους,με τα ένστικτα και την απελευθέρωση,με τον πόνο και την τρέλα.
Στο Κρυμμένοι άνθρωποι έγινα μέλος ενός μυστικού κρυμμένου χωριού,κλειστό στους ξένους, σε θυσίες και καταρράχτες.
Στα Hyberlinks υπάρχουν και αποσπάσματα των βιβλίων του,καθώς και η βιογραφία του συγγραφέα.

Καλημέρα είπα;;

Supergirl-Reamonn

SupergirlSupergirl
Supergirl
You can tell by the way
She walks that she’s my girl
You can tell by the way she talks she rules the world
You can see in her eyes that no one is her chi
She’s my girl my supergirl
And then she’d say it’s ok I got lost on the way
But I’m a supergirl and supergirls don’t cry
And she’d say it’s allright I got home late last night
But I’m a supergirl and supergirls just fly
And then she’d say that nothing can go wrong
When you’re in love what can go wrong
And then she’d laugh the night time into the day
Pushing her fears further along
And then she’d say it’s ok I got lost on the way
But I’m a supergirl and supergirls don’t cry
And she’d say it’s allright I got home late last night
But I’m a supergirl and supergirls just fly
Then she’d shout down the line tell me she’s got no more time
Cause she’s a supergirl and supergirls don’t cry
Then she’d scream in my face tell me to leave leave this place
Cause she’s a supergirl and supergirls just fly
She’s a supergirl a supergirl
She’s sowing seeds she’s burning trees
She’s sowing seeds she’s burning trees
She’s a supergirl a supergirl
A supergirl my supergirl

Ίσως επειδή είμαι της άποψης πως τα πράγματα δεν είναι σχεδόν ποτέ όπως φαίνονται.

Ίσως επειδή είμαι της άποψης πως ακόμα και η πέτρα ανασαίνει,αρκεί να σκύψεις πάνω της να την ακούσεις προσεχτικά.

Ίσως επειδή έμαθα να αναφέρομαι στους ανθρώπους σαν ολότητες και όχι τμηματικά.

Ίσως επειδή παραείμαι εγωίστρια.

Ίσως επειδή ήρθε στο μυαλό η Πολυτίμη μου να μου το τραγουδάει και να χοροπηδάει πάνω μου για να μου φτιάξει το κέφι...(Έτσι θα έκανε και απόψε)

Ίσως να ναι τα μεθεόρτια της πανσελήνου.

Ίσως να μην είναι τίποτα παραπάνω από στίχους και μελωδία...

Είπα να το μοιραστούμε.

Του φόνου...

Έκλεισε την πορτα πίσω της αλαφιασμένη.
Ταραγμένη διπλοκλείδωσε.Το σώμα της κύλισε στο πάτωμα σαν από σίδερο.
Σίδερο.
Σκληρή σαν σίδερο.
Έτσι "έπρεπε" να είναι μια ζωή.
Έτσι να στέκεται.
Έτσι να φαίνεται.
Στερεώθηκε στα πόδια της.
Κίνησε για την κρεβατοκάμαρα.
Πάτησε στο κρεβάτι με μανία ,σαν να έλιωνε όλα εκείνα που είχε ζήσει εκεί πάνω.Ξυπνήματα,έρωτα,παιδιά και τρυφεράδα.(Αλήθεια τα έζησε αυτά;;)
Έβαλε το χέρι πίσω απ την Γλυκοφιλούσα και πήρε το καλά κρυμμένο κουτάκι.Κουτάκι από καρφίτσες.Παλιό.
Σχεδόν δέκα χρόνια από τότε που της το άφησε η γιαγιά της φεύγοντας.
-Να το φιλάς απ τα παιδιά.Μην πάθουμε κανένα κακό.Κόρη μου κάντο.Και το βάρος στα κόκαλα μου.
Κίνησε για την κουζίνα.
Έβγαλε το ρύζι,τον άνηθο,τα φρέσκα κρεμμυδάκια και τον κιμά.
Όχι πια γιαλαντζί.Φτάνει το γιαλαντζί- μουρμούρησε στις σπίθες απ τα μάτια της.
Τα κληματόφυλλα ήταν ζεματισμένα απ το πρωί.
Το λατρεμένο του φαί.
Τσιγάρισε κιμά με τα κρεμμυδάκια και τον άνηθο,τους έριξε δάκρυ και οργή,αλάτι και πιπέρι.

Τους έριξε κανέλλα και ζάχαρη ,κάποτε αγάπησε τη γλύκα του(Πότε;;)

Και στο τέλος το ρύζι.Νυχάκι,καλά ακονισμένο.
Τα βγαλε απ τη φωτιά.

Μοσχοβόλησαν, κανέλα και πόνο.
Άνοιξε το χαρτάκι και το ριξε όλο μέσα.
Και άρχισε να τα διπλώνει.
Φύλλο στην παλάμη,μια κουταλιά απ το μίγμα,δεξί άκρο,αριστερό άκρο και τύλιγμα.

Τα ντολμαδάκια πρέπει να είναι μικρά και καλοδιπλωμένα.
Το επόμενο το δίπλωσε με τις φωνές του.
Το τρίτο με τις μπουνιές και τα μαυρισμένα μάτια της.
Το τέταρτο με την αποβολή μετά απ τη κλωτσιά, στην 7 μηνών κοιλιά της.
Το πέμπτο με το σπασμένο της κεφάλι.
Το έκτο με τις βουρδουλιές απο νεύρο βοδιού.
Το έβδομο με τους βιασμούς της κάθε φορά που δεν ξενοπηδούσε.
Το όγδοο με τον γιό της που έδιωξε όταν μια μέρα πήγε να μπει ανάμεσα.
Το ένατο με το μίσος για τους γύρω της.Για την μάνα της ,για τον πατέρα της,για τους συνένοχους και επίσης δέσμιους της.
Το δέκατο με τη γλύκα της γιαγιάς της.
Η μόνη που απ την αρχή δεν είδε με καλό μάτι το προξενιό,τον γαμπρό,τον άντρα,το ξύλο,την ηθική,τα ταμπού.Σήκω και φυγε της έλεγε πάντα.Μέχρι και στην Αστυνομία τον πήγε.Αλλά το χωριό είναι τυφλό μουγκό και κουφό.
Τα γέμισε όλα.
Τα είδε στην κατσαρόλα,τακτικά βαλμένα ένα ένα,ομόκεντροι κύκλοι.
Τα καπάκωσε με ένα πιάτο και έριξε μέσα νερό,λεμόνι και δυο άγουρα κορόμηλα...Για την απαραίτητη ξυνίλα.
Όταν έγιναν ήταν ακόμα νωρίς.Έβαλε τα καλά της και κίνησε για το νεκροταφείο.

Με μια αγκαλιά μαντζουράνες.

Όλα έγιναν-της είπε.

Κατα τις ορμήνειες σου.

Και σιώπησε μέχρι την αυγή.

Μέχρι το άγγιγμα στον ώμο της

(Λόγω ελλείψεως ιδεών λέξεων και σκέψεων..λόγω νοσταλγίας και ιστορικής αναδρομής....Καλησπέρα!)

Στη γωνιά της βιβλιοθήκης

Aν έφτιαχνα ένα λογοτεχνικό σύγγραμμα....
Δύσκολο θα ταν.

Ποτέ δεν ήμουν καλή στο να φτιάχνω σενάρια.

Ούτε πλοκή ,ούτε ιστορία.

Μόνο συνάισθήματα μπορώ να γράψω,...να προσπαθήσω να τα γράψω.

Μόνο βιώματα και καταστάσεις.
Μόνο τραγούδια σιγοψιθυρισμένα

Θα είχε πόνο να σταθώ.

Θα ήταν σκέψεις ,μνήμη,λήθη,νοσταλγία και χρώματα.
Θα ταν όνειρα χωρίς πλοκή...όσο πιο απλά γίνεται.
Θα ταν μορφές και αγάπες .
Θα ταν κομμάτι από μένα.
Γι αυτό δεν θα χε και σενάριο.
Ποτέ δεν τα κατάφερα με οργάνωση και ταξινόμηση.
Ούτε αρχή,ούτε κεφάλαια,ούτε τέλος.
Στιγμές θα ήταν και αλήθειες.
Τα ψέματα σχεδόν παραμυθένια.
Θα είχε ξωτικά,νεράιδες,στοιχειά,γοργόνες και κινούμενα σχέδια .

Θα ήταν της θάλασσας του ουρανού,των άστρων και της σελήνης.
Ένα κοινό βιβλιαράκι θα ταν.
Και δεν θα εκδίδοταν ποτέ.
Θα μενε στη γωνία της βιβλιοθήκης να ζηλεύει συγγραφείς και αναγνώσεις.
Και ίσως κάποτε να έπεφτε στα χέρια των παιδιών.
Μόνο για να τους χαρίσει την χαρά της καταστροφής.

Καθώς θα σκιζόταν μια μια σελίδα από απαλά παιδικά δαχτυλάκια.....

(Είπα να κλεψω τον τίτλο και το θέμα απ το παιχνίδι του Νταλικέρη και της Ακανόνιστης,μια και μ άρεσε)

Άξιον Αγάπης

Θέλησα να συμμετάσχω στο κάλεσμα του 'Αξιον Αγάπης

απ το Χαμομηλάκι.
Και θέλησα να συμμετέχω με αυτή τη φωτό.
Είναι η πρώτη μας επαφή μετά τη γέννα.Όταν πήγα στη θερμοκοιτίδα να τον δω ,άνοιξα το τζαμι για να τον αγγίξω..
Μεμιας γράπωσε το δάχτυλο μου και αναστέναξε...
Είναι μια απ τις πιο δυνατές στιγμές μας.
Και το τραγουδάκι δικό του είναι...



Για το Χαμομηλάκι

Νι

ΜοΝοπάτια νυχτεριΝά στο επόμεΝο βήμα.
Με το Νι της Νίκης ή μήπως της Νοσταλγίας;....
Του Νόστου ή του Νησιού;;
Το δικό σου ΝτέΝτ ή το δικό σου Νιώθω...;;
ΑΝάμεσα στο Νι της Νωχέλειας ή στο Νι της επαΝάστασης;;
ΆΝοιξη επέλεξες ή το ΦθιΝόπωρο;;;
Μα γιατί ο Απρίλης δεν έχει ούτε ένα Νι ακόμα;;
Σαν τα της τριαΝτάφυλλα της Νιότης ;;
Τα τριάΝτα...
Η μάΝα
Ο πόΝος
Η οικογέΝεια
Ο ουραΝός
Το Ντέρτι
Ούτε η αγκαλιά έχει Νι (μα....εκεί προφέρεται και εΝΝοείται...)
Νούς ή Νωχέλεια
Ντο της αρχής ή ήμαρτοΝ;
Νότος ή North?
Το Νι του Ντουνιά ή το Νι του Νυχιού(του μικρού του τοσοδούλικου;)
ΣυΝτροφιά με τηΝ άμμο ή με τηΝ σελήΝη;
Της εικόΝας ή της αΝάγκης;
Ο φόβος δεΝ έχει Νι ...είναι μακρυΝός τις Νύχτες.
Ούτε ο εμφύλιος μέσα σου.
Με όΝειρα απ το Νι των αΝέμων και της αΝάσας ξεμέΝω.
ΚαληΝύχτα

Ντενεκεδούπολη

Ίσα που το θυμάμαι...

Το πολύ τριών ή τεσσάρων ήμουν.

Σε μια απ τις προφεστιβαλικές εκδηλώσεις του ΚΚΕ στο χωριό.

Στην "Τσαντήρα"(έναν απίστευτο "πολιτιστικό χώρο" που δυστυχώς παραμένει κλειστός, στο χωριό,αλλά θα τα πούμε αναλυτικά γιαυτό σε άλλο ποστ)
Πολλά πράγματα δε θυμάμαι.

Ένα διαγωνισμό ζωγραφικής με θέμα την Ειρήνη(ίσως να μην έχω ξανακερδίσει διαγωνισμό από τότε) την απίστευτη χαρά που είχα
και .....
Την Ντενεκεδούπολη!!
Το κουκλοθέατρο ,της Ευγενίας Φακίνου,για τα καημένα ντενεκεδάκια και τις καμινάδες που απειλούν ,
που τους κάνουν να μαλώνουν και ύστερα να μετανιώνουν,
που τους γκρεμίζουν το σχολείο που υποσχέθηκαν στο θείο...
Γιατί τους αρέσει η ζημιά...
Και θα χαλάσουνε την πόλη....
Και μετά τα ντενεκεδάκια αρχίζουν να αλληλοκατηγορούνται...

μέχρι να συνειδητοποιήσουν.
Η Μηλίτσα,ο Βουτυρένιος ο Σοφός...

τα αγαπημένα μου ντενεκεδάκια.
Και γω παιδί,καθισμένη κάτω με ανοιχτό το στόμα,στο πρώτο κουκλοθέατρο της ζωής μου,σε μια απ τις ιδιαίτερες παιδικές μου μνήμες.

Get your own Box.net widget and share anywhere!


Τα βρήκα και τα κατέβασα πρόσφατα...
Και θυμήθηκα....

Της Άρνης το νερό

Της Άρνης το νερό

Στίχοι: Σταύρος Σιόλας
Μουσική: Σταύρος Σιόλας
Πρώτη εκτέλεση: Σταύρος Σιόλας

Αααα...
Της Άρνης το νερό
Της Άρνης το νερό
Της αρνησιάς...
Της αρνησιάς τη βρύση

Αααα...
Της Άρνης το νερό
το ήπιες και...
το ήπιες και μ' αρνήθης

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ

Αααα...
Της λήθης το στενό
το πέρασες...
το πέρασες κι εχάθης

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ

στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ...

Το λάτρεψα πέρυσι με το πρώτο άκουσμα...Το θυμήθηκα σήμερα.
Καλημέρα!

Live your mythe in Lesvos

Το σημερινό θέμα το ανήρτησε ο Νταλικέρης μας
Ευχαριστώ είπα;;;



Υ.Γ.Τα γέλια δεν είδα πουθενά!!!