ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Πριν μερικές ώρες έφτασε ο καινούριος χρόνος...

Ποδαρικό με ρόδι...

Να ναι κόκκινος, να ναι δικός μας,

Να είναι γεμάτος...

Υγεία,

Αγάπη,

Τρανταχτά γέλια,

Δυνατά τραγούδια,

Όλα τα παιδιά του κόσμου γελαστά

Και πολλές πολλές πολλές στιγμούλες μικρές ,αλλά από εκείνες που κάνουν τη ματιά να σπιθιρίζει

Και επειδή ο χρόνος αυτός θα είναι γλυκός...

κερνάμε γλυκά...

Αααα έφτασε και ο Άη Βασίλης στο σπίτι μας...

Όλη η χαρά της μέρας στη χαρούμενη κραυγή του μικρού 

όταν είδε το γάλα του Άη Βασίλη να έχει λιγοστέψει, τα μελομακάρονα και την πίτα να έχουν φαγωθεί

και το καρότο για τον Ρούντολφ να λείπει...

(και τα δώρα, μην ξεχιόμαστε)

Καλή χρονιά

2014 μεγάλα φιλιά

Λικεράκι θα πιούμε;;

Παίρνω φλούδες από καλά πλυμμένα πορτοκάλια και υπολογίζω περίπου 4 φλούδες για κάθε 300 ml οινοπνεύματος.

Εγω χρησιμοποίησα ταικουδιά κρητικη, έντονη. Οποιοδήποτε λευκό ποτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί. 

Τα αφήνω κλεισμένα σ ένα δοχείο για 6 μέρες

( Η πίκρα της φλούδας, η σπιρτάδα του οινοπνεύματος. Μια ξεχωριστή ιστορία αγάπης. Ένωσης. Παντρέματος. Εκείνο αψύ και έντονο. Η φλούδα ζωντανή να στάζει πίκρα. Σκληρά και τα δυό. Και τούτη η σκληράδα πρέπει ν αλλάξει. Να αλλοιωθούν τα πρώτα χαρακτηριστικά, ν αλλάξουν μορφή.

Να δώσουν, να πάρουν, να συγκρουστούν, να υποχωρήσουν, να ανοίξουν τα κλειστά τους μέρη και να εναωματώσει το ένα στοιχεία του άλλου. 

6 μέρες αφημένα μόνα τους να ενωθούν  απόλυτα πριν παρεισφρήσουν  άλλα στοιχεία ανάμεσα τους)

Μετά απο  6 μέρες βράζω για κάθε μια δόση οινοπνεύματος 300 γραμ ζάχαρη και 300 ml νερου με ένα ξύλο κανέλλας για 2-3 λεπτά. Το αφήνω να κρυώσει και προσθέτω στο ποτό. Τα αφήνω για άλλες 6 μέρες. 

( εκείνα τα άλλα στοιχεία. Βασικό συατατικό τους η γλύκα. Ζάχαρη, κανέλλα, αποχωρισμός, απομάκρυνση, απόσταση, λίγο προν τον αποχωρισμό τους. Γλυκός ο αποχωρισμός. Οταν εχουν ενσωματωθεί και άλλα στοιχεία , θα έρθει το μέστωμα του ποτού , η θαμπάδα και γίνεται πυκνή σύνθεσή του.Γευσεις μυρωδιές , φεύγουν οι ατμοί, τα αραιά στοιχεία, τα αδύναμα. )

Μετα απο 6 μέρες θα σουρώσουμε το ποτό μας από φίλτρο του καφέ, να καθαρίσει από προσμίξεις και θα το αποθηκεύσουμε σ ένα μπουκάλι. 

Το ποτό μας είναι έτοιμο. 

(Και εκεί μπροστά στο τζάκι, τα κρύα βράδυα , θα λαμπυρίζουν οι φλόγες της φωτιάς στο διάφανο ποτήρι, στη θαμπάδα του ποτού και στην πυκνότητα της σκέψησ, της μνήμης και  της φαντασίας. Κάθε που θα αφήνονται τα μάτια να παραμορφώσουν την εικόνα)

Καλημέρα είπαμε;;

...και ο Δεκέμβρης παραμύθι....

Τούτα τα πρωινά, τ αχάραγα ,

Ένα παράθυρο  στην Ανατολή ανοιχτό,

Τραγούδια

Δυο τρείς σκέψεις να καλοσωρίζουν τη μέρα, 

την Κυριακή,

 τον μήνα,

 τον ήλιο, ή τη συννεφιά 

κάπου ανάμεσα σε ρούχα παιχνίδια, βιβλία, μαξιλάρια, ημικρανίες,

τη χτεσινή γιορτή για το κατευόδιο του φθινοπώρου 

τις σκέψεις για τον άνεμο που παίζει πίσω απ τις φυλλωσιές,

 κρυμμένος καλά ,

 ένα κουκλόσπιτο ολοκαίνουριο

 τυλιγμένο και άθικτο ετοιμάζεται να στολιστεί 

και  ν ανοίξει τις πόρτες του στον χειμώνα που έφτασε μόλις...

Τ αγαπάω τα πρωινά τούτα. 

Και κάπου εκεί ίσως μετανιώσω, 

θα παρατήσω τον καφέ ν αχνίζει 

και θα περάσω από τρία κρεβάτια 

να μαζέψω τις μυρωδιές από τα κεφαλάκια τους,

 να τυλιχτώ στις κουβέρτες

 και να πάρω όση αγάπη μου αναλογεί στον κόσμο τούτο...

Τις λατρεύω τις Κυριακές, το είπαμε πάλι ε;;

Του Ήλιου μου, της Σελήνης και τ Αυγερινού μου.

Άσπιλες, αμόλυντες, πεντακάθαρες, μοσκοβολούν παστίτσιο και γλυκό...

Πάμε για γλυκό...

Καλό μήνα...

Να ναι ζεστός μπροστά στο τζάκι, γεμάτος παραμύθια

Το τραγούδι με τον τρύγο τον Δεκέμβρη παραμύθι

Αιχμές

Θέλω να σου στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί

γιατί είσαι η μόνη που μπορεί τη σιωπή μου να διαβάζει

Ήσουν παράθυρο που άντεξε στου αέρα την οργή

μα λύγισες στ’ αρώματα του Μάη

Μια γεύση τρικυμίας στα χείλια σου να υφαίνεις

δυο χείλια που αργήσανε πολύ να ξεδιψάσουν

Κι εγώ καΐκι που ερωτεύτηκε μαζί σου να πνιγεί

απόψε ταξιδεύω στα νερά σου

Θα `θελα να `σουνα εδώ σαν προσευχή σαν φονικό

να σε δικάζω και να σε παρηγορώ

Θα `θελα να `σουν μυστικό στην ενοχή σου να κρυφτώ

να σου ξεφύγω και μπροστά μου να σε βρω

Ξεχείλισα απ’ όσα έχω μοιραστεί

κι ένιωσα λειψός μ’ όσα έχω κρατήσει

με ψάχνει ό,τι έχασα κι εγώ στριφογυρνώ

χαμένος μέσα σ’ ό,τι έχω κερδίσει

Θα `θελα να `σουνα εδώ...

Ούτε καν θυμάμαι πόσο καιρό κυκλοφορεί μες το μυαλό μου τούτο το τραγούδι,

αδέσποτο

αλητεύει, πηγαινοέρχεται, ανάκατα

αδυσώπητα

δυνατά ή ψιθυριστά

στο μετρό, στα λεωφορεία

στο σπίτι.

Η αλήθεια είναι πως ο στίχος είναι δυνατός.

Η αλήθεια είναι πως πάντα μ άρεσαν οι όμορφοι στίχοι,

τα όμορφα λόγια.

Τα δυνατά, που θαρρούν πως αξίζουν παντοδυναμία.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν άντεξα την παντοδυναμία.

Του στίχου, του λόγου, του μυαλού, της διαχείρισης.

Ούτε σε μένα ούτε στους άλλους.

Οι γωνίες, οι αιχμές, οι κόγχες/ξίφη/βέλη/λάμες

 ότι κρατάει μύτη και τσιμπάει ματώνει.

Τα στρογγυλά είναι εκείνα π αγαπάω.

Τα γεμάτα.

Αυτά που μπορούν να ξεχειλίσουν 

Συναίσθημα, εικόνες,μνήμες, φόρτιση, μετάνοια,συγνώμη, άφεση.

Και ούτε καν έχει χαράξει η μέρα ακόμα.

Μπούζι η νύχτα απόψε.

Πρεμιέρα χειμώνα...

Καλημέρα,

σημαντική να είναι και ολοστρόγγυλη...

(υ.γ.

η φωτό από την περιοχή γύρω...

Μιλώντας για αιχμές και λόγχες...)

Nina Simone - Love me or leave me

Say, love me or leave me and let me be lonely

You won't believe me but I love you only

I'd rather be lonely than happy with somebody else

You might find the night time the right time for kissing

Night-time is my time for just reminiscing

Regretting instead of forgetting with somebody else

There'll be no one unless that someone is you

I intend to be independently blue

Saaay, I want your love, don't wanna borrow

Have it today to give back tomorrow

Your love is my love

There's no love for nobody else

Say, love me or leave me and let me be lonely

You won't believe me but I love you only

I'd rather be lonely than happy with somebody else

You might find the night-time the right time for kissing

Night-time is my time for just reminiscing

Regretting instead of forgetting with somebody else

There'll be no one unless that someone is you

I intend to be independently blue

Say I want your love, don't wanna borrow

Have it today to give back tomorrow

Your love is my love

My love is your love

There's no love for nobody else

Αγαπημένο το τραγούδι και μια μέρα χαράζει

Η ώρα που το σπίτι ολάκερο κοιμάται 

και απέναντι απ την κουνιστή 

στον καναπέ  αράδα όλες οι σκέψεις της νύχτας.

Οι φόβοι και οι σπίθες.

Ή θα καούν ή θα τις κάψω...

Η μέρα όμως θα χαράξει

πίσω απ τα φώτα 

πάνω απ τη θάλασσα

μπροστά απ το βουνό.

Μπροστά στα μάτια μου 

και μέσα στ αυτιά μου βαθειά

μέχρι της ψυχής τον πάτο.

Καλημέρα είπαμε;;;

Νοέμβρης, Κυριακή

 

 

Έχω ξεχάσει τ όνομα μου - Αρβανιτάκη Πλιάτσικας

Οι νύχτες όλο πιο συχνά θα πλησιάζουνε
όταν εσύ θα περιμένεις να χαράξει
και το πρωί που οι πλατείες θα αδειάζουνε
δε θα υπάρχει πια κανείς να σε κοιτάξει.

Είναι οι άνθρωποι μου έλεγες πουλιά
σαν χειμωνιάσει πάντα μακριά πετάνε
κι έρχονται ίσως να σε δουν κάποια βραδιά
αν έχουν σπάσει τα φτερά τους ή αν πεινάνε.

Τώρα που θέλω να γυρίσω
ξέρω κανέναν δε θα βρω.
Έχεις αλλάξει το όνομά σου
και δεν υπάρχεις πια εδώ.

Εδώ οι μέρες μου περνούν με την βροχή,
νύχτες ναυάγια στους δρόμους περπατάνε.
Θέλω να πω μα με τρομάζει η σιωπή
κι οι απουσίες από δίπλα μου περνάνε.

Μην έρθει πάλι ο χειμώνας και χαθείς
και τα πανιά σου μην τα σκίσει ο αέρας
κι όπως φυσάει τα σημάδια δε θα βρεις
θα `χουν σκορπίσει στα συντρίμμια κάποιας μέρας.

Τώρα που θέλεις να γυρίσεις
εγώ φοβάμαι να σε δω.
Έχω ξεχάσει τ’ όνομά μου
και δεν υπάρχω πια εδώ.

 

Κυριακή, η τελευταία του φθινοπώρου.

Κυριακή της μουντάδας του γκρίζου , των σκέψεων και του σπιτιού.

Κυριακή των παιδιών της χαράς και της νωχέλειας.

Ένα τραγούδι συντροφιά και ξύλα στο τζάκι να πάρουν φωτιά.

Θαρρώ ήρθε η ώρα ν ανάψει.

Καλημέρα.

Χαρταετός

Χαρταετός- Δημήτρης Μητροπάνος

Τώρα μην ψάχνεις για εξηγήσεις, όλα τα βλέπω ανθρώπινα

ακόμα πιο πικρό το δάκρυ αν μού’δινες θα τό’πινα

τώρα μην ψάχνεις για εξηγήσεις, όλα τα βλέπω ανθρώπινα

και άλλο σφάλμα πιο μεγάλο αν έκανες θα τό’σβηνα

Εγώ είμ’ένας χαρτετός κι όσο ψηλά ανεβαίνω 

τόσο καταλαβαίνω και τόσο συγχωρώ

εγώ είμ’ένας χαρταετός και απ’τ’ουρανού τα βάθη

τ’ανθρώπινα τα λάθη τα βλέπω και γελώ

Στης Κυριακής μου το σακάκι σε είχα το γαρύφαλλο

όμως παράπονο κανένα που μ’έριξες σε ύφαλο

στης Κυριακής μου το σακάκι σε είχα το γαρύφαλλο

τώρα μην ψάχνεις για εξηγήσεις, μην ψάχνεις σε παρακαλώ

Εγώ είμ’ένας χαρταετός κι όσο ψηλά ανεβαίνω

τόσο καταλαβαίνω και τόσο συγχωρώ

εγώ είμ’ένας χαρταετός και απ’τ’ουρανού τα βάθη

τ’ανθρώπινα τα λάθη τα βλέπω και γελώ

Μάλλον το πιο αγαπημένο μου απ τα τραγούδια του Μητροπάνου. 

Στίχο το στίχο, στροφή τη στροφή...

Και μιας και ο ουρανός σήμερα ξημερώνει κοκκινογκρίζος ,με μια σταγόνα γαλανού η πρώτη σκέψη στο άνοιγμα του παράθυρου ήταν ένας χαρταετός μικρή κουκίδα στην αρμονία του.

Ίσα για να γυρίσω να κοιτάξω πάνω και ν αναλογιστώ τί θα μπορούσε να είναι μια έλλειψη

 αν χαρακτηριζόταν με ένα επίθετο και όχι με μια αντωνυμία πόσο μάλλον αόριστη.

Ορισμό ζητάω, τον έψαχνα στον ουρανό του πρωινού, της χαραυγής, και της ελπίδας.

Καλημέρα,...