Αγριοτριανταφυλλιές, Εκδόσεις Αγγελάκης

 

«Οι αγριοτριανταφυλλιές είναι ιδιαίτερα ανθεκτικά φυτά.

Φύονται σε πλαγιές, σε άγριους τόπους, σε δάση, σε ποτάμια, ακόμα και ανάμεσα σε βράχους. Απαντώνται σε πόλεις, σε χωριά, στους δρόμους και όπου και να ριζώσουν αλλάζουν το τοπίο.

Είναι γυναίκες που ζουν ανάμεσά μας.

Γεμίζουν μονοπάτια για να ματώνουν όσους τολμούν να τα διαβούν.

Πλήθος αγκάθια στα κλωνάρια τους -ένστικτα επιβίωσης.

Ρόδινα άνθη ή λευκά.

Χρώμα απ’ το αίμα των πληγών τους. Ή το λευκό της αθωότητας.

Άπειρα αγκάθια για τους φαρμακερούς ανθρώπους.

Και σπάνια άνθη κάθε που χέρια χαϊδεύουν την ψυχή τους.

Κυνόροδα χαρισμένα -δώρα ακριβά, θησαυρός και γιατρειά για όσους κατάφεραν να δούνε πιο βαθιά, λιγάκι πιο βελούδινα το μέσα τους, δίχως να φοβηθούν τα αγκάθια.

Είναι γυναίκες που ανθίζουν ανάμεσά μας.»

 

 

Το δεύτερο βιβλίο απέκτησε μορφή, δικό του τίτλο, εξώφυλλο και εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Αγγελάκη.

Παρουσιάστηκε στο 52ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως στις 21/9/2024.

Η βικυ βεμβετσου φανέρωσε το φως των πληγών τους και η Kallia Hitiroglou άνοιξε τις πόρτες της ζωής τους χαρίζοντας τους απλόχερα ανάσα και φωνή.

 

Ολόκληρη η παρουσίαση, εδώ:

 

και το δεύτερο μέρος εδώ:

Τούτο εδώ το βιβλιαράκι είναι του Παναγιώτη και της Κατερίνας, με την ευχή να διαβάζουν, όσο μπορούν

8 του Μάρτη

Γυναίκα.

Σαν παλέτα.

Συναισθημάτων, ιδιοτήτων, ευθυνών.

Σαν το αχνορόζ της αυγής.

 Της κάθε χαραυγής.

Μέρας, αρχής, ονείρων.

Μακριά από εκείνο το κακόγουστο ροζ, που προσπαθεί να μας βαφτίσει πριγκίπισσες

 και να μας φορέσει κορώνες.

Το ροζ το καθάριο της ζωής.

Της αλήθειας.

 Φωλιασμένο βαθιά .

 Απ την πρώτη λέξη  μέχρι την ύστατη.

Αρμονική εναλλαγή με κόκκινο.

Κόκκινο το χρώμα, αγώνας, μόχθος και δουλειά.

Σκληρή δουλειά.

 Απλήρωτος μόχθος.

Κουρασμένα κορμιά, ρυτιδιασμένα μέτωπα.

Ψηλά υψωμένη γροθιά.

Γυναίκα μπροστά.

 Απ τον άντρα, τα  παιδιά, το πλήθος.

Και γαρούφαλλο στο πέτο.

Κόκκινο.

Και κείνο το μαύρο.

Για τις ελπίδες που χρόνια τώρα, μας ακυρώνουν.

Μας στερούν.

Για τα παιδιά της ξενιτιάς και τα αγγόνια που γελούν μακρινά.

Μέσα από καλώδια ή οθόνες. Δίχως ένα χάδι.

Μαύρο για τούτη τη ζωή της στέρησης.

Για τον γιο που παλεύει με την ανεργία χρόνια ,

 για την κόρη που  ίσα που τα καταφέρνει με τους πετσοκομμένους μισθούς,

για τη σύνταξη- ελεημοσύνη .

Μαύρο για το ξεπούλημα, την στερημένη περηφάνια και την κατάντια τούτου του λαού.

Μαύρο.

Για τις απολύσεις,

για τις αυτοκτονίες,

 για τις ελπίδες που μας δίνουν και είναι ψεύτικες.

Μαύρο σε αντιδιαστολή με το κόκκινο.

Το κόκκινο που μας έχει απομείνει.

Και κείνη την σφιχτά ορθωμένη γροθιά.

Το κόκκινο σαν χρώμα, σαν γυναίκα.

Και ο κόσμος δίχως το κόκκινο ξεθωριάζει.

Γράφτηκε για την γιορτή της Γυναίκας, του Συλλόγου Γυναικών Μανταμάδου, στο Πολύκεντρο του χωριού στις 8 του Μάρτη 2015.
Φιλιώ μου σ ευχαριστώ πάντα...

Μουσκάλτσετα

Ήταν γύρω στο 1986-87. 

Σ ένα ταξίδι του αδερφού της μάνας μου,στη Βουλγαρία, μετά τη διάγνωση του καρκίνου, για θεραπευτικούς λόγους- μπας και-

μαζί με τις ελάχιστες θετικές ενδείξεις, έφερε και δωράκια.

Το κάθενα αντικείμενο κουβαλούσε κάτι από την αστείρευτη του ελπίδα, κάτι από τον πόνο και την πίκρα των υπόλοιπων που ήξεραν,

 κάτι απ τη δική μας παιδική ματιά,

 και κάτι ακόμα απροσδιόριστο που έμεινε χρόνια τώρα ,να κρύβεται πάνω απ το σύνθετο έπιπλο της τραπεζαρίας, πλάι στην εφημερίδα της αναγγελίας του θανάτου του κάτω από το κενό που άφησε φεύγοντας.

Η αίσθηση του ξύλου ,ανάκατη με την μυρωδιά του ροδόνερου,οι διηγήσεις του για απέραντα χωράφια από ροζ τριαντάφυλλα μου είχαν εξάψει την φαντασία.

Τα μάτια του σπιθίριζαν...

Μακάρι να μην έφευγε τόσο νωρίς... 

Είχα τόσα να μοιραστώ μαζί του... βιβλία, πεποιθήσεις, κουβέντες, κόμμα, απόψεις, εικόνες ανθρώπους ,στιγμές...

Τούτη λοιπόν τη "Μουσκάλτσετα"- όπως έμαθα οτι λέγεται, ανακάλυψα τυχαία -σ ένα απ τα μαγαζιά που θα μπορούσα να περάσω μια ολόκληρη μέρα χαζεύοντας -και μου φερε στο μυαλό το ταξίδι του εκείνο. Παλιά, φθαρμένη, θαρρείς και είναι από τότε...
Και μέσα ατόφιο το δείγμα από ροδόνερο, άρωμα φρεσκάδας και άλλης εποχής...

Καλημέρα είπαμε;;;

Μουσκαλτσέτα

Ασπροπόταμος

                                    

Η φωτογραφία αυτή ανέβηκε σήμερα το πρωί στο facebook....

Και με πήγε χρόνια πίσω...

Στα μεσημέρια του καλοκαιριού....

.....Μια φωνή της μάνας θα διέκοπτε τον μεσημεριανό απαραίτητο υπνάκο γύρω στις τρεισίμιση...

Μπάνιο...

Χωρίς δεύτερη κουβέντα σφεντόνες γινόμασταν και κατεβαίναμε τη ξύλινη σκάλα του σπιτιού.

Μαγιώ, καπέλα, κάτι χαβλού σορτσάκια με τη ρίγα στο πλάι, σαγιονάρες και δρόμο για τοφορτηγό. Το πράσινο.

Με δυό κινήσεις πάνω στην καρότσα ,κολλάγαμε στην καμπίνα, τα χέρια σφιχτά στο σιδερένιο σωλήνα που έδενε ο πατέρας τα μοσχάρια για την μεταφορά τους.

Με το μυαλό η πρώτη βουτιά είχε ήδη γίνει.

Και φτάναμε.

Πρώτα από μακριά , η εικόνα τούτη.

Το σπίτι,τότε ασβεστωμένο,παλιό εξοχικό της νονάς του αδερφού μου.

Με την ίδια αίσθηση που απέπνεαν όλα τα σπίτια τότε.

Ελευθερία,καλοκαίρι και ξεγνοιασιά.

Ύστερα η ίδια μυρωδιά.

Στάχυ, θυμάρι,αλυγαριά καμμένα απ τον ήλιο του μεσημεριού ,θαρρείς και προσπαθούσαν να πετάξουν από πάνω τους ,

ότι πιο βαρύ τους απέμεινε.... 

Το άρωμα.

Ανέδινε η γης καλοκαίρι....

Φεύγαμε  βολίδες ο ένας να περάσει τον άλλο, πάντα ο Αποστόλης πιο σβέλτος,

στο στενάκι, 

κάναμε δεξιά και κει γέμιζε το μάτι ουρανό και θάλασσα...

Ο Ασπροπόταμος έχει πολλά φύκια, που μας κράταγαν την ορμή 

 και τις σαγιονάρες κολλημένες πάνω τους.

Η βουτιά θα ήταν κατευθείαν και σύντομη...

Θα φτάναμε μέχρι εκεί που δεν πατούσαμε και θα γυρίζαμε βιαστικά.

Πάντα βιαστικά τα μπάνια  με τον πατέρα μου.

 Οι δουλειές περίμεναν, τα ζώα ήθελαν τάισμα και το μαγαζί γύρω στις τεσσεράμιση άνοιγμα.

Γκρινιάζαμε στο φευγιό, δεν πήγαιναν τα πόδια τώρα...σέρνονταν...-ποιό παιδί χόρτασε ποτέ παιχνίδι και θάλασσα;

Μούσκεμα θα σκαρφαλώναμε στην καυτή απ το λιοπύρι καρότσα.

Θα μας στέγνωνε ο αέρας εκεί κατά τον Άη- Γιώργη.

Και θα 'μενε η αλμύρα να ξασπρίζει χέρια και τα πρόσωπα.

Συναγωνισμός για την αλμύρα, η δοκιμή με τη γλώσσα και μόλις φάνηκε το χωριό απ τις στροφές...

Χορτασμένοι ...

Ταξίδι μακρινό η εικόνα τούτη σήμερα.

Εικόνα, μνήμη, μυρωδιά και γεύση....

Εφτά....

Έχει γίνει ολόκληρο αντράκι.

Τον παρατηρώ συχνά να γελάει, να παίζει μπάλα,να διαβάζει,να φτιάχνει καραγκιόζηδες, να γράφει,να φωνάζει,να μιλάει σοφά,να αγκαλιάζει την αδερφή του,να  έχει μουσικές προτιμήσεις,να χορεύει,να εκφράζει τα συναισθήματά του....

Όσο μεγαλώνει μοιάζει στον πατέρα του,τον έχει πρότυπο, θέλει να μαστορεύει μαζί του, να παίζει μαζί του, να είναι ομάδα μαζί του...Τ αγόρια...

Είναι το ίδιο παιδί που 7 χρόνια πριν ακουμπούσε ολόκληρο στη φωλιά του λαιμού μου κ μου χάριζε το δώρο της μητρότητας.

Είναι το ίδιο παιδί που  με φώναξε πρώτη φορά μαμά κ με δίδαξε υπομονή, χαρά, παιδικότητα, κ καθαρή ψυχή.

Το μικρό μου μερμηγκάκι φέτος είναι τόσο ψηλό που ξαναχώρεσε στην καμάρα του λαιμού μου.

Κ εκεί στη συγκίνηση των ευχών για τα χτεσινά του γενέθλια, το βλέμμα του φώτισε από χαρά κ λίγη αμηχανία...

Το βλέμμα του χωράει όλη τη γλύκα του κόσμου...

Είμαι πολύ συγκινημένη φέτος ανάμεσα σε ετοιμασίες για το πάρτυ του σε δουλειά κ υποχρεώσεις, μα όταν έρχεται κ μου πετάει εκείνο το είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου γίνομαι χιλιάδες κομμάτια δύναμης....

Χρόνια πολλά αγόρι μου....

Χρόνια πολλά μικρέ μου Ηλιε...

Σ ευχαριστώ για όσα μου χαρίζεις καθημερινά...

Να είσαι γερός, να είσαι δυνατός κ να γίνεις ένας καλός άνθρωπος...

Η παλέττα του κόκκινου

Κάθε μια απ τις παρακάτω ζωγραφιές φανερώνει μια διαφορετική γωνιά της πραγματικότητας, της καθημερινότητας....

Ακριβώς λοιπόν επειδή τα πράγματα δεν είναι άσπρο ή μαύρο τις βρήκα εδώ

κι τις ανεβάζω...

Ακριβώς επειδή εγώ,μια απλή ψηφοφόρος του ΚΚΕ ,που δεν πιστεύει ούτε κατά διάνοια στην ενωμένη Ευρώπη, χάρηκα για τις εκλογές 

για πολλούς λόγους...

Χάρηκα για τον πρώτο μετανάστη δήμαρχο στην Ηλεία της ματοβαμμένης Μανωλάδας

Χάρηκα για τη νίκη του Σύρριζα όχι γιατί με αντιπροσωπεύει, ή ελπίζω σ αυτό,

Αλλά γιατί συστηθηκε και επικράτησε με σύνθημα

Πρώτη φορά Αριστερά.

Και αυτό για τον βολεμένο υπνωτισμένο,χαμένο Έλληνα είναι ένα βήμα που δεν είχε ξανακάνει...

Οσο για τις δευτερες σκεψεις υπαρχουν και επιβεβαιωνονται.

Χάρηκα γιατί η Κωνσταντίνα Κούνεβα και το στιγματισμένο πρόσωπο της απ το βιτριόλι 

των αφεντιντικών,του συστήματος θα μας εκπροσροσωπήσει στην 

Ευρωβουλή όπως δεν μπορεί κανένας άλλος να κάνει.

Γιατί αυτό.μας έχουν καταντήσει.

Βιτριολιασμένη χώρα...

Χάρηκα για το 40% του νησιού μου σε κόμματα της Αριστεράς.

Και ας κάθονται στις καρέκλες λαμόγια κλέφτες και φασίστες...

Καταχάρηκα που ο κόσμος έκλεισε επιτέλους τα μεγκααντενοειδη κανάλια γου τρόμου,για πρώτη φορά και επέλεξε κάποιο άλλο κανάλι για την ενημέρωση του

(όχι οτι έχουν διαφορά αλλά τα συγκεκριμένα δύο έχουν παίξει πολύ ασχημο παιχνίδι)

 Χάρηκα τα ποσοστά της Ανταρσύας.

Κανουν πολυ καλη δουλεια οι συντροφοι..

Καμάρωσα τους τέσσερις κομμουνιστές δημάρχους σε Πάτρα 

Πετρούπολη Ικαρία και Χαιδάρι.

Θυμηθηκα τη Μικρη μου Μοσχα...

Υ.Γ. Τα αλλα τα μαυρα των φασιστων οχι σημερα....

Καλημερα ειπαμε;;;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Πριν μερικές ώρες έφτασε ο καινούριος χρόνος...

Ποδαρικό με ρόδι...

Να ναι κόκκινος, να ναι δικός μας,

Να είναι γεμάτος...

Υγεία,

Αγάπη,

Τρανταχτά γέλια,

Δυνατά τραγούδια,

Όλα τα παιδιά του κόσμου γελαστά

Και πολλές πολλές πολλές στιγμούλες μικρές ,αλλά από εκείνες που κάνουν τη ματιά να σπιθιρίζει

Και επειδή ο χρόνος αυτός θα είναι γλυκός...

κερνάμε γλυκά...

Αααα έφτασε και ο Άη Βασίλης στο σπίτι μας...

Όλη η χαρά της μέρας στη χαρούμενη κραυγή του μικρού 

όταν είδε το γάλα του Άη Βασίλη να έχει λιγοστέψει, τα μελομακάρονα και την πίτα να έχουν φαγωθεί

και το καρότο για τον Ρούντολφ να λείπει...

(και τα δώρα, μην ξεχιόμαστε)

Καλή χρονιά

2014 μεγάλα φιλιά

" Αντιλογισμός "

Παρασκευή...μιας πολύ παράξενης βδομάδας, στην καρδιά των γιορτών στο φόρτε των ευχών και στο τέλειωμα του χρόνου.

Ενός πολύ παράξενου χρόνου.

Καταρχήν οι ευχές...

Απ τις άλλες όμως.

 Όχι εκείνες τις τετριμμένες, τις βαρετές, τις ανούσιες.

Τις άλλες.

Για γεμάτες μέρες, ουσιαστικές με πολύ συναίσθημα.

Για αλλαγή όλων αυτών που μας ζορίζουν, μας καταπιέζουν, μας σκλαβώνουν, μας στερούν την ελευθερία μας.

Με πολλά χρώματα, πολλές εικόνες ,πολύ μουσική, πολλές μυρωδιές και άλλες τόσες γεύσεις.

Με λιγότερη τηλεόραση, λιγότερη κατανάλωση, λιγότερο έχειν και περισσότερο νιώθω.

Και εκεί πάνω στις σκέψεις για το 13 που φεύγει, ανάμεσα σε μπόλικη φόρτιση, ανακούφιση, κούραση, νοσταλγία, πολλή θάλασσα, πολύ ταξίδι, άπειρες εικόνες,λίγο από πίκρα,λίγο από δάκρυ, πολύ από κάθαρση, αρκετά από εξομολογήσεις,ένας καθρέφτη ακριβώς απέναντι μου.Κατευθείαν μέσα μου.

 Θέλω να φύγει τούτη η χρονιά.

 Ν αλλάξει.

Γιατί το 13 ήταν πολύ δύσκολη χρονιά.

Με δοκιμασίες και μεγάλες αποφάσεις.

Προσωπικά, κοινωνικά,πολιτικά, πολύ δύσκολη χρονιά.

Για όλους.

Και για να φύγει γλυκά και όμορφα θα την στολίσω....

Γι αυτό θα την κάνω συναίσθημα.

Και θα ναι ένα πολύ πρόσφατο συναίσθημα, ή μάλλον το πιο νωπό.

Χτεσινό.

Στην κουνιστή δίπλα στο τζάκι.Έφτασε πρώτα η μικρή. Έγειρε το μαγουλάκι της στο γόνατο μου και με τη ζεστή χουφτίτσα της χάιδευε το κάτω μέρος του παντελονιού αφημένη στα χάδια στα μαλλάκια της. Μετά από μερικά λεπτά στην ίδια ακριβώς στην ίδια στάση στο άλλο μου πόδι άραξε ο μεγάλος μου. Και πάνω στα δυό μου γόνατα ξεχύθηκαν τα χρυσοκαφέ τους τα μαλλάκια και όλη μου η ψυχή έλιωσε. Αγάλλιασε. Για δυό στιγμές και έναν αιώνα.Ολοκλήρωση.

Γι αυτό επιλέγω να την κάνω εικόνα. 

Εικόνα θαλασσινή. Δυνατή και απόλυτη.Καλοκαιρινή και κατάφωτη.

Εικόνα γαλήνης.

Γι αυτό επιλέγω να της δώσω γεύση.

 Γεύση αχινού φρέσκου, βγαλμένου απ τη θάλασσα, ανοιγμένου και έτοιμου να φαγωθεί.

Ή ακόμα και γλυκού του κουταλιού.

Πορτοκάλι.

Γι αυτό επιλέγω να την κάνω τραγούδι.

Ένα διάσπαρτο τραγούδι, με σκόρπιους στίχους, και νότες να κολυμπούν στη σκέψη καθώς τελειώνουν οι μέρες του.

Πέντεξι στίχους να εκφράσουν καλύτερα από κάθε λέξη το αντίο στο χρόνο τούτο.

 Με μπόλικο από έλλειψη.

Σ’ ένα ακρογιάλι μια βραδιά, στου φεγγαριού τη χάση 

άραξε τη γαλέρα του μέχρι ο νοτιάς να πάψει 

και μάγεψε τη σκέψη του μιας κόρης το φιλί 

και η γαλέρα εμίσεψε με δίχως τον Αλή...

Ακόμα κι αν φύγεις 

για το γύρο του κόσμου 

θα’ σαι πάντα δικός μου 

θα είμαστε πάντα μαζί

Εσύ μου θύμισες πώς είναι να θες με όλη την καρδιά σου να βρίσκεις πάλι τα όνειρα σου

μέσα στο φιλί.

Δάκρυ που κυλά στο μαξιλάρι μου ζάλισε με να αποκοιμηθώ πως ξαπλώνεις στο κρεβάτι πλάι μου άλλη μια φορά να ονειρευτώ

Πάρε με στ’ όνειρο μαζί σου 

κοντά σου να ξενιτευτώ 

πόσο ν’ αντέξω παραπάνω 

της μοναξιάς τον πυρετό

Πάρε ένα μαχαίρι μάτια μου και κόψε αυτά που μας κρατάνε διάλεξε την ώρα κι άφησε

όλα όσα μας γυρνάνε.

Αυτή η ατέλειωτη η γλύκα σου πως με τραβάει να `ξερες να περπατήσω δίπλα σου με θάρρος στην ζωή
Αυτή η ατέλειωτη η δίψα σου για της ζωής το άγνωστο τι μού `χεις δώσει να `ξερες και πού να φανταστείς
Αγάπη μου τρελή να με ζητάς μην κουραστείς

Δε θέλω λόγια εγώ σε ένα φάκελο κλειστό χωρίς μια μυρωδιά
απ`τα δικά σου τα μαλλιά. Δε θέλω γράμματα να λένε πράγματα σκληρά να λένε, ως εδώ εμείς οι δυο.

Εσύ κι εγώ κι οι δρόμοι,

το φως δε λέει συγγνώμη, 

τρέμει, χαράζει κι ανασταίνεται,

μάτια που κλαίτε μ' αρρωσταίνετε 

ζητώντας τ' όνειρο 

μια ζωή παραμύθι κι όνειρο.

Στην προηγούμενη ζωή μου είχα φτάσει ν

α σ’ αγαπήσω, να σε νιώσω, να σε βρω

Κι ύστερα απ’ αυτό μ’ είχες καταδικάσει 

ως την επόμενη ζωή να σ’ αγαπώ

Να έφευγα για πάντα στο Παρίσι να μην επεφτα πάνω σου τυχαία 

να μην ήσουν η μόνη προκυμαία 

που θέλω το ταξίδι μου να κλείσει

Δεν είσαι από 'δω, είσαι απ' άγνωστα μέρη 

σ' έχει στείλει ένα αστέρι να με νιώθεις 

και να μ' αγαπάς 

μια προσευχή, μια ευχή σ' ένα αστέρι 

που κανένας δε ξέρει, σ' έχει φέρει

για να μ' αγαπάς

Θέλω να σου στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί 

γιατί είσαι η μόνη που μπορεί τη σιωπή μου να διαβάζει.

Ήσουν παράθυρο που άντεξε στου αέρα την οργή 

μα λύγισες στ’ αρώματα του Μάη

Ήρθες ζεστός από ταξίδι 10 φορές το γύρο της γής έλειπες για καιρόκι είχες πολλά να δεις 
Δε ξεχνάει η καρδιά με τη πρώτη δυσκολία έλα κοντά, πάμε ξανα, μαζί 

Τώρα θα πιάσω σπίτι στον παράδεισο τσάμπα οικόπεδο σε παράλια.
Του έρωτα θα βάλω το πουκάμισο και θα νικήσω δίχως πανοπλία.

Hero

Εκεί στο δρόμο της επιστροφής

Στο δρόμο της θάλασσας.

Λάδι απόψε.

Ήμερη.

Νέα η Σελήνη.

Μικρούλα 

Τοσοδούλα.

Τόσο λίγο.

Ξαστεριά.

Οι ξάστερες νύχτες είναι που καταστρέφουν τα φυτά και τη '

βλάστηση.

Απόψε.

Μεγαλύτερο το κρύο.

Τί θα χει μείνει ζωντανό ως το πρωί ποιός ξέρει...

Νέο άκουσμα το τραγούδι αυτό.

Σαν το φεγγάρι πάνω ψηλά.

Γύρισες να δεις;;

Hero- Family of the year

Let me go

I don't wanna be your hero

I don't wanna be a big man

I just wanna fight with everyone else

Your masquerade

I don't wanna be a part of your parade

Everyone deserves a chance to

Walk with everyone else

While holding down

A job to keep my girl around

And maybe buy me some new strings

And her a night out on the weekend

And we can whisper things

Secrets from our American dreams

Baby needs some protection

But I'm a kid like everyone else

So let me go

I don't wanna be your hero

I don't wanna be a big man

I just wanna fight like everyone else

Oooooohh...

So let me go

I don't wanna be your hero

I don't wanna be a big man

I just wanna fight with everyone else

Your masquerade

I don't wanna be a part of your parade

Everyone deserves a chance to

Walk with everyone else

...σαν γλυκό του κουταλιού....

Ξαναείπαμε

 φέτος θα εκμεταλλευτούμε όλα τα πορτοκάλια του κήπου....

Γλυκό αυτή τη φορά.

Ούτε το χα κάνει ούτε καν το είχα δοκιμάσει ποτέ.

(Μια ακομα γλυκειά ιστορία βυθισμένη σε σκέψεις συνταγές και ζάχαρη)

Κόβουμε περίπου  8 πορτοκάλια και 

 τα πλένουμε καλά

 Αφαιρούμε τα σκληρά σημεία και τρίβουμε τη φλούδα αρκετά.

(Τούτα τα σκληρά σημεία τα έξω είναι πάντα τα δύσκολα. Θα χρειαστεί για να αφαιρεθούν μέταλλο, μαχαίρι, κόφτης, λάμα, θα κοπεί απαραίτητα ένα σημείο του δαχτύλου μαζί με τη σάρκα του πορτοκαλιού , και κάπου εκεί θα έρθει ο μικρός να με ρωτήσει αν κόπηκα και αν πόνεσα λίγο)

Δεν πετάμε το τρίμμα, το βάζουμε σ ένα αποστειρωμένο βάζο με αλκοόλ για να φτιάξουμε λικέρ

(Για τις κρύες νύχτες του χειμώνα μπροστά στο τζάκι που ήρθαν ξαφνικά και άλλαξαν τόσο το τοπίο.

Να γλυκαίνουμε και να μεθάμε τον Αγέρα )

 Βράζω τα πορτοκάλια και πετάω το νερό, αρκετές φορές για να φύγει η πίκρα της φλούδας.

(Η επανάληψη της διαδικασίας,

 ξανά και ξανά,

το άδειασμα του νερού στο νεροχύτη, να φύγειη πίκρα, να μείνει μόνο το μέσα μέρος , σάρκα, καρδιά, μνήμη, σαν τις στιγμές που

 κλείνεις τα μάτια και θυμάσαι, αναπολείς ανατρέχεις,

 μερωμα)

 Και τεμαχίζω σε μικρά κομμάτια, κατά προτίμηση ροδέλες λεπτές.

(Λεπτές, ισχνές και ντελικάτες, σαν άρωμα, σαν αίσθηση, μια μικρή κλωστίτσα, ότι έμεινε να δένει)

 Στραγγίζω, ζαχαρώνω και αν χρειαστεί προσθέτω λίγο νερό για να δέσει

με προσθήκη χυμού ενός λεμονιού και μιας λεμονόκουπας.

(Γιατί καλώς ή κακώς, όποιο γλυκό και να ξεκινήσεις να

 φτιάχνεις, χρειάζεται ο χυμός ενός ξινού

 λεμονιού για να μην ζαχαρώσει το σιρόπι, να αντέξει στο χρόνο, να μην χάσει την αρχική του γυαλάδα και όψη)

 Αφήνω μια μέρα το γλυκό στη κατσαρόλα, την επόμενη ξαναβράζω για λίγο και μόλις κρυώσει αποθηκεύω σε αποστειρωμένα βάζα.

(Θαρρείς και αν σταματήσεις απότομα μια κατσαρόλα που βράζει, το γλυκό θα δέσει καλύτερα την επόμενη φορά που θ ανέβει στη φωτιά)

Και τελικά σερβίρω

 ( Η χαρά της δημιουργίας, η αγάπη της ζαχαροπλαστικής, η ένωση της ζάχαρης και του πορτο αλιού με δόσεις ξυνόπικρων στιγμών)

Γιατί τελικά η ζαχαροπλαστική είναι μεγάλο γιατρικό...

Καλησπέρα είπαμε;;

Κερνάμε και γλυκό...

Αιχμές

Θέλω να σου στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί

γιατί είσαι η μόνη που μπορεί τη σιωπή μου να διαβάζει

Ήσουν παράθυρο που άντεξε στου αέρα την οργή

μα λύγισες στ’ αρώματα του Μάη

Μια γεύση τρικυμίας στα χείλια σου να υφαίνεις

δυο χείλια που αργήσανε πολύ να ξεδιψάσουν

Κι εγώ καΐκι που ερωτεύτηκε μαζί σου να πνιγεί

απόψε ταξιδεύω στα νερά σου

Θα `θελα να `σουνα εδώ σαν προσευχή σαν φονικό

να σε δικάζω και να σε παρηγορώ

Θα `θελα να `σουν μυστικό στην ενοχή σου να κρυφτώ

να σου ξεφύγω και μπροστά μου να σε βρω

Ξεχείλισα απ’ όσα έχω μοιραστεί

κι ένιωσα λειψός μ’ όσα έχω κρατήσει

με ψάχνει ό,τι έχασα κι εγώ στριφογυρνώ

χαμένος μέσα σ’ ό,τι έχω κερδίσει

Θα `θελα να `σουνα εδώ...

Ούτε καν θυμάμαι πόσο καιρό κυκλοφορεί μες το μυαλό μου τούτο το τραγούδι,

αδέσποτο

αλητεύει, πηγαινοέρχεται, ανάκατα

αδυσώπητα

δυνατά ή ψιθυριστά

στο μετρό, στα λεωφορεία

στο σπίτι.

Η αλήθεια είναι πως ο στίχος είναι δυνατός.

Η αλήθεια είναι πως πάντα μ άρεσαν οι όμορφοι στίχοι,

τα όμορφα λόγια.

Τα δυνατά, που θαρρούν πως αξίζουν παντοδυναμία.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν άντεξα την παντοδυναμία.

Του στίχου, του λόγου, του μυαλού, της διαχείρισης.

Ούτε σε μένα ούτε στους άλλους.

Οι γωνίες, οι αιχμές, οι κόγχες/ξίφη/βέλη/λάμες

 ότι κρατάει μύτη και τσιμπάει ματώνει.

Τα στρογγυλά είναι εκείνα π αγαπάω.

Τα γεμάτα.

Αυτά που μπορούν να ξεχειλίσουν 

Συναίσθημα, εικόνες,μνήμες, φόρτιση, μετάνοια,συγνώμη, άφεση.

Και ούτε καν έχει χαράξει η μέρα ακόμα.

Μπούζι η νύχτα απόψε.

Πρεμιέρα χειμώνα...

Καλημέρα,

σημαντική να είναι και ολοστρόγγυλη...

(υ.γ.

η φωτό από την περιοχή γύρω...

Μιλώντας για αιχμές και λόγχες...)

Όταν έρχονται τα σύννεφα...

και η θαλασσα θυμωνει

στατική βαθύχρωμη 

ατμοσφαιρική μουντάδα.

... πηχτού γκρίζου

στο νησί το φθινόπωρο.

Φθινόπωρο πληγη

Όταν του φθινοπώρου η πόρτα ανοίξει
Όταν θ' αποδημούνε τα πουλιά
Θα φτάνει ένα αεράκι ν' αποδείξει
Τι είναι μιά αγκαλιά

Θα 'ναι Σεπτέμβρης μήνας μπορεί κι Οκτώβρης
Θα 'σαι στην πόλη εσύ κι εγώ στο νησί
Και όποιος θυμάται πιο πολύ θα το βρεις
Όταν θα παίρνεις το γράμμα μου το θαλασσί

Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες
Τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές
Τα δελφίνια όμως θα μου πουν
Όποιος μένει πίσω δεν τον αγαπούν

Το δελφίνι το 'πε στις ακτές
Κράτα την καρδιά σου από τους πειρατές
Το 'πε και στο κύμα χάθηκε
Όποιος μένει πίσω -- πάει, ξεχάστηκε



Στην ξενιτειά βραδιάζει πιο νωρίς,
στην ξενιτειά να κλάψεις δε μπορείς,
στην ξενιτειά μανούλα μου γλυκιά,
φαρμάκι στάζει η Κυριακή
κι ο κόσμος φυλακή.

Κατερίνα

Της Κατερίνας σήμερα.

Πολλές πάντα οι Κατερίνες γύρω μου.

 Πολλές και σημαντικές.

Μάνα, γιαγιά, φιλενάδες, κουμπάρες.

 Από παλιά, μέχρι τώρα που το Κατερινάκι μου στολίζει τις μέρες μου.

Γι αυτό πλέον τούτη η μέρα, είναι απ τις πιο επίσημες και ιδιαίτερες μέρες μας.

Γιατί γιορτάζει το κορίτσι μου, 

η μικρή μου αγωνίστρια, 

το μικρό μου φεγγαράκι.

Γιορτάζει και μεγαλώνει. 

Μεγαλώνει και κάνει ξεχωριστές τις μέρες μας.

 Αγκαλιάζει σφιχτά τον μπαμπά της, 

ψάχνει σ όλα τα δωμάτια τον αδερφό της , παίζει μαζί του,

ανοίγει τα χέρια και τρέχει να την χώσω στην αγκαλιά μου,

 ανεβαίνει στο σκαμπό της, να φτιάξουμε γλυκά μαζί ,

φωνάζει πεισμωμένα και αποφασιστικά όχι,

 βάζει τα παπούτσια μου  και κυκλοφορεί,

 ταίζει τις κούκλες της 

και φέρνει τρία τρία τα "βλιβλια" να διαβάσουμε.

Η Κατερίνα μου, το γλυκό μας κοριτσάκι, η μικρούλα μου πασχαλίτσα ...

Είμαι πολύ χαρούμενη σήμερα, γιορτάζω το κοριτσάκι μου.

Γιορτάζω τις Κατερίνες της ζωής μου.

Χρόνια σας Πολλά 

Καλημέρα 

Όταν περνώ για να σε ιδώ

αχ πώς με βασανίζεις

έχεις κεφτέδες στη φωτιά

αχ, Κατερίνα μου γλυκιά

και γλυκοτηγανίζεις

Αμάν Κατερίνα μου

κούζουμ Κατερίνα μου

τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω

μάτια σαν τα κάστανα

μ’ έβαλαν στα βάσανα

κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ

Έχεις τσουκάλι πήλινο

και ψήνεις φασουλάδα

κι εγώ απ’ την λαχτάρα μου

παίζοντας την κιθάρα μου

σου κάνω πατινάδα

Αμάν Κατερίνα μου

κούζουμ Κατερίνα μου

τα παραπονάκια μου θέλω να στα πω

μάτια σαν τα κάστανα

μ’ έβαλαν στα βάσανα

κι όλο από την πόρτα σου θέλω να περνώ

Κάνεις ωραία σκορδαλιά

βάζεις περίσσιο λάδι

στην ταραμοσαλάτα σου

η σάλτσα η ντομάτα σου

που βάζεις στο πιλάφι

υ.γ. η φωτό του φετινού καλοκαιριύ απ τη θάλασσα που λατρεύει...