Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Χτες έγινε η εκδήλωση για την Γιορτή της Γυναίκας από τον Σύλλογο Γυναικών Μανταμάδου, στο Πολύκεντρο του χωριού μας. 

Μεταξύ άλλων διαβάστηκε και το παρακάτω κείμενο.

Είναι ένα κείμενο που έχει πρόσωπο, έχει όνομα και προορισμό. 

Σαν επικήδειος, για έναν άνθρωπο που έφυγε πολύ νωρίς και αγαπήθηκε πολύ απ όσους είχαν την τύχη να τον έχουν στην ζωή τους.

Οι γυναίκες που ξέρω

Οι γυναίκες που ξέρω, γεννούν ζωή.

Βγάζουν απ’ τα σπλάχνα τους καθημερινά αγώνα αγάπη κι αισιοδοξία.  

Ντύνονται τον ήλιο το ξημέρωμα και συνεχίζουν.

 Γεννιούνται για να δίνουν συνέχεια.

Σε κάθε γωνιά της γης, με όλες τις δυσκολίες που τις φόρτωσε η ζωή από τα γεννοφάσκια τους.

Σε κάθε γωνιά του κόσμου, από το χάραμα μέχρι τη νύχτα.

Ελλάδα, Αιθιοπία, Συρία, Αγγλία, Κύπρος, Πακιστάν.

 Βαλίτσες οι ευθύνες τους.

Μια ιστορία θα σας πω απόψε.

Για ένα μικρό κορίτσι που μεγάλωνε σε μια γωνιά μίλια μακριά απ τη δική μας.

Ποτέ μου δεν τη συνάντησα, μόνο σε φωτογραφίες.

Παραμύθι θλιμμένο η ζωή της…

Κορίτσι μικρό, γυναίκα πριν την ώρα της.

Παντρεύτηκε.

Έλαμπαν οι δυο εφηβικές ματιές χωμένες μέσα σε χρυσαφένιους ταφτάδες, κοσμήματα και λουλούδια.

Αμήχανο το παιδικό τους βλέμμα.

Ένα- δυο  χρόνια ζήσανε μαζί.

Ίσα που να γεννηθεί το πρώτο τους παιδί.

Οι δουλειές λιγοστές, τα μεροκάματα τιποτένια, εκείνος έπρεπε να ξενιτευτεί.

Να πάρει τον δρόμο της μετανάστευσης αφήνοντας βαθιά υπόσχεση στα μάτια της πως θα περάσει ο χρόνος. Θα έφτιαχνε τα χαρτιά του και θα ήταν όλοι τους μαζί και πάλι.

Εκείνος, εκείνη και ο γιος τους.

 Ίσα που πρόλαβε να τον δει να περπατάει και να παίξει μαζί του πεντεξι φορές στο πάτωμα.

 Πατέρας πια, χτύπησε τη πιο κοντινή τους πόρτα για ένα μεροκάματο.

Εκείνη, της Ευρώπης.

Ετούτη, της Ελλάδας.

 Σ όποια δουλειά και αν καταπιάνονταν τα κατάφερνε καλά.

 Έπιαναν τα χέρια του, έκοβε και το μυαλό του, έμαθε και τη γλώσσα γρήγορα, όπου και να στεκόταν με αξιοσύνη και αγάπη.

 Όλοι τον αγαπούσαν.

Για να στέλνει το μεροκάματό του στην οικογένεια.

Και να μπορεί να ονειρεύεται μια αλλιώτικη ζωή.

Να ονειρεύονται μια αλλιώτικη ζωή.

Μίλια μακριά ο ένας από τον άλλον.

Μέσα από οθόνες φωτογραφίες και τηλέφωνα.

Η απώλεια εκείνης, του παιδιού του- θέριευαν. Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια.

Βάρη στο μυαλό και στην καρδιά του.

Η καλή καρδιά του. Μισή δίχως εκείνη.

Δίχως ξεκούραση, δίχως έναν άνθρωπο.

 Μέχρι τη μέρα που χτύπησε.

Τόσο άσχημα που το μόνο που μπορούσε να κουνήσει ήταν τα μάτια και το στόμα του.

 Ένας μήνας η ζωή του.

Μέχρι εκεί έφτασε και η δική της ζωή.

Μίλια μακρυά, αποχαιρετούσε τον άνθρωπό της και τη δική της ζωή.

 Άβουλος θεατής στο κουκλοθέατρο της ζωής της. Δίχως επιλογές, δίχως αποφάσεις…

Κι αν ήθελα απόψε πάνω στη γη, να υπήρχε μια γυναίκα μόνο να γιορτάζει, εκείνο το κορίτσι θα διάλεγα.

Θα διάλεγα να μπορεί, σαν κι εμάς, να δυναμώνει κάθε χρόνο τούτη τη μέρα.

Να νιώθει πως δεν είναι μόνη.

Για κείνες τις γυναίκες οι φωνές μας σμίγουν απόψε και χαμηλώνει η ματιά.

Για να μπορούν αύριο, του χρόνου, δεν ξέρω πότε θα ναι – αλήθεια- να πιαστούν απ’ το δικό μας χέρι και να βαδίσουμε μπροστά.

Μακάρι να πιαστούν απ το δικό μας χέρι.

 Μακάρι να βαδίσουμε μαζί μπροστά.

Κάθε φορά που ετοιμάζομαι να επιστρέψω πίσω, έρχονται στο μυαλό μου όλα εκείνα που με κρατάν σφιχτά δεμένη εκεί. 

Άνθρωποι, τόποι, συναισθήματα, μνήμες, παιδική ηλικία.

Η παραλία του χωριού, η στροφή μετά το λινόχωμα, η πλατεία του αγίου Βασιλείου, η γειτονιά μας.

Το βλέμμα της μάνας, η αγκαλιά του πατέρα, το γέλιο του αδερφού και της Άννας, η χαρά των παιδιών, τα καλοσωρίσματα των ανθρώπων που μεγάλωσα μαζί τους...

Φέτος καινούρια λαχτάρα, μεγάλη. 

Η αντάμωση με τα μικρά μου, που πρώτη φορά τόσο μεγάλο διάστημα μακριά τους...

Όσο και να χουν ξεμακρύνει τα φτερά σου, πάντα τα πόδια θα ζητούν να διαβούν τη γη που τους έδωσε δύναμη να μακραίνουν...

Πρόσκληση

ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΓΛΕΝΤΙ!!!

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΑΠΡΙΛΗ 2015 ΚΑΙ ΩΡΑ 11 ΤΟ ΠΡΩΙ Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΛΕΣΒΙΑΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΣΤΟ ΠΛΟΙΟ "BLUE STAR PATMOS" ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΠΥΛΗ Ε2 ΓΙΑ ΓΛΕΝΤΙ ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΟ ΦΑΓΗΤΟ, ΚΡΑΣΙ, ΟΥΖΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΛΕΣΒΟΥ ΑΠΌ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ Β. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ. ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΜΕ 12 €!!!

ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΤΟ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ - ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΒΥΘΙΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ!!!

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΠΙΟΥΝ ΠΟΛΥ ΡΑΚΙ, ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΥΜΑΙΑ!!!

ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΟΥΒΑΛΛΗΣΩ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ !!!

ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ ΠΑΠΟΡΙ!!!

                    ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

Πρόσκληση μόλις ελήφθη... Από την πρόεδρο του συλλόγου Μανταμαδιωτών Αθήνας Μένη Κουρδουσά.

Η ντοπιολαλιά μας...

Μ αυτό το καινούριο μπλόγκ πολύ χάρηκα για παραπάνω από έναν λόγους...
Καταρχήν το λεξικό....
Λέξεις που χρησιμοποιώ καθημερινά ,και δεν με καταλαβαίνει κανείς, λέξεις τραγουδιστές ,λέξεις για τις οποίες καμαρώνω και κρυφονοσταλγώ...
Η ντοπιολαλιά μας...
Βαριά, με πολλές Τούρκικες επιρροές και αρκετές αρχαιοελληνικές...
Λέξεις που ακούγονταν πιο πολύ παλιότερα,λέξεις που χάνονται μαζί μετις γιαγιάδες  και τους παππούδες του τόπου μας..
Λέξεις που βάλθηκε να θυμηθεί, να μας θυμίσει και να καταγράψει με το δικό της μεράκι και την λατρεία που χει στον τόπο η φίλη και καθηγήτρια, Κατερίνα Σαραντινού, στα πλαίσια μιας εργασίας του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Καλλονής.
Εργασία που επιμελήθηκε η ίδια, με την γνωστή της λεπτομερή καταγραφή (λέξεων εικόνων και γεγονότων -πάντα πρόσεχει κάθε λεπτομέρεια γύρω της)
Μπράβο Κατιρνέλιμ... τέτοιους ανθρώπους θέλει το νησί...να το αναδεικνύουν γι αυτό που είναι κι να το στηρίζουν εμπράκτως, από εκεί....
Πολλά τα ευχαριστώ, πολλά τα χαιρετίματα απ την αντίπερα όχθη...
Ιδού ο σύνδεσμος..
http://ntopiolaliasde.blogspot.gr/2014_05_08_archive.html

Μανταμάδος... ( τί άλλο;)

Το πέτυχα χαζεύοντας κ φούσκωσα απο περηφάνια...

"Λεσ και ο οικισμός αυτός ατενίζει τον κόσμο κεκλεισμένων των θυρών όντας καταφύγιο επιλεκτικής μοναχικότητας και απόκοσμης ησυχίας. Αλλά και ορμητήριο παράδοσης και μακραίωνης ιστορίας με τους προγόνους των σημερινών κατοίκων να αποχωρίζονται βίαια το ανάγλυφο των ακτών ως άμυνα στις επιδρομές Σαρακηνών πειρατών με αποτέλεσμα να βάλουν σταδιακά τα θεμέλια δημιουργίας του.  Παράλληλα τόπος κατάνυξης και θρησκευτικής έκφρασης με χιλιάδες πιστούς να συρρέουν σε ανύποπτο χρόνο, πέρα από το μεγάλο πανηγύρι ανήμερα της Κυριακής των Μυροφόρων, στο μοναστήρι του Ταξιάρχη για να λάβουν χάρη και φώτιση υπό την υπόσταση του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Καλώς ορίσαμε στο Μανταμάδο, έναν προορισμό που δεσπόζει περήφανα και αδάμαστα στα βορειοανατολικά της Λέσβου.

Καμβάς τέχνης και γεύσεων
Αγκαλιές σπιτιών σε μία άρτια αρχιτεκτονική ισορροπία ξεπροβάλλουν ανάμεσα σε πέτρινα σοκάκια με σημείο αναφοράς την πλατεία και δη το ναό του Αγίου Βασιλείου ο οποίος χρονολογείται από το 1750. Κάτοικοι που ακολουθούν τους ρυθμούς μίας ζωής με αλλοτινό φόντο. Δεινοί γεωργοί αντιμετωπίζοντας τη φύση με σεβασμό ασπαζόμενοι τα μυστικά της. Το εκλεκτό φρουτώδες ελαιόλαδο παραγωγής τους είναι δείγμα αυτής της σχεδόν «ερωτικής» σχέσης . Αλλά και διαχρονικοί κτηνοτρόφοι οι οποίοι φροντίζουν να δίνουν ακόμη περισσότερη ώθηση στην παραγωγή του νησιού σε κρέας και γαλακτοκομικά προϊόντα. Το βελούδινο γιαούρτι μέσα στις πήλινες «γραγούδες» μοναδικό. Η αλμυρή υφή της ντόπιας φέτας και η πικάντικη γεύση της αντίστοιχης γραβιέρας συνοδεία  γλυκόπιοτου ούζου ταξιδεύουν κάθε απαιτητικό ουρανίσκο στα ταβερνάκια της περιοχής  και αποτελούν γευστικό σουβενίρ για ντόπιους και ξένους.
Παράλληλα όμως και δεξιοτέχνες κεραμίστες με την  υγρή λάσπη πλάθεται με σχεδόν πατρική στοργική στα χέρια τους οι οποίοι παράγουν στα εργαστήρια κεραμικά με ψυχή, φαντασία ακολουθώντας παραδοσιακές νόρμες των προκατόχων τους.

Η εικόνα του Ταξιάρχη φτιαγμένη από χώμα κα αίμα
Οι ρίζες της χάνονται πολλούς αιώνες πριν και συγκεκριμένα τοποθετούνται περίπου στον 11ο αιώνα. Τότε που οι επιδρομές των πειρατών ήταν σε έξαρση. Μία εξ αυτών είχε ως στόχο το μοναστήρι του Ταξιάρχη και τραγικό απολογισμό το σφαγιασμό όλων των μοναχών με εξαίρεση ένα νεαρό δόκιμο καλόγερο της Μονής ονόματι Γαβριήλ.
Σαν κυριευμένος από μία αόρατη και ανώτερη δύναμη να κινεί τα χέρια του πήρε χώμα ενώ με ένα σφουγγάρι μάζεψε το αίμα από τους σφαγιασθέντες αδελφούς του. Ανακατεύοντας τα οραματιζόταν την μορφή του ατρόμητου στρατιώτη που είδε σε όραμα να του σώζει τη ζωή.
Η σωτήρια υπόσταση του Ταξιάρχη ακολουθεί κάθε βήμα της  ομάδας της Καλλονής. Ο Αρχάγγελος την προστατεύει, την βοηθάει, της δείχνει τον δρόμο. Είναι ο άγγελος της νίκης!"

Η πηγή εδώ

Όταν έρχονται τα σύννεφα...

και η θαλασσα θυμωνει

στατική βαθύχρωμη 

ατμοσφαιρική μουντάδα.

... πηχτού γκρίζου

στο νησί το φθινόπωρο.

Φθινόπωρο πληγη

Όταν του φθινοπώρου η πόρτα ανοίξει
Όταν θ' αποδημούνε τα πουλιά
Θα φτάνει ένα αεράκι ν' αποδείξει
Τι είναι μιά αγκαλιά

Θα 'ναι Σεπτέμβρης μήνας μπορεί κι Οκτώβρης
Θα 'σαι στην πόλη εσύ κι εγώ στο νησί
Και όποιος θυμάται πιο πολύ θα το βρεις
Όταν θα παίρνεις το γράμμα μου το θαλασσί

Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες
Τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές
Τα δελφίνια όμως θα μου πουν
Όποιος μένει πίσω δεν τον αγαπούν

Το δελφίνι το 'πε στις ακτές
Κράτα την καρδιά σου από τους πειρατές
Το 'πε και στο κύμα χάθηκε
Όποιος μένει πίσω -- πάει, ξεχάστηκε



Στην ξενιτειά βραδιάζει πιο νωρίς,
στην ξενιτειά να κλάψεις δε μπορείς,
στην ξενιτειά μανούλα μου γλυκιά,
φαρμάκι στάζει η Κυριακή
κι ο κόσμος φυλακή.

Τ Αγιού Χαρλάμ

Για το πανηγύρι του Άγιου Χαράλαμπου τα χουμε ξαναπεί εδώ

Πέρυσι το καινούριο πανηγύρι στο χωριό, το έζησα από κοντά.

Με τα άλογα σ όλο το χωριό, την περιφορά του Ταύρου

τα καλλιστεία αλόγων,

και το πανηγύρι στο ξωκλήσι στη Χαλίκα.

Είναι ιδιαίτερο το πανηγύρι του Άη Χαρλάμ για το χωριό.

Ίσως επειδή ο Άη Χαρλάμς είναι ο προστάτης των ζώων, και ο Μανταμάδος είναι καθαρά κτηνοτροφική περιοχή.

Ίσως επειδή το μεράκι όλων μας για τα άλογα είναι περίσσειο.

Δεν νομίζω να υπάρχει χωριανός, να μην αγαπάει τα άλογα.

Την περηφάνια τους, την ατίθαση φύση τους, το πόσο αγέρωχα ζώα είναι και ότί για τον καθένα είναι ένα άλογο.

Στην οικογένεια είχαμε πάντα ένα άλογο.

Απ τον παππού μου, στον πατέρα μου, μετά σε μένα και τον αδερφό μου και πλέον, κατά τα φαινόμενα στα μικρά.

Πέρυσι στο πανηγύρι τα τρία αγόρια

Και η καθιερωμένη βόλτα του πατέρα μου,

μεράκι...

 Η μετάδοση της αγάπης για τ άλογα

Φέτος δεν είμαι εκεί.

Όμως έχω στείλει αντιπρόσωπο και συνεχιστή πανηγυριώτη.

Είτε πάνω σε γαίδαρο ανεβασμένο

Είτε κανονικά πάνω σε άλογο, να καμαρώνει και να γελάει...

Θα θελα να μουν εκεί από μια γωνιά, ειδικά σήμερα τ απόγευμα που οι πανηγυριώτες επιστρέφουν απ τον άγιο και ξεχύνονται στις γειτονιές για τα κεράσματα , τα και του χρόνου και τις βατακαριές.

Και γω φέτος του χρωστάω μια βατακαριά, την πρώτη του, του μικρού μου πανηγυριώτη.

Όσο για μουσική, ο ήχος είναι ένας για το πανηγύρι.

Κιόρογλου ή Ατ χάβασι ή το σαλβάρι του τυφλού.

Δυνατά και χορεύοντας...

Και του χρόνου...

Ταξίδια

Ο Δημήτρης Φωτίου ,

είναι Μυτιληνιός φωτογράφος .

Τη δουλειά του τη γνώρισα μέσω facebook από μερικές αναδημοσιεύσεις φίλων.

Ωστόσο είμαι εντυπωσιασμένη με τη δουλειά του.

Κάθε φωτογραφία και στιγμιαίο ταξίδι στο νησί.

 

 

Ένας ακόμα άνθρωπος που αγαπάει αυτό που κάνει, το κάνει με μεράκι

και αυτό απεικονίζεται σε κάθε του φωτογραφία-τέχνη.

Καλησπέρα είπαμε;;;

Θειάδες...

Mεγάλωσα με πολλές γυναίκες γύρω μου.
Στα γύρω σπίτια, στις γύρω γειτονιές ,στους γύρω κύκλους,
 που έφτιαχναν τα παιδιά μικρά,για να περιλάβουν ανθρώπους.
Μην τυχόν και τους φύγουν.
Γυναίκες ,ψηλές,κοντές,γεμάτες,αδύνατες.
Γυναίκες με μαύρα.
Ποτέ δεν τους έσκιασε το μαύρο.
Ρούχα είναι έλεγαν ,απαξιωτικά,και έκρυβαν καλά τους καημούς τους.
Θειάδες τις λέγαμε όλες.
Ούτε γιαγιάδες ούτε κυρίες.
Στο χωριό δεν υπήρχε πληθυντικός σεβασμού.
Μόνο σεβασμός του πλήθους.
Του ανθρώπου,της γυναίκας.
Των γυναικών με μαύρα.
Πλέον στο μυαλό μου απέκτησαν μια ατόφια ενιαία μορφή.
Τότε η καθεμιά είχε τη δική της.
Μορφή,ρυτίδες,μάτια,έκφραση,κούραση,πόνος,γέλιο.
Και μια σκιά μπροστά στα μάτια τους.
Τη σκιά της ζωής και της έννοιας.
Οι θειάδες στο χωριό δεν μεγάλωσαν ποτέ.
Ούτε γέρασαν.
Μέχρι την τελευταια τους στιγμή ακολουθούσαν τη γη.
Τα χωράφια,τα σπίτια,τα ζώα ,τα παιδιά,τους άντρες.
Πλέον στο μυαλό μου, τις βλέπω μπροστά απ όλα αυτά.
Να ηγούνται .
Να σηκώνονται αυγή για να μαγειρέψουν.
Να τραβάνε τ άλογα για τα χωράφια.
Να ακολουθούνται από κοπάδια.
Να μαζεύουν ελιές .
Να πλένουν.
 Να ορμηνεύουν τα παιδιά.
Να προτείνουν στους άντρες.
Ν ακολουθούν οι έννοιες, σαν το παιδί το κρεμασμένο πίσω απ τη φούστα της μάνας.
Κάθε νυχτιά ,έδιωχναν τις έννοιες να γλυστρίσουν απ τα μαλλιά τους ,καθώς έβγαζαν τις φουρκέτες απ τον σφιχτά δεμένο κότσο τους.
Οι θειάδες στο χωριό δεν απόκτησαν ποτέ δικό τους πορτοφόλι.
Ούτε δική τους δουλειά.
Δεν έμαθαν ποτέ το εγώ.
Μόνο εμείς ήξεραν,δείχνοντας τον δρόμο σιωπηλά στους άντρες.
Οι θειάδες στο χωριό δεν έμαθαν ποτέ να νανουρίζουν.
Ούτε να λένε παραμύθια .
Ίσως δεν έμαθαν.
Ίσως δεν προλάβαιναν.
Την αγάπη, τους τη δίδαξε η γης.
Έδιναν όπως η γη .
Άκουγαν όπως η γη.
Δίδασκαν όπως η γη.
Δίψαγαν όπως η γη.
Και δεν ζήτησαν ποτέ πίσω τίποτα.

Kαι όταν μαζεύοταν τα βραδάκια του καλοκαιριού στους μαχαλάδες τις ώρες που έλειπαν οι άντρες στους καφενέδες, γελούσαν με την ψυχή τους.
Χαλάρωνε τ αχείλι τους.
Έτρεχε το γέλιο στις ψυχές τους και στ ανοιχτά στόματα των παιδιών που τις χάζευαν να μιλάνε.
Φανέρωναν μόνο λίγο απ τα πρόσωπα τους, κάτω απ τα καλά σφιγμένα τσεμπέρια τους.
Άφηναν το μέτωπο να λάμπει καθάριο στον ήλιο,να φανερώσει τις ρυτίδες του μόχθου,και του αγώνα.
Της δικαιοσύνης και της μνήμης.
Παιδιά ξενητεμένα,άντρες χαμένοι σε πολέμους,αντίσταση,αγώνες,παιδιά που έπρεπε να φάνε,αεροπλάνα που δεν γνώρισαν ποτέ,καράβια που δεν σάλπαραν μαζί τους,κόσμοι που κάποτε είδαν σε καρτ-ποστάλ.
Και πάλι κατέβαζαν τα μάτια στη γη μονολογώντας.
Οι θειάδες στο χωριό είχαν πάντα μια ανοιχτή πόρτα για τα παιδιά.
Για όλα τα παιδιά.
Και μια καραμέλα για να τα γλυκάνουν.
Λες και καλόπιαναν τα επόμενα χρόνια με γλυκά.
Όχι ,δεν είναι που τους ένοιαξε ο θάνατος.
Δεν πρόλαβαν να τον σκεφτούν,ούτε να τον φιλοσοφήσουν.
Μόνο η ζωή τους ένοιαζε..
Των παιδιών τους η ζωή-καλά τυλιγμένο καρβέλι στις λευκές κεντημένες πετσέτες τους...


Ξανά το συγκεκριμένο ποστ, γιατί είναι αγαπημένο πολύ, γιατί με φέρνει πίσω ακριβώς όπως αξίζει, ακριβώς επειδή θέλω να κλέψω λίγο απ τη δύναμη τους..
Καλησπέρα!!!

Πρόσκληση

   ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΑΝΤΑΜΑΔΙΩΤΩΝ ΛΕΣΒΟΥ

                   «ΟΤΑΞΙΑΡΧΗΣ»   

Γ' Σεπτεμβρίου 39   3ος όροφος  Αθήνα  9 Μαΐου 2013

     Τ. Κ. 104 33 Αθήνα                                                             

                 Τηλ : 2105226907              Προς:      Tους νέους του χωριού

                                                             μας που ζουν στην Αθήνα

                                 

                ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ       -       ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 Οι νέοι του Συλλόγου Μανταμαδιωτών Αθήνας θα μαζευτούμε  την Κυριακή των Μυροφόρων 19 Μαΐου 2013 και ώρα 14.00 το μεσημέρι στα γραφεία του Συλλόγου μας , Γ' Σεπτεμβρίου 39   3ος όροφος , για να γιορτάσουμε τον Ταξιάρχη μας.

         

          Στην παρέα μας χωράνε και οι μεγαλύτεροι που τους καλούμε κι αυτούς να έρθουν να γλεντήσουμε όλοι μαζί και να τιμήσουμε το έθιμο του χωριού μας.

Ο σύλλογος θα προσφέρει μεζεδάκια και ποτά .

                 Η επιτροπή νέων του Συλλόγου μας.

Ανάσταση, Μανταμάδος

΄


Ανάσταση στο χωριό!!!

Μεγάλο Σάββατο, Μανταμάδος

Στη μια τη νύχτα, χαράματα του Μεγάλου Σαββάτου,

στον Ταξιάρχη πλέον ,τραγουδήθηκαν τα εγκώμια του Επιτάφιου,

ψάλθηκε το η Ζωή Εν τάφω,

αναρρίγησαν όλοι με τον πόνο της Παναγιάς, για τον χαμό του παιδιού

της
στο Ω γλυκύ μου Έαρ.

Και ήταν όλο το χωριό εκεί,

σε μια απ τις δύο πιο όμορφες νύχτες στο χωριό κάθε χρόνο.

Νύχτες αγρύπνιας.

Αχάραγα ακόμα, έγινε η πρώτη Ανάσταση

και έμεινε ολόκληρο το Μεγάλο Σάββατο κενό,

να γεμίσει με τις προετοιμασίες για την Ανάσταση,

με το μαγείρεμα του αρνιού ,

προετοιμασία που στα νησιά ξεφεύγει απ το

απλό σούβλισμα.

Στα νησιά, στο χωριό μας, το αρνί γεμίζει και αργοψήνεται όλη τη νύχτα σε πήλινες γάστρες

και  μυρίζει όλο το σπίτι "καπερό αρνί" .

Περιμένωντας λοιπόν την Ανά(σ)ταση

στο χωριό με μια αδιόρατη μικρή μελαγχολία,

για τις μέρες που τελειώνουν,

για την Ανάσταση την πραγματική που δεν έρχεται ,

που δεν παίρνουμε απόφαση να την φέρουμε σε τούτο τον τόπο,

σε τούτο τον κόσμο.

Άλλη μέρα σήμερα όμως.

Ευχές λίγο πριν το Χριστός Ανέστη.

Υγεία.

Αγάπη.

Δύναμη.

Όνειρα.

Ταξίδια του νου.

Βουτιές του σώματος.

Τα μάτια ψηλά, να θωρρούν τ αστέρια

Το μέτωπο πάνω, να το χτυπάει ο Αγέρας

και Φως ν αναβλύζει.

Από ψυχές, λέξεις αγγίγματα  και μάτια.

Αγάπη

Αγάπη και Αγάπη.

Εφικτό είναι.

Καλή Ανάσταση.