Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Χτες έγινε η εκδήλωση για την Γιορτή της Γυναίκας από τον Σύλλογο Γυναικών Μανταμάδου, στο Πολύκεντρο του χωριού μας. 

Μεταξύ άλλων διαβάστηκε και το παρακάτω κείμενο.

Είναι ένα κείμενο που έχει πρόσωπο, έχει όνομα και προορισμό. 

Σαν επικήδειος, για έναν άνθρωπο που έφυγε πολύ νωρίς και αγαπήθηκε πολύ απ όσους είχαν την τύχη να τον έχουν στην ζωή τους.

Οι γυναίκες που ξέρω

Οι γυναίκες που ξέρω, γεννούν ζωή.

Βγάζουν απ’ τα σπλάχνα τους καθημερινά αγώνα αγάπη κι αισιοδοξία.  

Ντύνονται τον ήλιο το ξημέρωμα και συνεχίζουν.

 Γεννιούνται για να δίνουν συνέχεια.

Σε κάθε γωνιά της γης, με όλες τις δυσκολίες που τις φόρτωσε η ζωή από τα γεννοφάσκια τους.

Σε κάθε γωνιά του κόσμου, από το χάραμα μέχρι τη νύχτα.

Ελλάδα, Αιθιοπία, Συρία, Αγγλία, Κύπρος, Πακιστάν.

 Βαλίτσες οι ευθύνες τους.

Μια ιστορία θα σας πω απόψε.

Για ένα μικρό κορίτσι που μεγάλωνε σε μια γωνιά μίλια μακριά απ τη δική μας.

Ποτέ μου δεν τη συνάντησα, μόνο σε φωτογραφίες.

Παραμύθι θλιμμένο η ζωή της…

Κορίτσι μικρό, γυναίκα πριν την ώρα της.

Παντρεύτηκε.

Έλαμπαν οι δυο εφηβικές ματιές χωμένες μέσα σε χρυσαφένιους ταφτάδες, κοσμήματα και λουλούδια.

Αμήχανο το παιδικό τους βλέμμα.

Ένα- δυο  χρόνια ζήσανε μαζί.

Ίσα που να γεννηθεί το πρώτο τους παιδί.

Οι δουλειές λιγοστές, τα μεροκάματα τιποτένια, εκείνος έπρεπε να ξενιτευτεί.

Να πάρει τον δρόμο της μετανάστευσης αφήνοντας βαθιά υπόσχεση στα μάτια της πως θα περάσει ο χρόνος. Θα έφτιαχνε τα χαρτιά του και θα ήταν όλοι τους μαζί και πάλι.

Εκείνος, εκείνη και ο γιος τους.

 Ίσα που πρόλαβε να τον δει να περπατάει και να παίξει μαζί του πεντεξι φορές στο πάτωμα.

 Πατέρας πια, χτύπησε τη πιο κοντινή τους πόρτα για ένα μεροκάματο.

Εκείνη, της Ευρώπης.

Ετούτη, της Ελλάδας.

 Σ όποια δουλειά και αν καταπιάνονταν τα κατάφερνε καλά.

 Έπιαναν τα χέρια του, έκοβε και το μυαλό του, έμαθε και τη γλώσσα γρήγορα, όπου και να στεκόταν με αξιοσύνη και αγάπη.

 Όλοι τον αγαπούσαν.

Για να στέλνει το μεροκάματό του στην οικογένεια.

Και να μπορεί να ονειρεύεται μια αλλιώτικη ζωή.

Να ονειρεύονται μια αλλιώτικη ζωή.

Μίλια μακριά ο ένας από τον άλλον.

Μέσα από οθόνες φωτογραφίες και τηλέφωνα.

Η απώλεια εκείνης, του παιδιού του- θέριευαν. Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια.

Βάρη στο μυαλό και στην καρδιά του.

Η καλή καρδιά του. Μισή δίχως εκείνη.

Δίχως ξεκούραση, δίχως έναν άνθρωπο.

 Μέχρι τη μέρα που χτύπησε.

Τόσο άσχημα που το μόνο που μπορούσε να κουνήσει ήταν τα μάτια και το στόμα του.

 Ένας μήνας η ζωή του.

Μέχρι εκεί έφτασε και η δική της ζωή.

Μίλια μακρυά, αποχαιρετούσε τον άνθρωπό της και τη δική της ζωή.

 Άβουλος θεατής στο κουκλοθέατρο της ζωής της. Δίχως επιλογές, δίχως αποφάσεις…

Κι αν ήθελα απόψε πάνω στη γη, να υπήρχε μια γυναίκα μόνο να γιορτάζει, εκείνο το κορίτσι θα διάλεγα.

Θα διάλεγα να μπορεί, σαν κι εμάς, να δυναμώνει κάθε χρόνο τούτη τη μέρα.

Να νιώθει πως δεν είναι μόνη.

Για κείνες τις γυναίκες οι φωνές μας σμίγουν απόψε και χαμηλώνει η ματιά.

Για να μπορούν αύριο, του χρόνου, δεν ξέρω πότε θα ναι – αλήθεια- να πιαστούν απ’ το δικό μας χέρι και να βαδίσουμε μπροστά.

Μακάρι να πιαστούν απ το δικό μας χέρι.

 Μακάρι να βαδίσουμε μαζί μπροστά.

Ζύμωμα

Κάθε ζύμωση ενέχει αλλοιώσεις.

 Ότι ζύμωση και αν είναι αυτή.

Κοινωνική οικονομική, προσωπική, εσωτερική, βιολογική, συναισθηματική, σωματική, πολιτική, νοητική...

Τις περισσότερες φορές, στην πορεία της όλης διαδικασίας  απορρίπτονται συστατικά που πλέον δεν χρησιμοποιούνται για (ή στο) τελικό αποτέλεσμα. Ακόμα και βασικά συστατικά. Ίσως όχι στο ακέραιό τους, αλλά μέρος τους.

Συχνά αναγνωρίζονται σαν φύρα, δομικά στοιχεία και έννοιες που στο παρελθόν δεν νοούνταν η απώλειά τους. Ακόμα και αν πρόκειται για εκείνα τα στοιχεία που μας-σας-με πήγαν ένα βήμα μπροστά.

Μα τούτη εδώ η ζύμωση, τα τελευταία χρόνια, μόνο μορφώματα φανερώνει. Και φόβους.

[... σήμερα ήταν που είδα για πρώτη φορά φέτος, ανθισμένη μυγδαλιά. (Ελπίδα και άνοιξη...)

Η σκέψη έμεινε στην εικόνα. Δίχως ελπίδα.

(Και τούτο είναι το πρώτο απ' τα εγκλήματα που έχουν υπογράψει δυο χρόνια τώρα.

Που σκότωσαν κάθε ελπίδα στον κοσμάκη. Και κάθε χαμόγελο. Εκτός απ' όλα τα υπόλοιπα που ζούμε τα τελευταία 6 χρόνια, και ότι φοβάμαι πως έρχεται από εδώ και πέρα,

Σκέψεις κάνω φωναχτά. Σκέψεις δίχως μια αχτίδα ελπίδας. Πρώτη φορά στα 39 μου χρόνια.]

21 Μάρτη

21 του Μάρτη σήμερα. 

Και τούτη η μέρα θαρρείς και έχει φορτωθεί στους ώμους της μερικά απ’ τα πιο σημαντικά θέματα του κόσμου.

Θα μπορούσα να την βαφτίσω αλλιώς. 

Να την έλεγα παγκόσμια μέρα για όλα όσα θα ήθελα, να μπορώ να χαρίσω στα παιδιά μου.
Έτσι που να μην έχει νόημα καμιά παγκόσμια μέρα!

Να τους χαρίσω έναν κόσμο δίχως ρατσισμό, (παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού),δίχως φόβο, απέναντι στο αλλιώτικο, στο διαφορετικό. 

Είτε επειδή αυτό τυχαίνει να έχει ένα παραπάνω χρωμόσωμα, (παγκόσμια μέρα για το σύνδρομο down), είτε επειδή έρχεται από μια άλλη χώρα, επειδή έχει μια διαφορετική θρησκεία, διαφορετικά θέλω απ’ τα δικά μου, ένα αλλιώτικο χρώμα, ή επειδή γεννήθηκε, πάντα συμπτωματικά, σε μια άλλη μεριά της γης.

Και να είχε και πολλά δάση,  (παγκόσμια μέρα δασοπονίας), για να μπορούν τα παιδιά να παίζουν αλλιώς και ν΄ ανασαίνουν καθάρια.

Να χωρούσε στίχους και ποίηση ( παγκόσμια μέρα ποίησης), λέξεις που να προβάλλουν από παντού ανάμεσά μας και να μιλούν για την αγάπη.

Και κουκλοθέατρο, (παγκόσμια μέρα κουκλοθέατρου) να κάνει τα παιδιά του κόσμου ολάκερου, να γελούν και ν’ αφήνονται στο παιχνίδι, και στο παραμύθι,σαν μοναδική τους έννοια.

Και στο τελείωμα της μέρας, να είχε ύπνο ελαφρύ, (παγκόσμια μέρα ύπνου), ύπνου δίχως άγχη, ύπνου να μην διακόπτεται από σκέψεις, άγχη και φόβους για την επόμενη μέρα.

Τα αυτονόητα, τα μεγάλα, που καμιά μέρα δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος τους και τη σημασία τους. 

Θαρρείς και χωρούν όλα τα όνειρα για μια ολάκερη ζωή.

Τόσο που να μην έχει νόημα καμία παγκόσμια μέρα!

Γυναίκα, να εισαι δυνατή!

Γυναίκα, να είσαι δυνατή

Στην αρχή, είναι η μνήμη και η τιμή.

Τιμή για τους αγώνες που δόθηκαν.

Για τους αγώνες που κερδήθηκαν.

Με τη ματιά στο χτες.

Πόνος δάκρυ, ιδρώτας, κόπος και αίμα.

Ακολουθεί ο στοχασμός.

 Για όλα εκείνα που κατακτήσαμε. ‘Έτσι που να μπορούμε να διαβαίνουμε  τις ίδιες πόρτες πια, με τους άντρες.

 Έτσι που ο άντρας, να στέκεται στο πλευρό μας, σύντροφος, συνοδοιπόρος.

 Όχι απέναντι μας, σαν ανταγωνιστής.

Κι ακολουθούν οι λέξεις του σήμερα. Λέξεις χρωστούμενες στο αύριο. Λέξεις βγαλμένες απ’ το χθες.

 Λέξεις για τις κόρες μας.

Λέξεις και πράξεις μονάκριβες.

Για όλη την αγάπη, που φωλιάζει στην καρδιά της γυναίκας.

 Αγάπη να ξεχύνεται και να πλημμυρίζει.

 Να ποτίζει αλληλεγγύη τον διπλανό, τον δικό μας άνθρωπο, τον μεγαλύτερο, μα και τους πιο μακρινούς, τους ξένους.

Που να τρέχει σαν θα νιώσει την ανάγκη.

Χέρι δυνατό βοήθειας.

Μα πριν να ειπωθούν όλα τούτα, να μιλάμε για την αγάπη προς την ίδια. Κι αν οι λέξεις συχνά, στέκουν αδύναμες να βγουν απ’ το στόμα μας, να τις αφήνουμε απ’ τα μάτια μας να φανερώνονται.

Λέξεις όχι γι’  αγάπη ματαιόδοξη και ναρκισσιστική- εκείνη την φτιασιδωμένη, που ντύνεται ακριβά και αρωματίζεται με ψέματα.

Λέξεις γι’ αγάπη απλή και βαθειά.

Αγάπη καθάρια και τίμια.

Αγάπη για την ψυχή της.

 Αγάπη για το κορμί της. Και την φροντίδα της να ‘ναι γερό και δυνατό.

Να είναι απαραβίαστο. Ανεκτίμητο. Μονάκριβο. Αληθινό.

Λέξεις για την ομορφιά της. Την μέσα της ομορφιά. Που θα της χαρίζει κάθε χρόνο  που θα μεγαλώνει, την ηρεμία, την γέμιση, την ολοκλήρωσή της.

Αγάπη για το μυαλό της.

Την εξυπνάδα που την προίκισε η φύση.

 Την πρακτική της ματιά.

 Και την ικανότητα να μπορεί να σταθεί όρθια, να παλέψει, να διεκδικήσει και ν’ ανταποκριθεί στις τρικυμίες της ζωής.

Που θα ‘ ναι πολλές. Ο εύκολος δρόμος, χρόνια τώρα έχει πάψει να είναι για τις γυναίκες.

Γυναίκα, να είσαι δυνατή!

Νεζινέ (για τα παιδιά που χάθηκαν)

Νεζινέ (για τα παιδιά που χάθηκαν)

Η Νεζινέ είχε μεγάλα καστανά μάτια 
κι άσπρο χαμόγελο
σαν κοιλίτσα χελιδόνας. 
Τα επιδείκνυε για διαβατήριο περνώντας τα σύνορα 
κι αντίκρισε τη θάλασσα των παραμυθιών
φορτωμένη σε γέρικη αγκαλιά
με κρεμάμενα πόδια 
σαν το ξεκούρδιστο εκκρεμές του κόσμου . 
Η Νεζινέ καταπίνοντας 
μια θάλασσα με παραμύθια 
πρόλαβε να δακρύσει
στη ζωγραφιά που είχαν φτιάξει ,
λερώνοντας την πέρα ως πέρα με σκούρα κηλίδα .
Η Νεζινέ κατόπιν , 
εύκολα πέρασε
όλα τα σύνορα του κόσμου…
Ναούμης Γιώργος (14/11/15)

Σιγά μην φοβηθώ...

Το 2011 πήραμε την απόφαση, να προσπαθήσουμε για ένα δεύτερο παιδί. Τότε ακόμα, έβλεπα τηλεόραση και ειδήσεις. Αυτό που θυμάμαι καθαρά και έντονα, ακόμα μέσα στην ψυχή μου, ήταν ο φόβος. Θυμάμαι καθαρά, ένα δελτίο ειδήσεων, μετά τις 12 το βράδυ, στο μεγκα, όταν ανακοίνωναν την αύξηση στο φπα σε23 %. Χωρίς υπερβολές, η πίεση μου ανέβηκε αυτόματα. Θυμάμαι τη τρομοκρατία που έσπερναν, καθημερινά και δίχως έλεος για κανέναν απ’ τους πολίτες. Δεν νοιάστηκαν για κανέναν απ’ τους Έλληνες. Όλα τα κανάλια από τότε, νοιαζόταν για τις τσέπες των αφεντικών τους και τις δικές τους τσέπες.

Ήταν η πρώτη φορά που άρχισα να έχω δεύτερες σκέψεις για το δεύτερο παιδί. Πώς θα γεννηθεί, πώς θα μεγαλώσει, πώς θα το μεγαλώσουμε.

Με όσους μίλαγα εκείνο το διάστημα συμμεριζόταν τους φόβους μου και μου έλεγαν περίμενε λίγο… Η μόνη που με συνέφερε, ήταν η μάνα μου. Γύρισε ψύχραιμα και μου είπε, «Δήμητρα, τι είναι αυτά που λες, ένα πιάτο φαί, που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει, ότι και να γίνει, θα έχουμε να του το δώσουμε. Με όποιο τρόπο.» Ήταν σαν ένα χαστούκι στην πραγματικότητα. Γιατί η πραγματικότητα αυτή είναι. Το απολύτως απαραίτητο για όλους μας, είναι ένα πιάτο φαί. Ήταν το τέλος του φόβου μου.

Τελικά, εκείνος ο πόλεμος που εξαπέλυσαν, είχε το αποτέλεσμα που ήθελαν. Άνθρωποι λύγισαν και αυτοκτόνησαν, παιδιά λιποθύμησαν απ την πείνα, έμεινε σχεδόν η μισή Ελλάδα δίχως δουλειά και δίχως ρεύμα, η ακρίβεια λύγισε τις πλάτες μας, τα όνειρα και οι ελπίδες μας θάφτηκαν, και και και… μα το δεύτερο παιδί ήρθε και είναι ήδη 4 χρονών. Δεν τους έκανα τη χάρη με τον φόβο τους.

Απ’ την Κυριακή το πρωί, έχουμε πάλι πόλεμο. Τρομοπόλεμο. Εξαπολύουν τα κανάλια τους οι σελίδες τους, ότι μπορούν να σκεφτούν για να μας τρομοκρατήσουν πάλι.

Όχι δεν φοβήθηκα στιγμή. Όχι δεν δείλιασα δευτερόλεπτο. Ούτε πέρασε απ το κεφάλι μου το ναι. Ναι για ποιόν; Για την Ευρώπη; Για ποια Ευρώπη. Την Ευρώπη του κεφαλαίου; Την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων; Την Ευρώπη με πολίτες δεύτερης κατηγορίας;;  Την Ευρώπη που παραβιάζει την κυριαρχία μας σαν χώρα; Την Ευρώπη που μας θέλει με σκυμμένα κεφάλια και δίχως αύριο; Την Ευρώπη που μας θέλει τουριστικό θέρετρο για μεγάλα πορτοφόλια; Όχι τα δικά μας πορτοφόλια, εμάς μας θέλουν να φύγουμε από εδώ, ούτως ή άλλως. Το επιδιώκουν και το καταφέρνουν. Μακάρι να φεύγαμε απ την Ευρώπη χθες, μακάρι να μην είχαμε μπει ποτέ. Και το λέω με κάθε επίγνωση αυτό. Δεν είναι αυτό το θέμα, ούτε αυτό διαπραγματευόμαστε την Κυριακή. Την Κυριακή καλούμαστε να πούμε το όχι στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει. Το όχι, που θα φέρει δύσκολες μέρες, πολύ δύσκολες μέρες, το ξέρω αυτό. Δεν αιθεροβατώ, περιμένω πως για κάνα δυο χρόνια, δεν θα έχουμε τίποτα πέρα απ’ τα βασικά. Πως, ίσως μας λείπουν και τα βασικά.  Μα ένα κομμάτι ψωμί, ξέρω, πως θα το βρούμε, να ταΐσουμε τα παιδιά μας. Μα σε τούτο το όχι, βλέπω μια δέσμη φωτός, μια σταλιά ελπίδας. Όχι για την δική μου γενιά, η δική μας γενιά κάηκε, μα για την γενιά των παιδιών μας.

Το ναι είμαι σίγουρη πως θα είναι η καταδίκη μας, υπογεγραμμένη από εμάς τους ίδιους. Γιατί τούτα τα χρόνια το είδαμε, το ζήσαμε το ναι. Το νιώσαμε στο πετσί μας. Και το είδαμε όλοι αυτό. Όλοι εκτός απ’ το κεφάλαιο. Με μισθούς πετσοκομμένους, με συντάξεις κατακρεουργημένες, με επιδρομή φόρων, με απολύσεις, με μισθούς που αργούσαν να μπούνε, με μαγαζιά κλειστά, με αυτοκτονίες, με, με, με… Τα ζήσαμε ΟΛΟΙ.

Γι αυτό δεν φοβάμαι αυτές τις μέρες, ούτε με τις κλειστές τράπεζες, ούτε με τα εικοσάευρα που δεν βγαίνουν, ούτε με το κυριότερο επιχείρημά τους: τον φόβο… Μια ζωή, απ’ την Κατοχή, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο, την Χούντα, τούτο ήταν το πιο μεγάλο τους επιχείρημα, ο φόβος… Μα κάποτε ο κόσμος δεν δείλιαζε…

Τούτες είναι οι δικές μου σκέψεις, τούτα είναι τα δικά μου πιστεύω. Και όχι, δεν θέλω να τσακωθώ με κανέναν από όσους υπερασπίζονται το ναι. Δεν θα αλλάξω απόψεις, ότι και να μου πουν. Έχω την συνείδησή μου καθαρή, απέναντι στα παιδιά μου και στους ανθρώπους μου, γιατί καμιά ψήφος απ όσες έχω ρίξει, δεν μας έχουν φέρει εδώ σήμερα. Γιατί η ευθύνη είναι όλων.. Αυτά τα ολίγα. Μην μπει κανείς στη διαδικασία να σχολιάσει αρνητικά, γιατί με δημοκρατικές διαδικασίες τα σχόλια θα διαγράφονται. Καμία όρεξη για τσακωμούς δεν έχω… Αυτά….

Αγία Οικογένεια

Μεγαλώνουμε παιδιά.
Γινόμαστε μητέρες και πατέρες.
Και φροντίζουμε να μην τους λείψει τίποτα.
Η ακριβή φόρμα, τα πανάκριβα παπούτσια, τα παιχνίδια, οι βόλτες, τα φροντιστήρια, οι δραστηριότητες.
Φροντίζουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν όμορφα.
Όμορφα.
Γιατί τούτες είναι οι ομορφιές που μάθαμε ν αναγνωρίζουμε.
Οι ομορφιές του φαίνεσθαι.
Όμορφα, -μακρυά απ τον Αλβανό συμμαθητή τους, γιατί " δεν τους πάω τους Αλβανούς ρε παιδάκι μου"-.
Όμορφα, -αλάργα όμως από εκείνο το κορίτσι που ντύνεται σαν πουτάνα-.
Ήρεμα -μακρυά από εκείνη την οικογένεια όμως, ξέρεις τί ακούγεται για κείνη την οικογένεια-.
 Αρμονικά - μην ξαναφέρεις όμως στο σπίτι εκείνο το χοντρό παιδί, ή το άλλο που είναι πιο επιφυλακτικό και συνεσταλμένο ή χαζό ή ομοφυλόφιλο ή εκείνο το διαφορετικό από εμάς-.
Κάθε τόσο βρισκόμαστε με τα ξαδέρφια του, και τους θείους του. Γυρνώντας στο αυτοκίνητο
πρέπει οπωσδήποτε να κριτικάρουμε το ντύσιμο, την καταγωγή, την περιουσία,  το καινούριο έπιπλο,τον τρόπο που μιλάνε, το σπίτι που είναι καλύτερο ή χειρότερο απ το δικό μας.
Αυτή είναι η ομορφιά που έχουμε μέσα μας.
Αυτή είναι η ομορφιά που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας.
Δίχως μια ματιά βαθειά μεσα στα μάτια τους.
Να παλέψουμε να δούμε πίσω απ το παραπέτασμα της ματιάς μας.
Κάπου ανάμεσα στη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τα χρήματα, την διασκέδαση μας, το σερφάρισμα στο ίντερνετ. Και να καταλάβουμε πόση ζημιά έχουμε κάνει.
Μεγαλώνουμε παιδιά συμβουλεύοντας τα να κάνουμε αυτά που ποτέ δεν κάναμε εμείς.
Λες και τα παιδιά κατάλαβαν ποτέ από λόγια.
Πράξεις είναι εκείνες που στιγματίζουν τα παιδιά μας.
Τις αντιγράφουν.
Και είναι τούτο το μεγαλύτερο μας έγκλημα.
Που λιγοστεύουμε μέρα τη μέρα ή στερούμε εντελώς την αγάπη απ την ομορφιά της ζωής των παιδιών μας.
Τα μεγαλώνουμε ανάμεσα στη δική μας ζήλια, τη βία, την έχθρα, τον ρατσισμό, το μίσος το θυμό και τις απαιτήσεις.
Αυτό είναι το πιο μεγάλο μας έγκλημα.
Όλων μας.
Οι ρίζες του κάθε εγκλήματος, του πιο μεγάλου εγκλήματος βρίσκονται στις δικές μας ψυχές.
Της μάνας και του πατέρα. Της γιαγιάς και του παππού.
Του κάθε σπιτιού...
Κρίμα το παιδί.
Κρίμα.
Εμείς το σκοτώσαμε.
Έτσι το μεταφράζω εγώ το bulling, ή όπως αλλιώς το λέτε, με την φτωχή μου σκέψη.

Τσέρι

Να γράψω θέλω σ' αγαπώ πολύ

να πάψω θέλω γι' αυτό θα πιω πολύ

Παλιά κομμάτια που χόρευες θα βρω

ποια ξένα μάτια σε βλέπουν θησαυρό

Απόψε η νύχτα μοιάζει μ' απειλή

μεγάλη νύχτα κι εγώ μικρός πολύ

Λευκά σεντόνια ριγμένα στη καρδιά

για μένα χιόνια και γι' άλλους μυρωδιά

Νύχτα πάρ' την τη σκέφτομαι ξανά

κάνει πάρτι το χθες και με πονά

Νύχτα ζήτα με μπροστά της για χορό

γι' αγάπη κλαίω μα δεν τη συγχωρώ

Στενά μπαλκόνια, δειλινά στενά

καρδιές μπαλόνια πετούν στο πουθενά

Ποτάμι μαύρο στις φλέβες μου κυλάς

κι ας μην ξανάβρω τον τρόπο που φιλάς

Νύχτα παρ' την τη σκέφτομαι ξανά

κάνει πάρτι το χθες και με πονά

Νύχτα ρίξε με σαν άστρο στο κενό

γι' αγάπη κλαίω μα δεν τη συγκινώ

Πάει καιρός που έχω να πιάσω στα χέρια μου ετούτο το μπλοκάκι.

Μαζί μ ένα σφηνάκι τσέρι και δυο κάρβουνα που ξεθωριάζουν.

Αλλάζει η μέρα, η βδομάδα, ο μήνας, η εποχή.

Ο Δεκέμβρης που για χρόνια φάνταζε μακρινός και απρόσιτος.

Οι σελίδες που γεμίζουν και γεννάνε όνειρα.

Η φωτιά που πήρε πάλι φέτος τη θέση της θάλασσας.

Τα πορτοκάλια που θα γίνουν γλυκό.

Τα ρόδια που έγιναν αλκοόλ.

Η μάνα που ανέβηκε στη θέση της πάλι.

Τα παιδιά, οι δρόμοι, οι σκέψεις, οι θύμησες.

Και ένα εξώφυλλο, που μένει σαν τελευταία ελπίδα του αποχωρισμού.

Τραγουδάμε απόψε, τραγούδια που άφησαν σημάδι, βαριά, ήσυχα, ταξιδιάρικα, σαν αυτά που έμαθα ν αγαπώ μέσα απ τις στάχτες.

Τσούζει το τσέρι, παραπάνω το αλκοόλ που άφησα να αλλοιώσει τη γλύκα του βύσσινου.

Τσούζουν και οι αποφάσεις.

Τραγούδι και καλό βράδυ.

Καίω εσένα - Χαρούλα Αλεξίου

Καίω εσένα

Στίχοι Νίκος Μωραίτης

Μουσική Στάθης Δρογώσης

 Απόψε καίω παλιές φωτογραφίες

Αυτόν τον τρόπο έχω για να ζεσταθώ

καίω την εκδρομή την πρώτη μας στη Σαντορίνη

Καίω κι το φιλί 

Εκείνο στο Λυκαβηττό

Κι αυτή τη θάλασσα που πιάναμε στα χέρια

Κι αυτό τον ήλιο που ανάβαμε τα καλοκαίρια

Καίω εσένα, καίω εμένα,

καίω τα όνειρά μου τα σταματημένα

Καίω εσένα, καίω εμένα

καίω μαζί κι όλα τα σώματα τα ερωτευμένα

Αυτή η φλόγα να λυγάει το κοίταγμά σου

αυτή τη φλόγα να ζαρώνει ότι αγαπώ

κοίτα πώς γίνεται 

ααπόψε σσκόνη η ομορφιά σου

Κοίτα πώς γίνεσαι

μια στάχτη μες στον ουρανό

Καίω τον τρόπο που κοιταζόταν τα κορμιά μας

Καίω τον τρόπο που αγκαλιαζόνταν τα βλέμματά μας.

Καινούριο τραγούδι, καινούρια Χαρούλα, το συναίσθημα ανεξίτηλο...

Βιβλία

Το κεφάλαιο βιβλίο

ήταν κ είναι στη ζωή μου ένα απ τα πιο σημαντικά.

Ξεκινάει νωρίς, προσχολικά.

Σε μια προφεστιβαλική της ΚΝΕ, στην Τσαντήρα,  στο χωριό,

μετά από ένα διαγωνισμό ζωγραφικής,

εκεί στον πάγκο με τα βιβλία κολλημένη,

μέχρι που ζήτησα από μια απ τις διοργανώτριες να μ αφήσει να πάω στη μαμά,

να πάρω λεφτά για ν αγοράσω ένα βιβλίο 

                                                                                            Κ ήταν χαρά παιδική,καθαρή

                        όταν την άκουσα να λέει πως είχα ήδη κερδίσει την Ειρήνη του Αριστοφάνη από τη ζωγραφιά μου...

Μετά ήρθε η Δεύτερη Πατρίδα,

δώρο της μάνας μου μετά από μια επίσκεψη τους στη  Μυτιλήνη....

Και κάπου εκεί ξεκινάει το ταξίδι...

Είχα ανθρώπους γύρω μου που βοηθούσαν σε κάθε μου βουτι,ά σ εκείνο τον μαγικό κόσμο.

Η κυρία Στρατούλα, η Χάιντι στην αρχή,

κ σε κάθε μου γιορτή και ένα βιβλίο...

Από εκείνη κ μετά τα δώρα που αγσπώ κ είναι για πάντα είναι τα βιβλία.

Ο θείος Αποστόλης Γροσομανίδης ,

με την τεράστια του πολιτική βιβλίοθήκη.

Ξημερώματα θυμάμαι έκλεινα το φως : Οδός Αβύσσου αριθμός 0, το 48 χωρίς φεγγάρι, πώς δενότανε τ ατσάλι ,

αμέτρητοι οι τίτλοι, μπόλιασμα στη παιδική μου ψυχή..

Πίσω από μένα η γιαγιά Δήμητρα κ ο θείος Νίκος να ακολουθούν μαζί με μένα την ανάγνωση τους...

Και κάπου εκεί ,ήρθε η βιβλιοθήκη της Φιλιώς κ του Δημήτρη, να μου ανοίξει άλλες πόρτες ανάγνωσης.

                                                                Καζαντζάκης, Λουντέμης, Μυριβήλης, Σωτηρίου,

                                                                      συγγραφείς, τίτλοι, εκδόσεις χωρίς τέλος...

Το διάβασμα είχε γίνει ανάγκη πια...

Και από τότε μέχρι τώρα, όλοι οι αγαπημένοι μου διαβάζουν...

Ταξιδεύουν μαζί μου.

Βαλτώνουν, ανασταίνονται, γελάνε, κλαίνε...

Τα βιβλία... 

εκείνα που έχω, αυτά που έχω δανειστεί, τ άλλα που χω χάσει, εκείνα που μου χάρισαν, όλα μαζί με μεγάλωσαν, με μεγαλώνουν, με αντέχουν, τ αγαπάω...

Κ η αγάπη τούτη, έρχεται να μπει στα μικρά μου....

Τα παραμύθια τους τα βράδια, ο μεγάλος που φέτος πήρε στο χωριό τον Δον Κιχώτη, η μικρή που ξαπλώνει στο κρεβάτι δίπλα μου, βάζει το ένα πόδι πάνω στο άλλο κ κάνει πως διαβάζει...

Θαρρώ πως το διάβασμα δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα.

Είναι ένα  ξεχωριστό κεφάλαιο στη ζωή μου.

Στη ζωή καθενός που αγαπάει το διάβασμα...

-Κάπου ανάμεσα στην Αλιέντε, τον Καραγάτση κ στον Καζαντζάκη-

Καλησπέρα είπαμε;;;

Η αφορμή για τούτο το ποστ αυτό

http://www.inewsgr.com/96/diavaste-ti-prokalei-sto-myalo-i-anagnosi-enos-vivliou.htm

Μουσκάλτσετα

Ήταν γύρω στο 1986-87. 

Σ ένα ταξίδι του αδερφού της μάνας μου,στη Βουλγαρία, μετά τη διάγνωση του καρκίνου, για θεραπευτικούς λόγους- μπας και-

μαζί με τις ελάχιστες θετικές ενδείξεις, έφερε και δωράκια.

Το κάθενα αντικείμενο κουβαλούσε κάτι από την αστείρευτη του ελπίδα, κάτι από τον πόνο και την πίκρα των υπόλοιπων που ήξεραν,

 κάτι απ τη δική μας παιδική ματιά,

 και κάτι ακόμα απροσδιόριστο που έμεινε χρόνια τώρα ,να κρύβεται πάνω απ το σύνθετο έπιπλο της τραπεζαρίας, πλάι στην εφημερίδα της αναγγελίας του θανάτου του κάτω από το κενό που άφησε φεύγοντας.

Η αίσθηση του ξύλου ,ανάκατη με την μυρωδιά του ροδόνερου,οι διηγήσεις του για απέραντα χωράφια από ροζ τριαντάφυλλα μου είχαν εξάψει την φαντασία.

Τα μάτια του σπιθίριζαν...

Μακάρι να μην έφευγε τόσο νωρίς... 

Είχα τόσα να μοιραστώ μαζί του... βιβλία, πεποιθήσεις, κουβέντες, κόμμα, απόψεις, εικόνες ανθρώπους ,στιγμές...

Τούτη λοιπόν τη "Μουσκάλτσετα"- όπως έμαθα οτι λέγεται, ανακάλυψα τυχαία -σ ένα απ τα μαγαζιά που θα μπορούσα να περάσω μια ολόκληρη μέρα χαζεύοντας -και μου φερε στο μυαλό το ταξίδι του εκείνο. Παλιά, φθαρμένη, θαρρείς και είναι από τότε...
Και μέσα ατόφιο το δείγμα από ροδόνερο, άρωμα φρεσκάδας και άλλης εποχής...

Καλημέρα είπαμε;;;

Μουσκαλτσέτα

Καλό ταξίδι Αλλουφάνη...

Καλό ταξίδι Σύντροφε...
Ας βρει αναπαμό η ψυχή σου ...
Εδώ  αναλυτικά...
Η μπλογκόσφαιρα πενθεί...
Καλό βράδυ...

Η παλέττα του κόκκινου

Κάθε μια απ τις παρακάτω ζωγραφιές φανερώνει μια διαφορετική γωνιά της πραγματικότητας, της καθημερινότητας....

Ακριβώς λοιπόν επειδή τα πράγματα δεν είναι άσπρο ή μαύρο τις βρήκα εδώ

κι τις ανεβάζω...

Ακριβώς επειδή εγώ,μια απλή ψηφοφόρος του ΚΚΕ ,που δεν πιστεύει ούτε κατά διάνοια στην ενωμένη Ευρώπη, χάρηκα για τις εκλογές 

για πολλούς λόγους...

Χάρηκα για τον πρώτο μετανάστη δήμαρχο στην Ηλεία της ματοβαμμένης Μανωλάδας

Χάρηκα για τη νίκη του Σύρριζα όχι γιατί με αντιπροσωπεύει, ή ελπίζω σ αυτό,

Αλλά γιατί συστηθηκε και επικράτησε με σύνθημα

Πρώτη φορά Αριστερά.

Και αυτό για τον βολεμένο υπνωτισμένο,χαμένο Έλληνα είναι ένα βήμα που δεν είχε ξανακάνει...

Οσο για τις δευτερες σκεψεις υπαρχουν και επιβεβαιωνονται.

Χάρηκα γιατί η Κωνσταντίνα Κούνεβα και το στιγματισμένο πρόσωπο της απ το βιτριόλι 

των αφεντιντικών,του συστήματος θα μας εκπροσροσωπήσει στην 

Ευρωβουλή όπως δεν μπορεί κανένας άλλος να κάνει.

Γιατί αυτό.μας έχουν καταντήσει.

Βιτριολιασμένη χώρα...

Χάρηκα για το 40% του νησιού μου σε κόμματα της Αριστεράς.

Και ας κάθονται στις καρέκλες λαμόγια κλέφτες και φασίστες...

Καταχάρηκα που ο κόσμος έκλεισε επιτέλους τα μεγκααντενοειδη κανάλια γου τρόμου,για πρώτη φορά και επέλεξε κάποιο άλλο κανάλι για την ενημέρωση του

(όχι οτι έχουν διαφορά αλλά τα συγκεκριμένα δύο έχουν παίξει πολύ ασχημο παιχνίδι)

 Χάρηκα τα ποσοστά της Ανταρσύας.

Κανουν πολυ καλη δουλεια οι συντροφοι..

Καμάρωσα τους τέσσερις κομμουνιστές δημάρχους σε Πάτρα 

Πετρούπολη Ικαρία και Χαιδάρι.

Θυμηθηκα τη Μικρη μου Μοσχα...

Υ.Γ. Τα αλλα τα μαυρα των φασιστων οχι σημερα....

Καλημερα ειπαμε;;;

Αυτούς τους έχω βαρεθεί

Για τη ψήφο μου δεν ντράπηκα ποτέ.
Ούτε μετάνιωσα.
Ούτε τη διαπραγματεύτηκα.
Ούτε την παζάρεψα.
Ούτε την πούλησα.
Ούτε τη χάρισα.
Η ψήφος μου ήταν και είναι πάντα πολιτική.
Ούτε συγγενική ούτε φιλική.
Γιατί τα πάντα στη ζωή μας είναι πολιτική.
Και η πολιτική δεν παιχνίδι ούτε αγώνας ποδοσφαίρου.
Είναι η ζωή, η αξιοπρέπεια και το μέλλον των παιδιών μας.
Και όσο μεγάλα και αν ήταν σ αυτες τις εκλογές τα ψηφοδέλτια, για να συμπεριλάβουν πολλούς δημοτικούς συμβούλους και ακόμα περισσότερους φίλους και γνωστούς ,δν βρίσκω ούτε μια δικαιολογία,  που να μπορέσει να με κάνει να ησυχάσω, να καταλαγιάσω το θυμό, την οργή, την αγανάκτηση κι την απόγνωση που με έχουν καταβάλει απ το πρωί.
Οχι δν ψάχνω να βρω δικαιολογίες.
Ούτε αιτίες.
Απλώς δίνω μια παράταση μιας βδομάδας πριν να γίνω όσο σκληρή δν πάει με τους παντες.
Με τους φασίστες ψηφοφόρους που ξέρουν ,βλέπουν και οπλίζουν τα χέρια των δολοφόνων να συνεχίσουν.
Και τους άλλους ,εκείνους που έζησαν ανεργία ανέχεια,ασιτία, οικονομική εξαθλίωση φόρους,περικοπές παντού,και όπλισαν τα άλλα χέρια να συνεχίσουν να ξεπουλάνε, να κλεβουν, να στερούν, να κλείνουν.
Κουράστηκα σε τούτη τη χώρα να ζω τις πελατειακές σχέσεις και τους βολεμένους ανθρώπους.
Κουράστηκα να αποφασίζουν για τη ζωή μου χάπατα και ζώα.
Σιχάθηκα να βλέπω ανθρώπους χωρίς ηθική, χωρίς αξίες, χωρίς ηθική να αποφασίζουν για τη ζωή μου...Σε τούτη τη χώρα που βασιλεύουν τα τζάκια, οι εφοπλιστές,  οι εγκληματίες, οι κλέφτες, οι ομαδάρχες, οι ηθοποιοί κι οι θεατρίνες...
Και οι υπόλοιποι χειροκροτούν...
Κουράστηκα.
Αηδίασα.
Σιχάθηκα.

Μεγάλη Πέμπτη, 2014

Το τραγούδι της Χαρώς

Πικρό είναι το ταξίδι μου 

δεν ξέρω πού πηγαίνω, 

εσύ να λες για τη ζωή 

κι εγώ ν’ αργοπεθαίνω. 

Ποτέ σου δεν κατάλαβες 

τι νιώθω εγώ για σένα 

πως είναι μία σου ματιά 

ζωή και φως για μένα. 

Ζωή πίκρες με πότισες 

χαρά δεν έχω νιώσει 

πολλά δεν έχω αγάπη μου 

κι ό,τι έχω στο `χω δώσει.

Πικρό είναι το ταξίδι μου 

δεν ξέρω που πηγαίνω 

εσύ να λες για τη ζωή 

κι εγώ να αργοπεθαίνω.

Ταιριάζει με τις μέρες, βαρύ αργό θαλασσινό και πονεμένο...

Μεγάλη Πέμπτη βράδυ, μετά τα δώδεκα Βαγγέλια

μετά τις Νύφες του Βούλγαρη και μια αγρύπνια που στοιχειώνει το είναι μου...

Μέρες κάθαρσης ,μέρες κουρασμένες μουντές.

Επετειακές.

Καλό βράδυ...

Αναμονή για την Ανάσταση...