Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Αγέρας...


Ούρλιαζε ο άνεμος εκείνες τις μέρες.Απ το τζάκι,απ τα παράθυρα απ τις πόρτες.Δεν άκουγες τίποτα άλλο πριν ή μετά τον άνεμο.Και κείνος ευθυτενής με βλέμμα καθάριο και ακέραιο ερχόταν.Εισέβαλε.Κουβέντιαζε,γελούσε.

Γιατί αλυχτάνε τα σκυλιά πάλι;Τον είδαν να μπαίνει.Θα ξεσηκώσουν τη γειτονιά.Θ αναστατώσουν όλα εκείνα τα ζευγάρια μάτια πίσω απ τα σκοτεινά παράθυρα.Ντύθηκε και βγήκε.Το μικρό αντάμωμα με την φυή της.Ίσα να τα ησυχάσει.Θυμήθηκε τις νύχτες στα στενάκια του χωριού,όταν την έστελνε η μάνα στην νονά της.Στα σκοτεινά δρομάκια πάντα η ανάσα της κοβόταν .Ίσως απ τον καθαρό αγέρα των ξάστερων νυχτιών.Μπορεί και από φόβο.Εκεί μπροστά στην ελευθερία.Μπας και ήταν η μυρωδιά της γαρδένιας;

Όπως και να χει κοβόταν.

Χρόνια μετά σ εκείνο το στενό κρατούσε την ανάσα της απ τους περαστικούς.

Κρυφά ανταμώματα στα ταξίδια εκείνα, με τα μαύρα μάτια.

Η ήταν πράσινα;Καθάρια ήταν πάντως.Στην ίδια διαδρομή.Μέχρι να φτάσει σπίτι.

Μια μέρα άργησε.Η μάνα κεντούσε σκυμένη στη μηχανή.Μια σταγόνα αίμα στο δάχτυλο της.Η βελόνα, της είπε.Εκείνη ήξερε.Ο αόρατος ιστός που τις κρατούσε .

Δεν είχε κρύο εκείνη την νύχτα.Μόνο ένα πακέτο Styvensant πορτοκαλιά.Το βρήκε αργότερα.Μέσα στο καλάθι των κρυμμένων μνημών.Μαζί μ ένα γράμμα.Πού βρήκε το κλειδί αλήθεια;;;

Φωνές φόβος φυγή φύγε....

Δεν έφυγε.Έφευγε αλλιώς.Κάθε μέρα έφευγε.Μάζευε κλωστίτσα κλωστίτσα το σχοινί της θλίψης και έφευγε.Μέχρι την τελική φυγή.Αηδίες.Η φυγή ακόμα δεν έφτασε.Δεν έμεινε φυγή να την μπορέσει.Φυγή να την πονέσει.Μόνο τους άλλλους πονούσαν οι φυγές.

Έβρισε και μπήκε μέσα.Έβγαλε τα ρούχα.Σκέψη μπροστά στον άδειο καθρέφτη που έσταζε.

Μια ζωή τα ίδια ψέλισε...
Πάλι ουρλιάζει ο αγέρας σε τουτο το σπίτι των ανέμων....

Υ.Γ.
Το κείμενο ντύθηκε μουσικά απ τον Νταλικιέρη....To mix δικό του ακολουθεί....


Get your own playlist at snapdrive.net!




12 σχόλια:

aKanonisti είπε...

Μελαγχολικό ζουζούνα μου το ποστ σου....
Στεναωριέμαι να σε βλέπω έτσι....
Σματςςςςςςςςςςςςςς

Μηθυμναίος είπε...

Είναι απ' την κατάθλιψη των ημερών. Παρ' ότι "γιορτινών"...

Δήμητρα είπε...

Ακανονιστάκι μου δεν είναι μελαγχολικό...Πουντιασμένο είναι ...:P:PΘα ρθεις να με ζεστάνεις;;;


Στράτο μου ακριβώς...Φέτος οι γιορτές εξοστρακίστηκαν...

pentanostimi είπε...

οι γιορτες φετος δεν ειναι ακριβως γιορτες ειναι κάπως..

aKanonisti είπε...

Την Κυριακή... έρχομαιιιιιιιι
Τι να σου φέρω αρρωστούλα μου?????

Δήμητρα είπε...

Πεντανοστιμη ακριβώς...Όλος ο κόσμος αυτό λέει φέτος...

Ακανονιστάκι ΤΡΙΓΩΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟ πανοράματος....Τί άλλο να θελα απ την Γλυκατζούπολη σας....απαπαπαπα

aris είπε...

Απλά καλές γιορτές για τον καθένα/ την καθεμιά, για όλους / ολες!

Radio Marconi είπε...

Θα παραφράσω το moto σου και θα πω πως: Φέτος οι γιορτές αλυχτάνε και ουρλιάζουν σε σκοτεινά στενά, μακριά από περαστικούς, έξω από κλειδωμένες πόρτες τρομαγμένων σπιτικών.

Πολύ δυνατό ακούστηκε..., μελαγχόλησα τώρα!
Εγώ τη πορτούλα μου την άνοιξα πάντως. Σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα και καλό το νέο χρόνο με αγάπη και υγεία.

Green_revenger είπε...

ωραία ανάρτηση
ωραίο βίντεο...

βελτιώνεσαι σιγά-σιγά

χαχαχαχαχαχαχαχαχα

καλησπέρα δεν είπα και δεν λέω :-)

Δήμητρα είπε...

Καλώς τον Άρη :)

Μαρκονάκι καλές γιορτές :)Να είσαι καλά...

Νταλικέρη είπαμε διαβάζω μπόλικα δικά σου ποστ και βελτιώνομαι...Τί κρίμα πάντως να χω άλλον δάσκαλο....:P:P:P:P

Green_revenger είπε...

καλύτερα που έχεις άλλον δάσκαλο γιατί με μένα θα ήσουν ακόμα στην πέμπτη δημοτικού...

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Δήμητρα είπε...

Λογικό μου ακούγεται....είναι θέμα μεταδοτικότητας....

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Πού πήγε;;