Είναι τα Νησέλια απέναντι απ τις παραλίες του χωριού.
Είναι ένα απ τα πιο όμορφα μέρη του χωριού, του νησιού, της Ελλάδας (κατά τη γνώμη μου).
Και αυτό που τα κάνει ξεχωριστά είναι οτι δεν υπάρχει καμία παρέμβαση του ανθρώπου.
Θάλασσα και καθαρές παραλίες.
Η απλότητα της φυσης.
Η ομορφιά του ανέγγιχτου, του φυσικού.
Παναγιά, Ασπρονήσι, Μπαρμπαλιάς, Τσουκαλάς.
Στην Παναγιά υπήρχε μοναστήρι προς τιμή της Θεοτόκου (11ος-12ος αιώνας), μοναστήρι που αντικατέστησε -ως είθισται- ιερό της θεάς Άρτεμης.
Τα νησιά ανήκαν στο συγκρότημα των Εκατόνησων, αφιερωμένα στον Έκατο Απόλλωνα ή στην Εκάτη Αρτέμιδα.
Τα νησιά έχουν μεγάλη αξία, ιστορική, θρησκευτική, οικολογική, συναισθηματική,στρατηγίκή.
Τώρα το θέμα της ιδιοκτησίας τους είναι ένα θέμα που ποτέ δεν έχει διευκρινιστεί,
δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που να δηλώνει πως τα νησιά είναι ιδιωτική ή δημόσια περιουσία...
Υπερισχύει το σενάριο της ιδιωτικής περιούσίας.
Χρόνια τώρα κυκλοφορούν στο διαδίκτυο αγγελίες προς πώληση των νησιών.
Πρόσφατα, μετά την παραχώρηση της μαρίνας της Μυτιλήνης σε τούρκικα συμφέροντα ,διάβασα πως τα νησιά πωλούνται.
Ή καλύτερα δύο απ τα νησιά
Διάβασα πως αγοράστηκαν από Τούρκο επιχειρηματία.
Πιο πρόσφατα ψηφίστηκε στη Βουλή νομοσχέδιο που επιτρέπει την πώληση-ενοικίαση δημόσιας γης.
Υπερψηφίστηκε από νεα δημοκρατία, πασοκ και χρυσή αυγή.
Εννοείται πως δεν θα μπω στη διαδικασία να αναρωτιέμαι ποιά είναι η καταγωγή του αγοραστή και τί θα γίνει εαν η Τουρκία κυρήξει πόλεμο στην Ελλάδα, γνωστές και αιώνιες μπουρδολογίες.
Μ αυτό τον τρόμο έντυσαν τα παιδικά μας χρόνια, οι Μυτιληνιοί και οι κάτοικοι των ακριτικών περιοχών ξέρουν καλά τα παραμύθια τους.
Το θέμα είναι η πώληση.
Η κάθε πώληση, προς κάθε εκμετάλλευση του τόπου.
Του τόπου μας,της γης των προγόνων μας, των νησιών των παιδιών μας.
Γιατί τούτο το δικαίωμα είναι από μας δοσμένο, είναι απ την ψήφο που τους πουλούσανε τόσα χρόνια.
Απ την ψήφο που 9 μήνες πριν τους ξανάδωσαν, για να μπορούν να εκποιούν.
Τη γη, τα σπίτια μας, τις ζωές μας, τα κορμιά μας στο σκλαβοπάζαρο ετούτο...
Και από τούτη τη μεριά της γής, απέναντι, -καρσί -
έρχομαι να φωνάξω, ίσως χωρίς νόημα,
μα πάντα για ένα συγκεκριμένο λογο- την λατρεία μου για το νησί.
Μπορούμε, στο χέρι μας είναι...
Όπως τότε με τα ιχθυοτροφεία, όπως τότε με την Δεή όπως τώρα με τα πετρέλαια όπως τώρα με τα Τοκμάκια.
Στο στόχαστρο είμαστε, ευννόητοι οι λόγοι...
Μα τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας...δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει...
Και ο Μανταμάδος ξέρει καλά...
Και ας κοιμάται ο Δήμος....
Ανθρώπους έχει, ανθρώπους που ξέρουν να μάχονται να διεκδικούν και να αποκτούν.
H Λαφιώνα ήταν ένας μύθος . Ένας θρύλος του χωριού . Κατοικούσε σε κάθε παλιό ερειπωμένο- σχεδόν στοιχειωμένο , σπίτι αλλά κυρίως στην φαντασία των παιδιών. Φορούσε άσπρα πέπλα τις νύχτες , και τα μαλλιά της ήταν λυμένα στους ώμους και λευκά. Τις μέρες φορούσε σκούρα μπλέ ή γκρι ,παλιά ρούχα και χανόταν στα γύρω χωράφια. Είχε μορφή απεγνωσμένης, σχεδόν χαμένης γυναίκας... Και πάντα κάτι έψαχνε να βρει . Ήταν η ποινή για όλα τα ομαδικά μας παιχνιδια.... Ο χαμένος θα πάει στο σπίτι της Λαφιώνας... Δεν έμαθα ποτέ αν ήταν υπαρκτό πρόσωπο ,..αν πήρε τ όνομα της απ το ομώνυμο χωριό... ή απ τ ‘αλαφιασμένη’. Μάλλον δεν θέλησα ποτέ να μάθω. Την άφηνα να απλώνει πέπλα σαν σκιά σε κείνα τα παιχνίδια Κανείς δεν την φοβόταν όμως... Μάλλον μαγεμένοι είμασταν απ τα σαλκίμια που κόβαμε και ρουφάγαμε απ τις αυλές της σαν μαγικό της φίλτρο. Η τελευταία φορά που άκουσα για κείνη ήταν μια ανοιξιάτικη νυχτιά, απ τ ανοιχτό φωτισμένο παράθυρο-παραμονές πανελληνίων,όταν άκουγα τον αδερφό ,στο πρώτο του μεγάλο μεθύσι να δείχνει στην παρέα του ,ακόμα ένα σπίτι της Λαφιώνας στην παρακάτω γειτονιά. Και κείνοι προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν... Την συναντώ ακόμα στα πιο περίεργα μου όνειρα... Περπατάει στις άκρες απ τα γκρεμισμένα σπίτια,στα χάλαντρα και στέκεται στα σάπια παράθυρα. Δίνει στο κάθε όνειρο τη μυρωδιά παιχνιδιού ,τις νύχτες του καλοκαιριού ,αλάργα απ τη γειτονιά,κρυφά.. Θαρρώ πως ήρθε χτες αργά... Την ώρα τ Αυγερινού. Κουβαλούσε μαζί της καπνοδέτη βελούδινο μαύρο, με μικρό κέντημα στη μέση και απ τις δυό πλευρές-ένα μικρό λουλουδάκι κίτρινο με μωβ πέταλα. Είχε μια στενή κορδελίτσα σαν λουράκι και ολόγυρα του σακουλιού είχε μωβ δαντελίτσα λεπτή. Όλα στο χέρι κεντημένα... Κάτι μου είπε πως έχει φυλαγμένο μέσα του. Ήταν πιο γλυκειά απ όλες τις φορές... Και μου τ άφησε στο προσκεφάλι.... Άκουσα θρόισμα και ξύπνησα... Τα πέπλα της χανόταν στην μισοκλειστη πόρτα...
Και βρέθηκα αγκαλιά με τον μικρό μουΉλιο ,να μου δανείζει μια στιγμή , απ τα όνειρα του....
ένα μήνα πριν το κανονικό ξεκίνησε η γιορτή μου φέτος... Στις 25 του Σεπτέμβρη, όταν γεννήθηκε η μικρή μας. Ήρθε ένα μήνα πιο γρήγορα, και ακριβώς γι αυτό ήταν ζόρικος μήνας,
για κείνη πρώτα και για όλους μας κατ επέκταση... Αλλά όλα καλά πλέον... Φέτος στη γιορτή μου έχω έναν Ήλιο να με φωτίζει,
και μια μικρούλα-νιογέννητη Σελήνη να συμπληρώνει φως... Φως και αγάπη,
τριανταφυλλί το χρώμα
και κείνη να χαμογελάει ανέπαίσθητα μέσα στην κούνια της... Είναι αλλιώς η γιορτή μου φέτος...
