Comptine d'autre été

Απ το πρωί με μια μελωδία στ αυτιά.

Βαριά μελαγχολική θλιμμένη αγαπημένη.

Με κούρασαν οι στίχοι, τους βαρέθηκα, τους σιχάθηκα. 

Πληγώνουν οι λέξεις, ηλίθιε. 

Αφήνουν σημάδια. 

Ήθελα μια μελωδία να καλύψει τούτη τη σιωπή. 

Την τεράστια σιωπή που έσπασε τόσο καιρό μετά.

Έγκαυμα.

Μια μελωδία να αλλάζει ένταση. 

Να κλιμακώνεται και να εκπλήσσει.

Μια μελωδία να ντύνει νότες το συναίσθημα, τα συναισθήματα.

Οργή, θυμός , θλίψη,απογοήτευση, παράπονο, απουσία, λύπη, πόνος, νοσταλγία, πίκρα, πίκρα και πάλι πικρία, λαχτάρα, απογοήτευση, απορία, θυμός ξανά και στο τέλος η ανακούφιση.

Μια μικρή μικρή τοσοδούλα χαρά- μικρό χαμόγελο ,να θωπεύει τη ψυχή και να την κατευνάζει για όλα τούτα που περάσαν απ τη σκέψη τούτο τον καιρό. 

 -Είδες? της λέει..

-Ε μα ήταν ποτέ δυνατόν.? 

(Μπούρδες φωνάζει κάποιος απ έξω, ή από μέσα είναι?)

Ηχώ...

Και ύστερα να ΄ναι σαν να μην συνέβη τίποτα, σαν να μην μεσολάβησε τίποτα, σαν να μην άρχισε ή να τέλειωσε ποτέ το παραμικρό.

(Ούτε λέξη παραπάνω αλύγιστος ο τόνος της φωνής)

Μόνο η μουσική, η μελωδία, διαπεραστική και χαλαρωτική.

Τα γέλια των παιδιών, η μικρή να μ αγκαλιάζει σφιχτά, ο μικρός να χώνεται στα χέρια μου και ο χειμώνας να μου γνέφει γελαστός...

Το γλυκό το πορτοκάλι έτοιμο στις γυάλες του και έξω μια μέρα καθάρια πανέμορφη, σχεδόν διάφανη ...

Καλημέρα είπαμε???

 

DulceSky - I dreamt of you

 I dreamt of you

Shining bride

of angelic smile

you seem to float

as you come down the stairs

I lost you in the crowd

In the maze of this place

I ran through rooms

looking for you

I thought I saw your face

in a sea of smiles

You make my dream so real

I still awoke without you

I went back to sleep

to find you in my dreams

I finally

could find you there

you were still the same

sweet angel face

You didn't know what happened

Then fell into my arms

Για μια βιαστική καλησπέρα..

.Πολύ βιαστική και στριμωγμένη.

Μαζί μ ένα τραγούδι.

Από κείνα που με συντροφεύουν όλη μέρα.

Από κείνα τα τρυφερά, τα ήμερα, τα αγαπησιάρικα,  με λίγο από χειμώνα.

Τα δικά μου.

Ανάμεσα στη ζάχαρη και στα σύννεφα.

Χάραζε σήμερα, απ τη μια το φεγγάρι αχνό εκεί 

και απ την άλλη ο ήλιος να βάφει κόκκινα τα σύννεφα στο έβγα του.

Πάνω απ τη θάλασσα μου...

Καλό βράδυ.

Και γλυκό κολοκύθι...πέτυχε...

Μαρμελαδοδεσίματα

Στον  κήπο έχουμε δυό πορτοκαλιές. Φέτος πρώτη φορά ,αποφάσισα να αξιοποιήσω τα πορτοκάλια αλλιώς.

Και είπα αρχικά να φτιάξω μαρμελάδα. 

Έκοψα περίπου πέντε κιλά πορτοκάλια, αφαίρεσα τα σκληρά μέρη, τα τεμάχισα σε όγδοα, και τα άφησα στο νερό για παραπάνω από 24 ώρες. 

Ολόκληρα, με τις φλούδες. 

Τα χώρισα σε δύο κατσαρόλες, πρόσθεσα το ίδιο βάρος ζάχαρη και γέμισα με λίγο νερό. 

Άρχισα να βράζω, να ανακατεύω κ να σκέφτομαι...

Ούτως ή άλλως η ζαχαροπλαστική από πάντα ,ήταν η καλύτερή μου ψυχοθεραπεία. 

Η πρώτη μαρμελάδα έδεσε αμέσως

Τα βάζα αποστειρώθηκαν, αποθηκεύτηκε και έκλεισε ερμητικά. 

Χρυσαφένια, σφιχτή , δεμένη, όμορφη. 

Πολύ περηφάνια για τουτα τα τέσσερα πρώτα μου βαζάκια μαρμελάδας. 

Η άλλη κατσαρόλα δεν έδενε με τίποτα. 

Την άφησα να κρυώσει πάλι, να την αναλάβω ξανά την επόμενη μέρα. 

Ήθελε παραπάνω αγάπη τούτη η κατσαρόλα. Και χρόνο. 

Ήδη είχε αρχίσει να σκουραίνει. Να αλλάζει χρώμα και να διαχωρίζεται απ την άλλη, την πρώτη, την εύκολα φτιαγμένη. 

Πρόσθεσα και λιγη ζάχαρη σ αυτη. 

Και περίπου μια μέρα μετα, ήρθε κ έδεσε, ταλαιπωρημένη , σκούρόχρωμη κουρασμένη, μα εν τέλει πολύ καλύτερη....

Σχεδόν σαν γλυκό του κουταλιού.

Και σαφώς πιο αγαπημένη. 

Γιατί ίσως έτσι έχω μάθει. 

Όσα έχω αποκτήσει εύκολα, αβίαστα, δεν τα θεώρησα ποτέ δικά μου, δν τα έκανα αγαπημένα μου. 

Και ήταν όλα όσα άφησα εύκολα να φύγουν απ τη ζωή μου. 

Ενώ σε όσα έχω αφήσει έστω και μια σταγόνα άγχους, κόπου, ιδρώτα, έγιναν κατευθείαν τα αγαπημένα μου, τα ολόδικά μου, τα αιώνια ,τα για πάντα και από πάντα.

Είτε μαρμελάδα είναι αυτή είτε το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. 

Σκέψεις είναι απλά... Εκεί πάνω στο ανακάτεμα της μαρμελάδας, χωμένη ανάμεσα σε μυρωδιές δέσιμο, σκέψεις, την πίκρα της φλούδας που φεύγει με το νερό, και την γλύκα της μαρμελάδας που μένει...

Και εκεί πάνω στο δέσιμο λίγο από Αλκυόνη Παπαδάκη

Έμαθα να χτίζω τείχη.. 

............. όχι για να εμποδίσω κάποιους να μπουν στη ζωή μου.. αλλά για να δω.. ποιοι θα σκαρφαλώσουν για να μπουν στην καρδιά μου..!!

Καλό μας βράδυ...

Ξημερώνει...

Επειδή ότι και να γίνει,

πάντα μα πάντα ο ήλιος θα βγαίνει

Και πάντα μα πάντα θα φωτίζει τις μέρες μας, είτε μπροστά είτε πίσω απ τα σύννεφα

Και η θάλασσα θα είναι πάντα εκεί, να μας μερεύει και να μας ταξιδεύει...

Π Α  Ν Τ Α

Καλησπέρα ειπαμε;;;

( η πρώτη φωτογραφία σημερινή πρώτη εικόνα της μέρας )

Παραμονή

Το φθινόπωρο είναι λιγάκι ύπουλο. 

Προσποιείται το καλοκαίρι, αλλά στο βάθος είναι πάντα χειμώνας...

 *Γρ. Ξενόπουλος

Παραμονές του Νοέμβρη, και αφήνοντας πίσω τον Οκτώβρη της εξάγνησης  της αλήθειας και της κάθαρσης, δυο τρείς σκέψες στη στάση περιμένωντας με γνώση ανυπομονησία μουσική, ένταση, δύναμη  λέξεισ αλήθεια και νόστο. 

Και ένας δρόμος της λαχτάρας κάποια στιγμή, βατός όσο ποτέ.
Προβλέψιμος εξ αρχής

Καλό βράδυ είπαμε,;;

Πάμε ξανά

"Νατάσσα Μποφίλιου, Στάμος Σέμσης - Πάμε Ξαν

Στίχοι/Lyrics

Ήρθες ζεστός από ταξίδι

10 φορές το γύρο της γής

έλειπες για καιρό

κι είχες πολλά να δεις

Δε ξεχνάει η καρδιά

με τη πρώτη δυσκολία

έλα κοντά, πάμε ξανα, μαζί χ2

Κάποιοι, κάπου, κάπως είδαν λένε το φως

μόνο εσύ εχεις τον τρόπο έλα δείξε μου πως

πάμε ξανά, τώρα θα είναι αλλιώς

υπάρχει χρόνος

Κάποιοι, κάπου, κάπως σε μιαν άλλη ζωή

ήρθαν πολλοί κανένας όμως δεν φυλάει όπως εσύ

πίασε το χέρι μου και γίνε της ψυχής μου ο μόνος δρόμος

Ήρθες αργά, μες στο σκοτάδι 

μια σιγουριά στο βήμα παλιά

κι είχες πολλά να πεις, δεν έβγαλες μιλιά

Δεν θα γίνεις ποτέ, μια χαμένη ευκαιρία

έλα κοντά, πάμε ξανά, μαζί

Κάποιοι, κάπου, κάπως είδαν λένε το φως

μόνο εσύ έχεις τον τρόπο έλα δείξε μου πως

πάμε ξανά, τώρα θα είναι αλλιώς, υπάρχει χρόνος

Κάποιοι, κάπου, κάπως σε μιαν άλλη ζωή

ήρθαν πολλοί κανένας όμως δεν φυλάει όπως εσύ

πίασε το χέρι μου και γίνε της ψυχής μου ο μόνος δρόμος

Παραμονές γιορτής

Ανάμεσα σε καθάρσεις απολυμανσεις χρυσανθεμα σκεψεις χαρά και θλιψη

Θυμό και δρόμους νυχτερινούς

Νέα τραγούδια

Καλό βράδυ

Δικοί και ξένοι

 Οι δικοί μου ξένοι

Ερμηνεία, Σύνθεση: Χάρις Αλεξίου

Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί

Είναι αυτοί που ζουν κοντά μου

Τους κοιτάζω, τους αγγίζω, τους μιλώ

Τους ανοίγω την καρδιά μου

Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός

Μέσ στην άγνωστη ψυχή του

Ο καθένας στην δική του ξενιτιά

Πολεμάει για τη ζωή του

Οι δικοί μου ξένοι είν οι αγαπημένοι...

Οι δικοί μου ανθρώποι ζούνε μακριά

Κι από μακριά αγαπάνε

Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά

Και θυμόμαστε όπου πάμε

Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός

Κι αδελφή ψυχή γυρεύει

Και στα κρύσταλλα κομμάτια της καρδιάς

Την αλήθεια του λαξεύει

Οκτώβρης Παρασκευή και ήλιος.

Γιόμισε η καρδιά μυρωδιές και λουλούδια.

Τα δημητρέλια ανθίσαν στον κήπο.

Καλό Σαββατοκύριακο.

Πολύ βιαστικό....

Βιαστικό πουλί του Νότου

Η μέρα τρέμει στη γη που μένω Χίλια σύννεφα κλαίνε Δεν είσαι εδώ Τον άδειο κόσμο Κοιτάζω έξω Όσο πίσω κι αν τρέξω Δε θα σε βρω Κάποτε ήσουν πληγωμένη Βιαστικό πουλί του Νότου Δεν μπορούσες να πετάξεις Δεν μπορούσες να ξεχάσεις Σ` ένα άδειο σπίτι Σαν παραμύθι Έχτισες στην καρδιά μου Ζεστή φωλιά Μα τώρα ξέρω τα παραμύθια Τα νικάει η συνήθεια, η λησμονιά Κάποτε ήσουν πληγωμένη Βιαστικό πουλί του Νότου Δεν μπορούσες να πετάξεις Δεν μπορούσες να ξεχάσεις Η μέρα τρέμει στη γη που μένω Όλα μοιάζουν να λένε Δεν είσαι εδώ Καπνός και σκόνη Δεν ανασαίνω να το τέλος γραμμένο πια τι ζητώ Κάποτε ήσουν πληγωμένη Βιαστικό πουλί του νότου Δεν μπορούσες να πετάξεις Δεν μπορούσες να ξεχάσεις! ... Και πολυ του νότου... Κενό. Πολύ

Βοριάς, σκέτος

Χρήστος Θηβαίος - Πως δεν μ αγάπησες το ξέρω

'

Πως δε μ’ αγάπησες το ξέρω 

κι ας ταξιδέψαμε μαζί.

Με γκρίζο και με θαλασσί, 

εκεί που τ’ όνειρό σου ζει

κι φλέβα σου κρυφή πατρίδα, 

πως δε μ’ αγάπησες το είδα.

Λέξη μην πεις το ξέρω, 

πως δε μ’ αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.

Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω, 

πως δε μ’ αγάπησες το ξέρω.

Πως δε μ’ αγάπησες το ξέρω, 

μα δε σου το `δειξα γιατί

ήταν η θάλασσα ζεστή

κι εγώ καράβι από χαρτί

να λιώνω στον υγρό σου πόθο, 

πως δε μ’ αγάπησες το νιώθω.

Λέξη μην πεις το ξέρω, 

πως δε μ’ αγάπησες ούτε με πίστεψες ποτέ.

Λέξη μην πεις κι ας υποφέρω, 

πως δε μ’ αγάπησες το ξέρω.

Καλό βράδυ

Κάποιες φορές η θάλασσα ξεβράζει ...

 

Πόλη χιόνι

 

Γεμάτο δάκρυα στάζει το πέλαγος, μοιάζει το χιόνι σου φέτος να καίει,
μοιάζει το μέλλον να είναι απροσπέλαστο σε ένα παρόν που στενάζει και κλαίει
είναι χλωμό του ουρανού το στερέωμα και τούτη η πόλη φαρμάκι να στάζει,
έχω πια χάσει καιρό το δικαίωμα να σ'αντικρύζω καθώς θα χαράζει

Όσο μ'αγάπησες τόσο σε πρόδωσα,
όσο με πρόδωσες σ'είχα αγαπήσει,
όσο με άφηνες τόσο σε άφηνα,
και όσο με μίσησες μ'έχω μισήσει..
Κλείνω τα μάτια και βλέπω το αύριο
και είναι ένα αύριο δίχως εικόνες
ίσως να ζει η αγάπη μεθαύριο
ίσως περάσουν κι αυτοί οι χειμώνες...

Είναι η πόλη μας τώρα πια φάντασμα, μοιάζει με πίνακα που'χει ξεβάψει,
και έχει απομείνει μονάχα η θάλασσα να μου θυμίζει ότι έχω ξεχάσει.
Έτσι κοιτάζω τη πόλη που αγάπησα, όταν σε είχα σε αυτή συναντήσει,
έτσι κοιτάζω τη πόλη που άφησα όταν στην άβυσσο μ'είχες αφήσει..

 

 

Από χτες κρύωσε ο καιρός.

Στα ξαφνικά, στα απρόσμενα.

Επιβεβαίωσε βέβαια τους ειδικούς αλλά η ψυχή ποτέ δεν περιμένει τόσο κρύο.

Όσο και αν το φοβάται...

Λίγα τα λόγια όμως.

Πολλά πρέπει να γίνουν ως το χειμώνα.

Η μέρα αρχίζει και όσα σύννεφα και να σκεπάζουν το γαλάζιο του ουρανού

μια χαραμάδα φως θα βρει χώρο να μπει.

Ούτως ή άλλως.

Και τούτες οι φωνούλες που αντηχούν μέσα μου, έχουν το δίκιο τους

Επιβεβαίωση- Φόβος- Θυμός-Παράπονο- Λογια- Μπαρούφες-Μπούρδες- Τείχη.

Δικά μου και καλά κάνουν.

Α Κ Λ Ο Ν Η Τ Α

 

0
inShare

της Δάφνης Σφέτσα

1

Ο Παύλος δολοφονήθηκε. Αντί για σιγή, επιτρέψτε μου για ένα λεπτό να κλάψω, ένα λεπτό να φοβηθώ. Μονάχα ένα λεπτό. Πού φτάσαμε και πού οδεύουμε κύριοι; Ένα λεπτό, μια αιωνιότητα, ένας αιώνας αγώνων, κόκκινων κατακτήσεων, κόκκινων από το αίμα των νεκρών, “ναι σε όλα” και ένας αιώνας σβήνεται από το χάρτη. Ενός λεπτού σιγή για τον αιώνα που πέθανε, για τον αιώνα που πια δεν ζει.

Μέρα με τη μέρα νικάνε οι κακοί. Κι απέναντί τους ένα διαιρεμένο εμείς να

ξεσκίζει τις σάρκες του. Οι φτωχοί τους πιο φτωχούς, οι πιο φτωχοί τους περισσότερο, πάτος στη φτώχεια δεν υπάρχει, ούτε στην εξαθλίωση. “Ως πού θα φτάσει αυτή η ιστορία;” το ερώτημα γυρίζει από στόμα σε στόμα μα αυτή η ιστορία προορισμό δεν έχει, το ταξίδι είναι που μετράει και το ταξίδι αυτό δεν έχει τέλος. Θα συνεχίζει όσο οι επιβάτες παρακαλάνε τα στοιχειά της φύσης για να βρουν απάνεμο λιμάνι. Όσο τις σάρκες μας ξεσκίζουμε, προσδοκώντας ανάσταση νεκρών και ζωή αιώνια αμήν. Μα αυτή η ζωή μας έλαχε κι αν δεν την κερδίσουμε μόνο από πόνο θα καταλάβουμε.

2

Ουαί υποκριτές. “Να τεθεί εκτός νόμου”. Ποιου νόμου; Μήπως καλύτερα να τεθεί εκτός πράξης νομοθετικού περιεχομένου; Σε ένα άρθρο φέρτε το κι αυτό αλήτες φαρισαίοι. Τάχα δεν υπάρχουν οι νόμοι που απαγορεύουν να δέρνεις, να ληστεύεις, να πουλάς προστασία, να πουλάς ναρκωτικά, να μαχαιρώνεις, να σκοτώνεις, να συστήνεις εγκληματική οργάνωση που τα κάνει όλα και συμφέρει -εσάς συμφέρει, το κράτος έκτακτης ανάγκης σας, τα σάπια οράματά σας... Ειρωνία ο νόμος δεν γουστάρει ανθρωποκτονία και μέχρι στιγμής ακόμη ανθρώπους θεωρεί και τους μη Έλληνες. Μην πω: ανθρώπους θεωρεί ακόμη μέχρι τώρα τους φτωχούς. Μα ποιος θα τον εφαρμόσει; Ποιος θα βρεθεί να τους δικάσει;

Γελοία υποκείμενα. Τόσες μαρτυρίες, τόσα βίντεο και φωτογραφίες, τόσα περιστατικά που κολαούζο δεν θέλουν για τη συνεργασία αστυνομίας και χρυσής αβγής, ένοπλο τμήμα της έχουν καταντήσει τα πρωτοπαλίκαρά σας με τα μηχανάκια, με τη δική σας ανοχή, με τις δικές σας ευλογίες. Οι γιατροί τώρα ακούστηκαν, έστω μια φωνούλα, τόσα χρόνια όμως φωνάζουν για τις επιθέσεις, την “προπόνηση” για την δολοφονία του Παύλου στα σκουρόχρωμα κορμιά των ξένων. Ξένιος Δίας η απάντησή σας και τώρα έρχεστε να μιλήσετε για νόμο.

Για ποιο συνταγματικό τόξο μιλάτε ρε; Του Συντάγματος που σαν όρνια βάλατε κάτω και ξεσκίσατε; Επιστρατεύσατε ακόμη και τα δέντρα που αναζητούσαν λίγο ουρανό και τώρα τάχα παραδίνετε μαθήματα δημοκρατίας; Για ποια δημοκρατία τολμάτε και μιλάτε; Τη Δημοκρατία που ο πρωθυπουργός λογαριασμό δεν δίνει παρά μονάχα στους φίλους, Έλληνες και ξένους (ναι εδώ δεν έχει ρατσισμό και ελληνική ανωτερότητα), εφοπλιστές, κατασκευαστές, πετρελαιάδες, καναλάρχες, ομαδάρχες. Για ποια Δημοκρατία; Των κρατικών απαγωγών σε βάρος πολιτών μέσα στο μαύρο της νύχτας στην Χαλκιδική για ένα κομμάτι χρυσό στα χέρια κατασκευαστών, καναλαρχών, του άρχοντα των διοδίων; Για ποια Δημοκρατία τολμάτε να μιλάτε; Τη Δημοκρατία που κλείνει πανεπιστήμια και νοσοκομεία, ορχήστρες, ραδιόφωνα και σχολεία και στη θέση τους ανοίγει στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους δικούς μας μαύρους, στις δικές μας φυτείες, στο δικό μας Νότο με τους δικούς μας λευκούς κουκουλοφόρους; Τη Δημοκρατία της διαπόμπευσης οροθετικών γυναικών; Τη Δημοκρατία της αυτοκτονίας, της ανεργίας, της μετανάστευσης, τη Δημοκρατία της μαζικής απόγνωσης, των συσσιτίων μόνο για τους εξαθλιωμένους έλληνες που εσείς εξαθλιώσατε και για φταίχτη δείξατε αυτόν που στην τσέπη έχει ακόμα πιο λίγα;

Ο μόνος νόμος που γνωρίζετε είναι της ζούγκλας και σεις δεν είστε παρά λαθροκυνηγοί, σκοτώνετε ψυχές και τις κορνιζάρετε να στολίζουν τα γραφεία σας. Τώρα λέτε θα θέσετε εκτός νόμου τις καραμπίνες σας και περιμένετε από μας πιστοποιητικό φρονημάτων. Να καούμε στην κόλαση καλύτερα χίλιες φορές.

3

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βία από τη βία της φτώχειας. Κι αυτήν την έχει εργολαβία το κράτος, συμφωνώ κυρ φαήλε, μάνα και πατέρας της βίας είστε, της πιο σκληρής και αδυσώπητης, της βίας στα κορμιά μας, στις ψυχές μας, στο δρόμο που δέρνετε ανάπηρους που διαμαρτύρονται γιατί στον καιάδα τους πετάτε ως σπαρτιατολάγνοι που στε, στο σπίτι που δεν έχει το ρεύμα να πληρώσει και το κόβετε, στο παιδί που αφήνετε στο πεζοδρόμιο να τρυπιέται γιατί το σχολείο του έκλεισε τις πόρτες, στη γειτονιά που ένα στέκι έχει να αντιστέκεται στο φασισμό και το κλειδαμπαρώνετε, το κάνετε σημαία στη μάχη για την επιβολή της νομιμότητας αποδεικνύοντας ακριβώς τι εννοείτε: για σας νομιμότητα είναι ο Καιάδας όπως ανά τους αιώνες ντύνεται, βία είναι ο Σπάρτακος, όπως ανά τους αιώνες αντιστέκεται.

Πέφτετε από τα σύννεφα τάχα μου για τους επιγόνους των Ναζί, δικοί σας βουλευτές όμως δεν ψήφιζαν για άρση ασυλίας του κατσαρίδα κι εκεί δεν είδα την πυγμή του ηγέτη. Διαγράφετε με μια κίνηση του χεριού όποιον δεν υπακούει στις εντολές των “δανειστών”, στις εντολές ελλήνων και ξένων με φράγκα αλλά όσοι κλείνουν το μάτι στους επιγόνους, το “αδερφό σας κόμμα” που έλεγε ο εγκληματίας των βορείων, υπεύθυνος του κόμματός σας, με το οποίο συνεργασία αποζητά ο στρατηγός άνεμος, γι αυτούς δεν έχει αρχηγικές μαγκιές του μονόφθαλμου. Τη δουλειά τους (σας) κάνουν κι αυτοί, γεμίσαμε λαγούς με πετραχήλια. Σας προβληματίζουν οι Ναζί μόνο για τα ποσοστά που σας παίρνουν, ψηφοθηρία στα σανατόρια, ψάχνετε ψηφαλάκια μέσα σε φούρνους, ανάμεσα από σαπούνια.

Το σάπιο φρούτο δεν ωριμάζει, πιστέψτε το πια που να με πάρει ο διάολος.

4

Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς, λένε μα δεν απαντούν: αν όλοι οι δρόμοι πάνε στην κόλαση, εσύ πού να κοιτάς; Μεγαλοστομίες, ταρατατζούμ και φληναφήματα. Ας είμαστε ρεαλιστές. Έτσι είναι η κατάσταση, τα πράγματα δεν αλλάζουν.

Περπάτα στα σκοτεινά σοκάκια του ρεαλισμού. Και οι μαύροι ακόμη στις φυτείες μαστιγώνονται, στα παζάρια εξαγοράζονται, στις στάσεις των λεωφορείων απαγορεύεται να καθίσουν -ελπίζω να έχουν εισιτήριο. Μάταιο να σηκώσουν κεφάλι, τα πράγματα δεν αλλάζουν.

Και οι γυναίκες απ το σπίτι απαγορεύεται να βγουν, απαγορεύεται να μιλήσουν, να ντυθούν, να ψηφίσουν, να εκλεγούν, να ανασάνουν. Μάταιο να σηκώσουν κεφάλι, τα πράγματα δεν αλλάζουν.

Και στις εξορίες ακόμη πέτρες κουβαλάνε, οι λεπροί στέλνουν φιλιά από τη Σπιναλόγκα, τα βιβλία παραδίνονται στις φλόγες, η εφημερίδα κρύβεται πίσω από το μανίκι, το παιδί πεθαίνει μετά από 48 ώρες δουλείας.

Περπάτα στα σκοτεινά σοκάκια της πρόσφατης ιστορίας του ανθρώπου. Πριν δώσει το αίμα του για ένα οχτάωρο, μία αργία, για μια ισότητα, για μια ελευθερία, το κεφάλι του σήκωσε και είδε: όλοι οι δρόμοι στην κόλαση οδηγούν. Η πυξίδα δείχνει μονάχα την πυρά, έτσι ήταν πάντα, ας είμαστε ρεαλιστές.

Μια ηλιαχτίδα τρύπωσε και ο Παύλος ανά τους αιώνες δεν έδωσε το αίμα του για το τίποτα.

Μέρα με ήλιο θα φύγετε καθάρματα

 

 

....Σιγά μην φοβηθώ

Όταν ο φώναξαν «εγέρθουτου» είπες ότι «θα μας κάνει καλό λίγη πειθαρχία».
Όταν χαστούκισαν την Κανέλλη, είπες « καλά της έκαναμ γιατί είναι πολιτικός, ΚΚΕ, γυναίκα, λεσβία κλπ».
Όταν φώναζαν για «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες» και «κωλομπήχτες ηθοποιούς τους κώλου», είπες ότι «όποιος προσβάλλει την ορθοδοξία, αυτά παθαίνει».
Όταν είπαν ότι «ο Σχορτσανίτης είναι μαύρος, άρα δεν είναι Έλληνας», είπες ότι «δεν σε νοιάζει, γιατί δεν παίζει στην ομάδα σου».
Όταν είδες τα ναζιστικά τατουάζ τους, είπες «τι σας νοιάζει τι κάνει ο καθένας στο σώμα του;»
Όταν ακούς να μιλούν για νεοναζί και Χίτλερ, είπες «για τη Marfin και τον Στάλιν, γιατί δεν λέτε τίποτα», λες και η μία αθλιότητα δικαιολογεί την άλλη.
Όταν μοίρασαν τρόφιμα μόνο σε Έλληνες, είπες ότι «ο Έλληνας πείναει περισσότερο από τον ξένο».
Όταν ζήτησαν ιατρική περίθαλψη μόνο για Έλληνες, είπες «να πάνε στη χώρα τους όλοι αυτοί οι αραπάδες να γιατρευτούν».
Όταν χαιρετούσαν ναζιστικά, είπες ότι «έτσι τα κάνουν αυτά, δεν τα εννοούν».
Όταν έβγαλαν πιστόλι μέσα στο Δημαρχείο Αθηνών, είπες ότι «ήρθε η ώρα να φοβηθούν οι κλέφτες».
Όταν άρχισαν να δέρνουν στα στενά του κέντρου της Αθήνας, είπες ότι «αν δεν τους αρέσει, να πάνε πίσω στο Πακιστάν».
Όταν παρομοίωσαν τον Αντετοκούνμπο με «μια μαϊμού που κρατάει σημαία», είπες ότι «το Αντετοκούνμπο δεν είναι και τόσο ελληνικό πάντως».
Όταν είπαν ότι «τα χέρια αυτά μπορεί να χαιρετάνε ναζιστικά, αλλά είναι καθαρά», είπες «καλύτερα ναζί, παρά κλέφτης».
Όταν είδες παλιές φωτογραφίες με το περιοδικό τους να υμνεί τον Χίλτερ, τον Γκέμπελς και τον Παγανισμό, είπες ότι «έχουν περάσει τόσα χρόνια και άλλαξαν».
Όταν είπαν ότι ο ναζιστικός χαιρετισμός και η σβάστικα παραπέμπουν στην Αρχαία Ελλάδα, πόσταρες ένα άρθρο από κάποιο απίθανο blog για να δικαιολογήσεις την άγνοιά σου.
Όταν τους ακούς να βρίζουν τους ξένους, απαντάς με το «πας μη Έλλην βάρβαρος».
Όταν έσπασαν τους πάγκους των αλλοδαπών μικροπωλητών, είπες ότι «παίρνουν τη δουλειά από τους Έλληνες».
Όταν τους είδες να κυκλοφορούν σαν στρατός στους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων, είπες ότι «ο Έλληνας είναι περήφανος και πρέπει να τον φοβούνται».
Όταν διάβαζες οτιδήποτε αρνητικό εναντίον τους, είπες ότι είναι «προπαγάνδα των αριστερών, των Εβραίων, του συστήματος, των ανθελλήνων κλπ κλπ».
Όταν έβριζαν και χειρονομούσαν μέσα στη Βουλή, είπες ότι «γι αυτό μπήκαν, για να τιμωρήσουν τα λαμόγια».
Όtαν τίμησαν το θάνατο του χουντικού δολοφόνου Ντερτιλή, είπες ότι «αυτός ήταν ένας ήρωας που πολέμησε για τη χώρα του».
Όταν είπαν «υπάνθρωπους» τους μετανάστες, είπες ότι «οι ξένοι φταίνει για τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας».
Όταν τους είδες με αναμμένους πυρσούς σε μια νεοναζιστική τελετή στις Θερμοπύλες , είπες ότι «είναι περήφανοι ως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων».
Όταν τους είδες να καμαρώνουν τα μπράτσα τους δίπλα σε όμορφες γκόμενες, είπες «μακάρι να «κυκλοφορούσα» κι εγώ αυτό το μωρό».
Όταν συναντήθηκαν με Γερμανούς νεοναζί μέσα στη Βουλή, είπες «καλύτερα με αυτούς, παρά με τα λαμόγια με τη Siemens».
Όταν τάχθηκαν υπέρ της Χούντας, είπες -τι άλλο θα έλεγες;- ότι «ο Παπαδόπουλος έφτιαξε δρόμους».
Όταν είπαν ότι αρνούνται το Ολοκαύτωμα, σκέφτηκες ότι μπορεί να έχουν δίκιο και να είναι «μια ακόμα προπαγάνδα των Εβραίων».
Όταν είπαν ότι τον Χίτλερ θα τον κρίνει η ιστορία, εκεί το... σκέφτηκες λίγο, αλλά γρήγορα το έβαλες στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Έχεις τόσα να σκεφτείς εξάλλου...
Σήμερα όμως, νοικοκυραίε μου, έστω και σήμερα, πρέπει να αποφασίσεις! Ή θα είσαι με τους νεοναζί ή θα είσαι με όλους τους άλλους.
Καλό κακού πάντως, όταν πας στο σπιτάκι σου το βράδυ, φρόντισε να κλειδώσεις καλά, γιατί πλέον δεν αρκεί να είσαι «μαυριδερός» για να σε αφήσουν στον τόπο. Αρκεί να μην τους αρέσει η μίζερη, φοβισμένη -αλλά πάντα νοικοκυρεμένη- φάτσα σου...

Δεν ξέρω αν το είπα αλλά είμαι πολύ πολύ πολύ θυμωμένη.

Καταρχήν με μένα με σένα με όλους μας...

Δεν υπάρχει πλέον τίποτα που είναι δυνατόν να καταπιούμε...

(Το κειμενάκι κλεμμένο...)

Μωβ

Τι όμορφα που είναι τα μωβ απομεσήμερα του Σεπτέμβρη!

Ακόμα κι όταν ξέρεις, πως αυτός που νομίζες

ότι σε περιμένει, κρύφτηκε πίσω

από τα σκούρα σύννεφα και σε ξεχνάει…

 

Αλκυόνη Παπαδάκη

(μωβ το ενδιαμεσο μας χρώμα. Στη μεση απ το δικό σου μπλε κ το δικό μου κόκκινο. Ενα πουκαμισο μπλε κ μια σταγονα αιμα. Αλθεα μωβ)

Ψάξιμο

Ψέματα-   Πορτοκάλογλου

Τέρμα τα θαύματα, τα σινεμά κλειστά Δεν υπάρχεις πια, δεν υπάρχεις... όλα τα φώτα σβήνω και κρύβομαι ξανά Δεν υπάρχεις πια, δεν υπάρχεις... Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα, Ένα αστείο χαζό ένα όνειρο Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα, Ένα αστείο χαζό εγώ χωρίς εσένα, Εγώ χωρίς εσένα Μες στη βουή ξεχνιέμαι κι ο κόσμος προσπερνά. Δε με ψάχνεις πια, δε με ψάχνεις. Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα, Ένα αστείο χαζό ένα όνειρο Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα, Ένα αστείο χαζό εγώ χωρίς εσένα, Εγώ χωρίς εσένα Δε θέλω να θυμάμαι, δε θέλω να ξεχνάω Δε σε έχω πια, δε σε έχω... την έξοδο κινδύνου δε βρίσκω πουθενά, Δε σε έχω πια, δε σε έχω...

Ψάχνω μερες ενα τραγούδι της αναζητησης.
Ή της μη.
Τα υπόλοιπα ήταν αιματηρα.
Με το πιο αναιμακτο παραπονιεμαι.
Κ αναζητω το ψαξιμο...
Το νοσταλγώ.   Του ανέμου.
Όλα.
 Καληνυχτα.

Του Σεπτέμβρη

 Τον Αύγουστο που μου χρωστάς- Δημήτρης Μητροπάνος

 

 

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες

σ' απόσταση αναπνοής και μ' έχασες

Κι αυτό το καλοκαίρι χαραμίστηκε

Φθινόπωρο, κι η αγάπη μας βυθίστηκε

 

Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε

Πιο νωρίς ήρθ' ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε

Πώς χωρίσαμε με τόση ευκολία

Φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

 

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες

Τις θέσεις που κρατήσαμε, τις πέταξες

Δυο ξένα χέρια τώρα πια σε δέχονται

και τα αισθήματα μου επιστρέφονται

 

Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι...

 

Τούτες τις μέρες μυρίζει φθινόπωρο,

η γλυκειά του μελαγχολία.

Όλα όσα πέρασαν μαζί με το καλοκαίρι.

Τόσο ζωντανό, τόσο γεμάτο, τόσο ζεστο...

Επανερχόμαστε στα αρχικά.

Τα πρώτα....

Καλό βράδυ...

(αναστεναγμός)

(...και τα αισθήματα μου επιστρέφονται...)