T Αγιού Λιά

Είδε και αποείδε από νουθεσίες απειλές φοβέρες και τελικά στράφηκε στον Θεό....

Και να σου τα τάματα,και να σου τα εκκλησιάσματα,και να σου τα ξημεροβραδυάσματα απέναντι από τον Ταξιάρχη.

Η αλήθεια είναι πως ήμουν-και είμαι ακόμα- δύσκολη κόρη.

Ατίθαση.

Άσπρο μου λεγε,μαύρο απάνταγα.Όχι από πεποίθηση.Μα να, μου 'βγαινε πάντα αυθόρμητα.

Ίσως πάλι δεν βρήκε ποτε τα κουμπιά μου.

Και καταλήξαμε η μάνα μου να στραφεί στον Θεό για μένα,για να γίνω άνθρωπος,και γω στην Αθήνα να νοσταλγώ την μάνα.

Κάθε χρόνο λοιπόν τέτοια μέρα με είχε ταμένη(ποιός τα ανακάλυψε αυτά τα τάματα;;) να πηγαίνω στον Άη-Λια με τα πόδια,μαζί της, κρατώντας και μια Φανουρόπιτα φτιαγμένη απ τα χέρια μου αποβραδίς.

Κάθε 20 του μήνα το πρωί ξεκινάγαμε λοιπόν,ν ανεβαίνουμε το βουνό.

Αυτός ο Άγιος όπως και πολλοί στο χωριό έχουν σχεδόν ανθρώπινη υπόστασηστα μάτια των χωριανών μου.

Όταν αρχίζουν και ανυσηχούν για τις βροχές που δεν έρχονται και τα χορτάρια που δεν φυτρώνουν,ξεκινάει και η ορειβασία στο ξωκλήσι του.

Ο Άη Λιάς φέρνει τις βροχές-λένε.

Και σαν σήμερα ,αυτοι που ξέρουν, στο χωριό κοιτούν τα μερομήνια,για να δούν τί καιρό θα κάνει τον χρόνο που έρχεται.

Στο βουνό επάνω ήταν όλες οι καλές και εκκλησιαζόμενες κυρίες του χωριού.Με σπόρ εμφάνιση ,γιατί πώς να το κάνεις, βουνό θ ανέβεις,και με τα απαραίτητα αξεσουάρ (καπέλο γυαλιά κ.α.)

Φτάνοντας λοιπόν στην κορφή του βουνού είχες να αντιμετωπίσεις πάντα δεκάδες ζευγάρια μάτια στραμένα πάνω σου ,πάνω στα ρούχα σου ,πάνω στο καρεδάκι που είχες τυλιγμένη -αναγκαστικά την Φανουρόπιτα.

Η καλύτερη απάντηση σ αυτά τα μάτια είναι ένα πλατύ χαμόγελο(κανόνας επαρχίας).Ένα μεγάλο χαμόγελο σκορπίζει αμηχανία σ όλα αυτά τα μάτια.

Ακολουθούσε η απαραίτητη λειτουργία στο ξωκλήσι,με χορωδία τις επίδοξες τραγουδίστριες του χωριού(η μια πιο δυνατά απ την άλλη για να ξεχωρίζουν),το απαραίτητο λιβάνισμα γύρω απ το ξωκλήσι ,τρείς φορές με κορυφαίο της πορείας τον παπά,και από πίσω το γυναικομάνι να σταυροκοπιέται,κουβαλώντας η καθεμία τις κλασσικές σκέψεις στο κεφάλι τους(-τί να μαγειρέψω μετά;-να βαλε το σιδερωμένο πουκάμισο ή ρεζίλι θα με κάνει πάλι;-τα κλειδιά πού τα χω;-το βγαλα απ τη πρίζα το σίδερο;-να περάσω απ τον μπακάλη να πάρω ρύζι)και τα μάτια στο τί φοράει η μπροστινή, και αν είναι καλά σιδερωμένο το ρούχο.

Με το Διευχών του παπά αρχίζουν να κόβονται και να μοιράζονται τα άρτα και οι Φανουρόπιτες.Εκεί δεν γλίτωνες την ανάκριση απ την κάθεμια που θα πέρναγε να πάρει Φανουρόπιτα που πρέπει να μοιράσεις εσύ....

Πάει και αυτό λες.

Μετά βλέπεις μπουλούκια μπουλούκια να χύνονται κάτω απ τα λιόδεντρα για να πιούν καφέ,και να φανε τις Φανουρόπιτες.

Ή για να το λέμε ακριβολογώντας εκεί γινόταν τα καλλιστεία Φανουροπίτων.

Αυτηνής είναι η καλύτερη.Της άλλης της έπεσε.Της παράλλης δεν της ψήθηκε καλά,και ετούτη είναι καμμένη.

Μετά από τόσο Κυριε Ελέησον επιτρέπονται και οι κριτικές....

Το καλό κομμάτι όμως του εκκλησιασμού ήταν η επιστροφή.

Η ώρα έχει πάει ήδη 11-12 και ο ήλιος βαράει κατακούτελα.Το να γυρίσεις με τα πόδια είναι μεγάλη απόφαση.

Και αρχίζεις να παρακαλάς μέσα σου να περάσει κανά γνωστό αυτοκίνητο να φορτωθείς στην καρότσα και να φτάσεις στο χωριό σαν άνθρωπος και όχι σαν κοτόπουλο.Εκεί έχει ήδη αρχίσει η γκρίνια στη μάνα.

-Αφού τα ξέρω κάθε χρόνο τί θέλω και σ ακολουθάω;

-Τί θα πάθεις δηλαδή αν περπατήσεις και λίγο;Θα σου πέσει ο κώλος;

-Να κάνω ωτοστόπ;

-Μπας και παλαβώθηκες;Να το μάθει ο πατέρας σου και να γίνει χαμός πάλι;

Και εκεί ανάμεσα στο τρίτο καντήλι και τέταρτο θυμιατό περνάει πάντα ένας Άγιος άνθρωπος και μπαίνουμε στην καρότσα.

-Εσύ να τα βλέπεις.Ο Άη Λιας τον έστειλε για να μην γκρινιάζεις!!

-Ναι άλλη δουλειά δεν έχει να κάνει ο Άη Λιας με μας και την πεζοπορία μας θ ασχολείται.Άστον στην ησυχία του επιτέλους,μπας και ασχοληθεί και με τους πεινασμένους του κόσμου και μοιράσει κανα φαί να φάνε.

Και εκεί πάντα γελάει κάτω απ τα μουστάκια της.

Και έχουμε ήδη φτάσει στο χωριό.

Και έχουμε ευχαριστήσει τον Άγιο άνθρωπο.Και τον Άη Λια.

Και έχουμε πάλι ξεχάσει και τη γκρίνια και την ταλαιπωρία.

Και κάθε χρόνο τέτοια μέρα τα ίδια.

Ά ρε μάνα.....

ΠΕΡΑΣΑ

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.

Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ’ αυτό το συρματόπλεγμα
το υδάτινο υπομονετικά και απαρατήρητα, όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τούς φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα, τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες: εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα και κάτι χαιρετίσματα από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους, στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Ταξίδεψα μάλιστα. Πήγα κι από δω, πήγα κι από κεί…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από δω, έχασα κι από κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα κι απ’ την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα. Μου οφειλόταν ένα πλάτος.
Πες πως το πήρα. Φοβήθηκα τη μοναξιά και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης, που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου ‘λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια, σκοτεινή, με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει, κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό στα ξεροπόταμα και παρασύρθηκα.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη. Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

Κική Δημουλά

Μην με ρωτάς αν είδα την Πανσέληνο.
Δεν είδα τίποτα γεμάτο
και δεν γνώρισα.

Στον παλιό μου μαχαλά...

Μια φορά και έναν καιρό σε μια γειτονιά μεγάλωναν πολλά παιδιά.Εκεί οι γιαγιάδες ήταν απ τις παλιές,με τα τσεμπέρια,και το ρυτιδιασμένο μέτωπο,απ τον ήλιο.

Κάθε απόγευμα έβγαιναν με τα εργόχειρα να πλέξουν ή να κεντήσουν.

Εκεί οι παπούδες φόραγαν βράκες και καθόταν λιγάκι στα παλιά πέτρινα σκαλιά πριν πάνε στον καφενέ στην αγορά.

Εκεί τα παιδιά μεγάλωναν ξένοιαστα.Με χαρές ,φωνές και γέλια.Μέχρι να βγει η μάνα στην πόρτα και να φωνάξει να μαζευτούμε σπίτι.Κάθε φορά ο ίδιος τσακωμός.Κάθε φορά η ίδια γκρίνια απ όλα τα παιδιά.Το παιχνίδι δεν το χόρτασε ποτέ κανένας.

Εκεί τα καλοκαίρια μαζευόταν οι γυναίκες με τον πέτρινο μύλο ν αλέσουν σιτάρι για να κάνουν τραχανά.Και όλες τις δουλειές τις έκαναν μαζί.Έπλαθαν ζυμαρικά,καθάριζαν φασολάκια,καθάριζαν καρύδια,ξεμάτιζαν κουκιά....



Και όλα κυλούσαν αρμονικά.Τα παιδιά εκείνα μεγάλωσαν.
Άλλα πήραν τη θέση τους στις ίδιες πέτρες και στους ίδιους βράχους.
Άλλες φωνές ακούγονται κάθε βράδυ κατά τις εννιάμιση στην ίδια αλάνα.Και κάπου βαθιά μέσα στη σκέψη οι φωνές μπερδεύονται.Οι φωνές οι δικές μας με τις νέες φωνές.
Οι τσακωμοί οι δικοί μας με τους νέους.Τα όνειρα τα δικά μας με τα καινούρια ολόλαμπρα όνειρα.Τα καλά κρυμμένα στους πέτρινους τοίχους των σπιτιών.Τα καλά χωμένα μέσα στους ίδιους βράχους.Χρόνια τώρα....

Life for rent

Dido Lyrics
Life For Rent Lyrics

Αυτό πρέπει να το δείς...

http://laokratia-redblogs.blogspot.com/

Το κοντινότερο βιβλίο

(Το είδα και ζήλεψα)

Οδηγίες (copied-pasted):
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 [αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο].
3. Βρες την πέμπτη περίοδο [=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι] της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους [δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη].
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

1.Μικρός Πρίγκηπας-Αντουάν ντε σεν Εξυπερύ.
2,3,4."Τίποτα δεν είναι τυχαίο,που ήρθες για περίπατο εκείνο το πρωινό που σε γνώρισα,εδώ και οχτώ μέρες,τόσο μόνος,περίπου χίλια μίλια μακρυά από κατοικημένο τόπο!Επέστρεψες λοιπόν στο σημείο όπου είχες πέσει;
Ο μικρός πρίγκηπας κοκκίνησε περισσότερο"


(Την 5η οδηγία την αγνοώ.Όποιος θέλει ακολουθεί.)

Όσο πλησιάζουν οι μέρες...

Μάλλον μ έχει πιάσει νοσταλγία....
Κοντεύουν οι μέρες,και δώστου και χαζεύω φωτογραφίες.
Θέλω να πάω στο χωριό...
στον Μανταμάδο

Θέλω να πάω για μπάνιο στην Πεδή

Να βουτήξω εδώ

Να πίω καφέ στην καντίνα του Μπάμπη

Να χαζέψω αυτό το ηλιοβασίλεμα

Να πάω στο πανηγύρ' τ Αγιού Στιφάν'με τ άλογο

Να ανεβαίνω κάθε πρωί στην αγορά τ Αγιού Βασλειού

Περνώντας μέσα απ τα σοκάκια

Και να μαζεύω εικόνες των πιο απλών πραγμάτων του κόσμου που πάντα στο
χωριό εκτιμούνται αλλιώς..

Καταβάλουμε τεράστιες προσπάθειες

Να μην αφήσουμε σπιθαμή δάσους.
Στις φωτό ο καπνός της φωτιάς απ τη Σκύρο έφτασε μέχρι Ανάβυσσο (για πιο κάτω δεν έμαθα)
Σάββατο απόγευμα.

Ο Λαβύρινθος του Πάνα

Ξέρω πλέον
όλα έχασαν τη λάμψη και τη μαγεία τους.
Και γω έτοιμη για μετακόμιση στην Νεραιδοχώρα.Σαν να το ξερα.Γι αυτό καθυστερούσα.
Δεν του πρέπει όμως άλλη καθυστέρηση.Ήρθε η ώρα...
Ωραία η διαδρομή.
Ταξίδι στο καινούριο.Ταξίδι στα παιχνίδια του νου,
και της ελπίδας.
Ταξίδι στα νερά του έρωτα.Αστείο δεν είναι;
Και πάντα λες και είναι η πρώτη φορά.
Τα ίδια λάθη,οι ίδιες ατσαλιές,τα ίδια καρδιοχτύπια.
Και ένα τετράδιο σκέψεων για επίλογο.
Δυο τρείς λέξεις,δυο τρείς μουσικές και μεγάλη χαρά.
"Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ πού μπορείς να σύναντήσεις αξιόλογους ανθρώπους"
Αυθόρμητα μόνο μια ταινία μου ήρθε στο μυαλό.
Ο Λαβύρινθος του Πάνα.
Έφτασαν οι νεράιδες,για να σε πάρουν μαζί,στο χαρούμενο σημείο της σκέψης και της θύμησης.
Σαλπάρουμε για επιστροφή.Τα εισητήρια δώρο από σένα.

Τρωκτικά

Μια κατηγορία ανθρώπων με τους οποίους συχνά συγκρούομαι πολιτικά είναι οι Πασόκοι ,οι καθηλωμένοι στον Ανδρέα και στην Χρυσή Δεκαετία του,τα 80's.
Είναι αναγνωρίσιμοι μέσα στο πλήθος.
Ακόμα πριν ανοίξουν καν το στόμα τους.
Η εμφάνιση τους περιλαμβάνει συνήθως καρώ πουκάμισο,με τσεπάκι στο στήθος.
Το χειμώνα απαραίτητο αξεσουάρ είναι το ζιβάγκο, που φοράνε μανιωδώς αναπολώντας.
Μέχρι πριν το 2004 το πλήθος τους είχε μουστάκι,μερικοί το διατηρούν ακόμα και τώρα.
Έχουν την ματιά του λιμού,την πεινασμένη,την γλοιώδη την πολλά υποσχόμενη.(Τόσο πολύ που συχνά τρέχει ένα μικρό σαλάκι απ το ακρόχειλο).
Τα μαλλιά τους είναι συνήθως γκρίζα σγουρά και αφάνα.
Κουβαλάνε κάτω απ τη μασχάλη τους Τα Νέα.
Αγαπημένος τους δημοσιογράφος έχει γίνει ο Κακαουνάκης.
Είναι διορισμένοι στο δημόσιο τη δεκαετία του 80. Ξεχωριστή κατηγορία οι ΟΣΕτζήδες που κυκλοφορούν με το φυστικάκι στη χούφτα και το φλασκί με το ουισκάκι στην τσέπη τους απ τις δέκα το πρωί.
Στο τσακίρ κέφι ρίχνουν και μια ζειμπεκιά.
Η συμπεριφορά τους είναι προβλέψιμη.
Έχουν το προφίλ του "φιλότιμου".Αυτού δηλαδή που θα σκιστεί να κάνει τα πάντα, αλλά αυτόματα στο νοερό τετράδιο του μυαλού του έχει σημειωθεί η πράξη με μεγάλες λεπτομέρειες. Δεν κάνουν τίποτα χωρίς όφελος(Ποιος κάνει θα μου πεις ,αλλά αυτοί έχουν στάνταρ, το επιτόκιο της Eurobank).
Πιστεύουν οτι μπορούν να πετύχουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ με γνωριμίες (το τηλέφωνο τους έχει γεμίσει με τα χρήσιμα τηλέφωνα:Δήμαρχος,Νομάρχης,Διευθυντής ΔΕΗ κ.τ.λ.),τηλέφωνα που έχουν κατακτήσει με πολύ κόπο,πολύ γλύψιμο και κανα δωράκι(χρηματικό ή σε άλλες περιπτώσεις λάδι,κρέας και τυρί απ το χωριό τους).
Η κρεβατοκάμαρα τους είναι διακοσμημένη με την μορφή του Ανδρέα, εκεί που κραυγάζε"Λαέ της Ελλάδας".
Τον Τσοβόλα τον βλέπουν με την άκρη του ματιού τους σαν κάποιον που τους πλήγωσε πολύ και αγάπησαν με πάθος.
Η Δήμητρα Παπανδρέου είναι το απωθημένο τους. Όταν φτάσουν στα 80 θέλουν να βρουν και κείνοι, μια στρουμπουλή ξανθιά αεροσυνοδό,για να βγάλουν τα γηρατειά τους.Η προτίμηση προς τις ξανθές είναι αυτονόητη.
Ασχολούνται ευρέως με τα κοινά,πάντα με αντάλλαγμα την θέση που τους υποσχέθηκε ο τάδε πολιτικός, για το γιο τους. Ακόμα και αν αυτή η θέση είναι μια θεσούλα σε εταιρία του σωρού, με ωρομίσθια, ορισμένη σύμβαση.Ο πολιτικός έκανε το χρέος του,άρα εμείς θα τον στηρίξουμε και στις άλλες εκλογές.





Είναι ακράδαντα πεποισμένοι πως για τα δεινά του ΠΑΣΟΚ σήμερα φταίει ο Σιμήτης.Αυτός ο δεξιός που κατάστρεψε το ΠΑΣΟΚ.
"Αν ζούσε ακόμα ο Ανδρέας σήμερα δεν θα είχαμε δεξιά".
Ο Ανδρέας γι αυτούς είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός που πέρασε απ την Ελλάδα."Έδωσε στον κοσμάκη να φάει".
Αυτό που δεν πρόκειται να δεχτούν ποτέ,είναι η πραγματικότητα.Ο Ανδρέας έδωσε στον κοσμάκη να φάει τα λεφτά που θα έπαιρνε ούτως ή άλλως η Ελλάδα απ την ΕΟΚ τότε.
Οι αγρότες με αυτά τα λεφτά έπρεπε να γίνουν ανταγωνιστικοί με τους Ευρωπαίους αγρότες.Τα χρήματα αυτά δεν τα μοίρασε στον κόσμο απ την τσέπη του ,και δεν έπρεπε να σπαταληθούν στα μπουζούκια τότε, και σήμερα οι περισσότεροι να βρίσκονται σε τέλμα.
Αλλά κανέναν δεν συνέφερε τότε η ενημέρωση των αγροτών.Τα λεφτά έπρεπε να γίνουν ψήφοι.
Νιώθουν απίστευτη τρυφερότητα και πατρική στοργή για τον Γιωργάκη,γι αυτό και τον ξανάβγαλαν τον Νοέμβρη.
"Δεν μπορεί γιος του Αντρέα είναι,κάτι θα χει πάρει και απ αυτόν"
Και φυσικά ο μεγάλος πόλεμος ξεκινά όποτε τους πεις οτι το ΠΑΣΟΚ πλέον ,το αγαπημένο τους κόμμα είναι δεξιό.΄"Μα καλά τρελάθηκες;Συγκρίνεις την δεξιά με το Πασόκ;;""Το Πασοκ είναι αριστερό κόμμα"
Το μεγάλο τους πρόβλημα είναι το ΚΚΕ,ακόμα.
Πιπιλάνε την "κατάντια" των κομμουνιστικών καθεστώτων στο Ανατολικό μπλοκ,και αυτό είναι το κυριότερο τους επιχείρημα,όταν μιλάνε με κάποιον αριστερό.Α,ναι και το '89.
Τότε που έβαλαν στο στόχαστρο τον καημένο τον Ανδρέα οι Κουκουέδες με τους δεξιούς.Λες και είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος που έκλεψε.
Ένα απ τα όνειρα τους είναι το να μπουν στο μάτι του γείτονα."Εμένα το σπίτι μου θα ναι καλύτερο"."Εμένα το αυτοκίνητο μου θα ναι ακριβότερο"."Η δεξίωση στο γάμο της κόρης μου θα ναι η καλύτερη"
Και όλοι έχουμε τουλάχιστον έναν στον κύκλο μας(Δυστυχώς).
Ποτέ δεν τους συμπάθησα.
Πάντα στο μυαλό μια εικόνα μου ερχόταν αντικρίζοντας έναν Πασόκο τέτοιο.
....Τρωκτικά....
.

....Τη ζωή μου επιβλέπω...

Έτυχε να σπάσουν τα γυαλιά μου ή καλύτερα δεν έτυχε...το κατάφερε η απεριόριστη περιέργεια του μικρού μου και τα χεράκια του τα σφιχτά σαν τανάλιες.
Δεν το ψαξα πολύ(όπως πάντα).Πήγα στο πρώτο μαγαζί-πανάκριβα.Είπαμε να πάρω γυαλιά μυωπίας,όχι σπίτι!!.
Και κατευθύνθηκα στον γνωστό Μεταξά στο κέντρο.
Νορμάλ τιμές,μια χαρά σκελετοί.
Η πωλήτρια καχύποπτη στην αρχή και σφιγμένη. Μετά χαλάρωσε. Αλλά εγώ δεν...
Ότι και να βλεπα,ότι και να δοκίμαζα κάτι με χάλαγε.Και με την άκρη του ματιού στάμπαρα απ την αρχή έναν κόκκινο άλικο σκελετό,κοκάλινο,σούπερ.
Και ζήτησα να τον δοκιμάσω.
Και όπως συμβαίνει πάντα με τα πράγματα που θα γίνουν εν τέλει δικά σου τον ερωτεύτηκα.
Ασυζητητί πήγε.
Μόνο νεύμα αντάλλαξα με την πωλήτρια.
Κατοχυρώθηκαν.
Μετά από μεγάλο κόπο για να βρω την μυωπία μου,και αρκετές ενστάσεις από τους γύρω μου του στυλ "είναι δεσμευτικά" "μα κόκκινα;;;" και τα ακόμα χειρότερα "τρε μπαναλ" "πέρασε η μόδα" και τέτοια μου γεννήθηκε η αμφιβολία.
Όχι για πολύ-ίσα για δυο στιγμές.
Μέχρι να θυμηθώ μερικούς στίχους

"Πήρα κόκκινα γυαλιά, κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω
κι ούτε ξέρω πως να ζω, ούτε και πως ν' αγαπώ
τη ζωή μου επιβλέπω"

"Πήρα κόκκινη καρδιά και πουκάμισα φαρδιά φοράω
και ρωτάω να μου πουν όσοι ξέρουν ν’ αγαπούν
σε ποιον έρωτα χρωστάω"

Και τα γυαλιά κατοχυρώθηκαν,αγαπήθηκαν,και με έκαναν να λάμπω-αυτόματα σαν το Χρυσαλιφούρφουρο.

Μπάμπουσκα μπάμπουσκα...!!!!

Παιδικό απωθημένο.
Πάντα τις έβλεπα στα φεστιβάλ και στα πανηγύρια αλλά άντε να ψήσεις την Μανα να στην πάρει.
"Δεν έχουμε λεφτά τώρα"-και πότε είχαμε ρε μάναααα;;;
Και με τράβαγε άπ το τεντωμένο χέρι με τη ματιά καρφωμένη πίσω.Στη Μπάμπουσκα.Για να με πάει να μου πάρει ρούχα και παπούτσια(Γκρρρρρρ!!!)
Δεν μίλαγα η κακομοίρα,δεν γκρίνιαζα(εννοείται τότε...)
Ολιγαρκής σαν παιδί(Τωρα που μεγάλωσα χάλασα)
Μου αρκούσαν καναδυο κατσαρολικά και δυο τρία παλιά χαλάκια της μάνας για να φτιάξω το δικό μου σπίτι,πάνω στο Χάλαντρο και να αισθάνομαι οτι έχω τα πάντα.
Α ναι, απο δίπλα πάντα και ο αδερφός.
Απ τη μια να κρατάω μια παλιά κούκλα-δώρο, του μπάρμπα απ τα καράβια,και απ την άλλη τον αδερφό.
Ακόμα μου το χτυπάει η Μάνα"όσο υπεύθυνο παιδί ήσουν μικρή,τόσο ανεύθυνη έγινες μεγαλώνοντας.Τον αδερφό σου εσύ τον μεγάλωσες,αλλά ξέχασες να μεγαλώσεις η ίδια"
Και ακόμα όποτε βλέπω Μπάμπουσκα το μάτι μου κολλάει. Σήμερα πέτυχα μια Μπάμπουσκα διαφορετική απ τις κλασσικές.Μπλε απ έξω πράσινη μέσα,μετά καφε,ροζ και λευκή η μικρότερη.
Και κόλλησα πάλι.Μπήκα και την πήρα.Έτσι για το απωθημένο.Για να αποκτήσω την πρώτη δική μου Μπάμπουσκα.
Έλα μου ντε που δεν μ αρέσει τώρα....
Εγώ θέλω την κόκκινη,την κλασσική,με την όμορφη μουρίτσα τα κόκκινα μαγουλάκια,και τα μπλε φωτεινά ματάκια.
Θέλω την όμορφη μπάμπουσκα(σνιφ κλάψ σαν το πεντάχρονο).
Αλλά μήπως εν τέλει δεν φταίει η Μπάμπουσκα;;;
Μάλλον μεγάλωσα...

ΠΑΟΤΕ

Ο Βάζελος πλασάρει τα εισητήρια διαρκείας του, αυτό το καλοκαίρι με τον Χατζηγιάννη ,
με αυτό το ίδιο τραγουδάκι που παίζει σε κάθε διαφήμιση του ΟΤΕ (Χέρια ψηλά).Η δε διαφημιστική ατάκα που παίζει είναι"Έλα να πάμε την ομάδα πιο πάνω"
Τώρα αυτό να το πώ σύμπτωση;;Επειδή είμαι καλός άνθρωπος ΝΑΙ θα το πώ σύμπτωση με απλό μικρό πασπάλισμα μικρής συγγένειας.
Και όταν λέει πιο πάνω εννοεί πού;Πιο πάνω δεν πάει....(για ευνόητους λόγους)

Fox-Scully πάλι μαζί

Σήμερα το είδα και τρελάθηκα.
Νέα ταινία X-Files "I want to believe".
Επιτέλους το αγαπημένο μου δίδυμο ξανά μαζί σε ταινία.
(Άντε γτ είχα μάθει απ έξω τους διαλόγους της σειράς)
Ελπίζω σε κάτι καλό ....
Και τον Φοξ να δώσει ρέστα πάλι....