Τ' δράκου το πήδημα

Στον δρόμο Μανταμάδου-Αγίας Παρασκευής λίγο πριν την Νάπη,λίγο μετά το ξωκλήσι του Αγιου Παντελεήμονα υπάρχουν οι δύο βράχοι -που φαίνονται στην φωτογραφία -και είναι αρκετά μεγάλοι.
Ο θρύλος και οι γιαγιάδες μας έλεγαν όταν ήμασταν μικρά, πως υπήρχε στην περιοχή ένας μεγάλος άνθρωπος, σχεδόν σαν δράκος που φοβέριζε τον κόσμο και έκλεβε τα ζώα και τη σοδειά τους.Αυτός είχε τη μανία να πηδάει απ τη μια "αράχτα" στην άλλη.'Ωσπου μια μέρα κατάφερε να βάλει το ένα πόδι στον ένα βράχο και το άλλο στον άλλο.Αλλά δεν άντεξε για πολύ γιατί σκίστηκαν τα μεριά του και γλίτωσε ο κόσμος απ τις φοβέρες και τις κλεψιές του.
Ο θρύλος παιδικός-σχεδόν παραμύθι.Αλλά αυτός ο θρύλος και η συγκεκριμένη τοποθεσία, που είναι πραγματικά για ένα παιδάκι τρομαχτική μας έπειθε να αποφεύγουμε τις σκανταλιές και εμένα και τον αδερφό μου.Κάθε φορά που ξεπερνούσαμε κατά πολύ τα όρια η γνωστή φοβέρα έβγαινε απ το στόμα τις γιαγιάς "Απουστόλ σμαζόνους γιατί θα σι παρατήσου στ δράκου του πήδ΄μα"
*Αράχτα=βράχος
Σμαζόνους=Συμμαζέψου

Βρέξει παππού

Δεν ήθελε πολύ...
Δυο τρεις αστραπές απο νωρίς το σούρουπο γέμισε ελπίδες τη γειτονιά.
"Θα βρέξει",έλεγαν όλες και τα χείλη δεν έσμιγαν απ το χαμόγελο.Άλλωστε στο χωριό η βροχή είναι ευλογία,είναι χορτάρι για τα ζώα,είναι καρπόδεση της ελιάς,είναι πότισμα των μποστανιών,είναι δροσιά "από τούτη την αφτρα*".
Και εκεί που χε μαζευτεί η νυχτερινή ομάδα στα σκαλάκια του απέναντι σπιτιού της γειτονιάς,για την καθιερωμένη "αφλουγή*" ξέσπασε το μπουρίνι.Και μας έκανε παπιά και "τσούπα*",μέχρι να πάμε στο σπίτι απέναντι.Αλλά ήταν όμορφα.Μύρισε το χωριό νωτισμένο χώμα,ήπιε η γης και γέλασαν οι άνθρωποι.¨
¨Βρέξι παππού,στάρια παντού
Μες τα χουραφέλια σκόρδα τσι κρουμδέλια
Να φαν τα Λευτερέλια τσι τα Παναγιωτέλια"
(παιδικό τραγουδάκι που λένε στο χωριό)

*αφτρα-αυτρα=η φλόγα που βγάζει η γη απ την ζέστη
αφλουφή=κουτσομπολιό,κουβέντα
τσούπα=μούσκεμα
κρουμδέλια=κρεμύδια
Έχει ένα απίστευτο αεράκι μαζί με μπουμπουνητά και αστραπές...Πανέμορφα είναι

Μεσημέρι στο χωριό

Ξανά στο χωριό λοιπόν.Ξανά οι ίδιες εικόνες μπροστά στα μάτια μου,ή τουλάχιστον έτσι θέλω να τις βλέπω εγώ.
Και δέκα χρόνια μετά λες και συνεχίζω τη ζωή στο χωριό σαν να μην έλειψα μια μέρα.Δυο παράλληλες ζωές.
Μεσημέρι στο χωριό που κοιμάται.Εκεί περίπου στη μια και μισή το μεσημέρι το χωριό νεκρώνει.Είναι η ώρα του μεσημεριανού φαγητού,που θα συγκεντρώσει την οικογένεια όλη γύρω απ το τραπέζι,και θα ακολουθήθει απ τον απαραίτητο ύπνο..
Και απ το παιδικό μου δωμάτιο,εκεί που μεγαλώσαμε ο αδερφός μου και γω,απ το παιδικό μου κρεβάτι μετράω τους ήχους του χωριού.
Ελάχιστοι είναι τέτοια ώρα.
Το καμπαναριό που βαράει στις ολόκληρες ώρες,τα χτυπήματα των μαστόρων σε μια οικοδομή,κελαιδίσματα πουλιών,και μερικά μακρυνά αυτοκίνητα.
Ρυθμοί χωριού..του χωριού μου.
Πάω να μας ετοιμάσω για μπάνιο.

Τί δεν πρέπει να ξεχάσω

-Τα ρούχα,τα παπούτσια τα εσώρουχα,και τα μπανιερά μας-Ποιός τον ακούει πάλι την στιγμή που θ αντικρύσει τη βαλίτσα.
-Τα καλλυντικά.Καλοκαίρι ναι, αλλά δεν θα βγω και άβαφτη....
-Τα κινητά.Και τους φορτιστές.Αυτά τα δύο δεν τα ξέχασα ποτέ.Δυστυχώς
-Την τσάντα με τα απαραίτητα για το μικρό.Πάντα έτοιμη και πάντα η πρώτη προτεραιότητα.
-Τα δώρα για τα ανήψια μου.Τον λαχτάρησα τον Στράτο μου.Την μεγάλη μου λατρεία.Και κείνο τον μπόμπιρα επίσης,τον Λευτεράκο μου.
-Τα βιβλιάρια υγείας.Αχρείαστα να ναι....
-Τα ξεχασμένα πράγματα της μάνας.Μια ζωή πάντα κάτι θα μένει ,να δηλώνει την παρουσία-απουσία της.
-Τα εισητήρια.Αυτό δεν θα ξεχαστεί με τίποτα
-Την φωτογραφική,για τις εικόνες που θα φέρω μαζί.Υλικό για το μπλογκ και για νοερά ταξίδια.
-Τα εισητήρια.Πάλι...
-Τις μνήμες του φετινού χειμώνα.Και τους ανθρώπους που τον συνόδεψαν.Και το μπλόγκ τούτο που γίνεται κομμάτι και αγάπη.Και την δουλειά που ευτυχώς άφησα πίσω.
-Τα όνειρα για τον ερχόμενο χειμώνα.Πρέπει να βρίσκονται πρόχειρα στο μυαλό,όταν θα πέφτουν τ αστέρια στα Χαλίκια τα βραδάκια της ουζοποσίας.Για να γίνονται ευχές...
-Το λαπτοπ,και τη σύνδεση.Πώς αλλιώς θα βλέπω τα στρατά μου,πώς θα ρίχνω κλεφτές ματιές στις σκέψεις και στις στιγμές σας;
-Τον νόστο μου.Θα τον πνίξω για αρκετούς μήνες(ελπίζω).20 μέρες είναι χορταστικές.Χρόνια έχω να μείνω τόσο πολύ στο νησί.
-Την λαχτάρα μου για τη μάνα.Και όπως πάντα θα πνιγεί σ ένα δάκρυ ,μόλις την αντικρύσω,που είτε κυλάει είτε κάνει τα μάτια να λάμπουν.
-Τις λεξούλες του μικρού που θα μοιραστεί μαζί τους.Θα πρωτακούσουν το "γιαγιά" και το "παππού" απ το στόμα του τρίτου εγγονιού τους.
Πάει πέρασαν οι μέρες....Αύριο φεύγω....
Η συνέχεια απ το χωριό.Τον Μανταμάδο μου...

Summertime in Prague

Είπα να πω μια καλημέρα τραγουδιστή,

απ το σπίτι των ανέμων.
Φυσάει πολύ σήμερα.
Ξεσηκώνει τα πάντα.

Ακόμα και τις ψυχές.
Άντε μεθαύριο....

Αύγουστος

Ξεπέρασα τα ταμπού μου για οτιδήποτε Δυτικόφερτο τις δυο προηγούμενες μέρες....
Και πήγα στα Γιάννενα...
Και μα τί έκπληξη....
Ακόμα και στην Δύση συναντάς την Ανατολή...





Βολτάραμε με τον μικρό στα στενάκια μέσα και έξω απ το κάστρο,περάσαμε τα πλακόστρωτα της πόλης,και φωτογραφίσαμε ότι τράβαγε το μάτι



Σεργιανίσαμε στη λίμνη πολλές φορές,στη λίμνη των στεναγμών,αλλά λόγω τεχνικών δυσκολιών(καρότσι) δεν περάσαμε στο νησάκι μέσα στην Παμβώτιδα.
Εμείς στενάξαμε απ την όχθη....



Διάχυτη η μυρωδιά της Ανατολής,και σ αυτή την πόλη
της Ελλάδας.Και ας αγγίζει Δύση.Λες και θα έβγαινε από κάποια είσοδο του Κάστρου ο Αλή πασάς με την συνοδεία των φεσοφόρων,σέρνοντας απ τα μαλλιά την άτακτη κυρά Φροσύνη που ξελόγιασε τον γιο του Πασά...

Και μαζί με τον τελευταίο στεναγμό, που έμεινε στη λίμνη, μπήκαμε στον Αύγουστο

Καλό μήνα

Η αγάπη του...

Σκατομέρα η σημερινή.Απ την αυγή της.Και ας μην φταίει τίποτα.Σου φταίνε όλα και όλοι.Μα πιο πολύ μου φταίω εγώ.Τί το θελα και σ άκουγα Βασίλη;Όσο περισσότερο σκέφτομαι τόσο περισσότερο χάνω.Χάνω εμένα,μέσα σε σκέψεις,σε ελπίδες και όνειρα που για ακόμα μια μέρα είναι προδωμένα και αφημένα στην άκρη.Μαραζωμένα.Λόγω Προτεραιοτήτων.Ωρες ώρες μου θυμίζω κάτι μαγαζιά.Κλειστό λόγω ανακαίνισης.Τριάντα χρόνια κλειστό.Τριάντα χρόνια προσπαθεί ν ανακαινιστεί.Ε εντάξει τα πρώτα δεκα εξαιρούνται..Τα υπόλοιπα όμως;Και δεν ωφλεί ούτε η επίθεση στα μικρόβια,ούτε η αγαπημένη μουσική,ούτε η σωρεία θεμάτων που αποθήκευσες στα πρόχειρα.Κάτι τέτοιες μέρες όλοι είναι κακοί σύμβουλοι.Μην και σε δουν υποτονικό μια μέρα,αρχίζουν οι βολές από παντού.Και οι ερωτήσεις.Οι βολές εντάξει αντιμετωπίζονται
Αλλά οι ερωτήσεις;
ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΣΗΜΕΡΑ.ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ.
Και κείνη η μάνα...Με το "έλα" που της λες στο τηλέφωνο κατευθείαν στ αυτιά σου το κλασσικό "τί έχεις;".Και άντε να απαντήσεις."Συνυπάρχω με τον εαυτό μου σ ένα σώμα!!"-αυτός ο λόγος είναι αρκετός ακόμα και για φούντο.
Μετά πας στα παιχνίδια του και παίζεις μαζί του.Και ένα ζευγάρι μάτια λες και σε πήραν μυρωδιά, βουλιάζουν μέσα στα δικά σου μάτια.Όσο πιο βαθιά γίνεται.
Και θα ορμήξει πάνω σου.
Για να περάσει τα χεράκια του γύρω απ το λαιμό σου,ν ανοίξει το στόμα και να σε φιλήσει .
Γιατί ξέρει.
Γιατί νιώθει.
Γιατί ακόμα δεν έμαθε ούτε τη λήθη,ούτε τον εγωισμό,ούτε να παίζει με συναισθήματα έμαθε.
Ξέρει μόνο αυτό που βλέπει,και βλέπει τη μαμά να μην είναι καλά.
Και θα κάνει τα πάντα μέχρι που η μαμά να βρεθεί να κυλιέται στο πάτωμα γαργαλώντας το και γελώντας μαζί του.
Γιατί εν τέλει αυτός είναι ο ορισμός της αγάπης.Αυτής που αφήσαμε οι περισσότεροι κάπου εκεί στα δέκα μας....

Το ταξίδι της Φάλαινας

Στο βιβλίο της Φυσικής της Δεσμης,Γ Λυκείου,έχει μείνει γραμμένη απ τον Αλέξη η τελευταία στροφή απ το "Ταξίδι της φάλαινας" των Στέρεο Νόβα.
Όλοι οι στίχοι του τραγουδιού είναι φοβεροί.
Αλλά χαραγμένοι μέσα στο μυαλό μου έχουν μείνει οι εξής

"Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ έχει πληγώσει...
όταν τ αεροπλάνα πετάνε
η γη απλώνεται
και οι άνθρωποι ξεχνάνε...
ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο ....
σ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες "

Και οι άνθρωποι ξεχνάνε,ξεχνάνε,ξεχνάνε,ξεχνάνε
μέρη,συναισθήματα,μνήμες,ταξίδια,ανάσες
Ξεχνάνε ανθρώπους...
Ανθρώπους που μερικούς μήνες πριν ήταν εκεί,αγέρωχοι,και μοίραζαν αγάπη και γέλιο.
Ξεχνάνε ....
Γιατί τόση λήθη...;;;

Παραλογή- Μιχάλης Γκανάς

Σε πλάθω λίγο λίγο κάθε νύχτα
Έρχεται η μέρα και γκρεμίζομαι μαζί σου
Ολόκληρη δεν θα σε δω ποτέ.
Ούτε θα σ’έχω.
Κάθε φορά πρωτόπλαστα τα μέλη σου και σκόρπια
Έγινα παντοδύναμος για χάρη σου .
Δεν έγινα θεός.
Τι να την κάνω την παντοδυναμία όταν απαγορεύεται το θαύμα…..


Αγαπημένο ποίημα,
συνοδευμένο από ένα μπουκετάκι μπλου-μπάο απ τον κήπο,σημερινά.


Κοντεύει...

ΠΡΙΝ-Σεπτέμβρης 89

Στα χέρια μου ξέμειναν κάποια τεύχη του ΠΡΙΝ όταν ακόμα ήταν μηνιαίο περιοδικό,τεύχη της αποφράδας χρονιάς του 89.

Ένα απ τα άρθρα του περιοδικού είναι το ακόλουθο

Στην διπλανή σελίδα η μορφή του Φιντέλ κάποια χρόνια πριν

Ειρωνία;Νοσταλγία;Ίσως και ελπίδα ακόμα...

Ο Μανταμαδιώτς Άη Χαρλάμς

Εδώ και μερικά χρόνια στο χωριό έχει ιδρυθεί σύλλογος αναβίωσης Πανηγυριών.

Με την πρωτοβουλία αρκετών μερακλήδων ,έχουν ξαναγεννηθεί πολλά πανηγύρια στο χωριό.

Ένα απ αυτά είναι ο Άη-Χαρλάμς.Η αλήθεια είναι πως ο Άγιος Χαράλαμπος γιορτάζει Φλεβάρη,αλλά στο χωριό τα πανηγύρια γίνονται καλοκαιράκι.Και αν δεν έχω λάθος αυτό έχει μείνει από πολύ παλιά,που αφενός οι μετακινήσεις τους χειμερινούς μήνες ήταν αδύνατες,με τα ζώα,και αφετέρου το λιομάζωμα δεν άφηνε περιθώρια για πανηγύρια τον χειμώνα.

Μέχρι πρότινος,το συγκεκριμένο πανηγύρι γιορτάζοταν την μέρα που γιόρταζε ένα διπλανό χωριό,η Αγία Παρασκευή στον Ταύρο.

Πλέον στον Μανταμάδο στην περιοχή Παλιακκλησία,ανακαινίστηκε ένα ξωκλήσι του Αγίου και πλέον γιορτάζουν χωριστά απ το όμορο χωριό

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα αρχίζει το πανηγύρι.


Κατά το βραδάκι αρχίζει η περιφορά του Ταύρου σ ολάκερο το χωριό.Συνοδεύεται από τον σύλλογο,από ορχήστρα και μπόλικο κέφι.

Σκοπός της περιφοράς εκτός απ το να σημάνει την έναρξη του πανηγυριού είναι να μαζευτούν λεφτά από τον κόσμο για τον Ταύρο που θα αγοραστεί για το πανηγύρι του επόμενου χρόνου.



Το Σάββατο απογευματάκι,πολλοί απ τους χωριανούς μας που διαθέτουν άλογο και μεράκι,θα στολίσουν το ζώο τους με περίτεχνες σέλες,γκέμια και καπίστρια,στολισμένες είτε με χάντρες είτε με κοχύλια τα περισσότερα φτιαγμένα στο χέρι,καθώς και με κεντημένα μαξιλάρια απ τα χέρια των γυναικών ή μανάδων τους,θα στολιστούν και οι ίδιοι συνήθως με σκουρόχρωμα πουκάμισα και την απαραίτητη μαντήλα στο κεφάλι,και θα αρχίσουν να μαζεύονται στο τρίγωνο του χωριού έξω απ το παλιό Γυμνάσιο.
Εκεί θα βολτάρουν τα αγέρωχα ζώα τους ,και θα περιμένουν να μαζευτεί η ομάδα που θα κινήσει για το πανηγύρι.



Η ορχήστρα θα παίζει τον πολύ διαδεδομένο στο χωριό Χορό των Αλόγων ή Μανταμαδιώτκα Κιόρογλου

Ο Ταύρος θα έχει ήδη σφαχτεί απ το απογευματάκι,με την ευλογία παπάδων και Άγιου.

Η θυσία σε πολλούς Αγιους συνοδεύει σχεδόν κάθε πανηγύρι στο νησί.Είναι η ανάμειξη της ειδωλολατρικής θυσίας και προσφοράς στους θεούς του Ολύμπου,με τις γιορτές του Χριστιανισμού.

Τα άλογα απ το χωριό θα έχουν ήδη φτάσει.Θα χουν σκορπίσει παρέες παρέες κάτω απ τα δέντρα του εξωτερικού χώρου του ξωκλησιού,θα χουν απλώσει την "καρπέτα" κάτω για να κάτσουν,και θα χουν ήδη τσουγκρίσει τα πρώτα ποτηρακια.Οι Τουρβάδες (σάκοι) θα χουν ανοίξει.

Τα ταπεράκια τους θα ναι γεμάτα με σπιτικά φαγιά,για να συνοδέψουν το ποτό τους.



Η ορχήστρα θα συνοδεύει τις παρέες,μέχρι αργά τη νύχτα ώσπου τη θέση της θα πάρουν τα φορητά σιντιπλέιερς(πλέον)!

Εντωμεταξύ θα χουν έρθει πολλοί απ το χωριό,με αυτοκίνητα για να ανάψει το γλέντι για τα καλά....




Το βουνό ολόφωτο εκείνη τη νύχτα..



Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο γεμάτο καζάνια θα βράζει το κρέας του Ταύρου ολονυκτίς.Νωρίς το πρωί θα προστεθεί σιτάρι για να γίνει το παραδοσιακό κισκέτς

Την Κυριακή γίνεται δοξολογία στον Άγιο Χαράλαμπο,προστάτη των ζώων,και κατα συνέπεια της κτηνοτροφίας.Οι χωριανοί τιμάνε πολύ τον Γέρο(Άγιος Χαρλάμς) για να τους προστατεύει τα ζωντανά..

Το γλέντι θα συνεχιστεί μέχρι να πέσει ο ήλιος.Στον χορό θα χουν μπει ήδη και τα άλογα,με τους αναβάτες συχνά να χορεύουν επιδέξια στην γυμνή τους ράχη.



Τ απογιοματάκι,οι αλογατάδες θα ξεκινήσουν να επιστρέψουν στο χωριό με απαραίτητη ενδιάμεση στάση στο Λινόχωμα,πριν το γήπεδο του Μανταμάδου.

Εκεί έχει φτιαχτεί ένας ειδικός χώρος για τις ιπποδρομίες κάθε χρόνο τέτοα μέρα(είπαμε είμαστε αλογατάδες τί να κάνουμε;)

Τα παληκάρια θα τρέξουν,για να αναδείξουν το ταχύτερο άλογο.

Στον ίδιο χώρο ο κάθε καβαλάρης θα παραλάβει την δική του βατακαριά,ένα μικρό δηλαδή μπουκέτο από λουλούδια.Παλιότερα το λουλούδι που θα χρησιμοποιούσε η κάθε κοπέλα είχε σημασία.

Το κόκκινο του έρωτα,το λευκό της εκτίμησης...Οι πιο συνηθισμένες που μπορώ να θυμηθώ είναι είτε με τη γαρδένια στη μέση είτε με το κόκκινο γαρύφαλο.Δυο τρία φυλαρράκια γυρω γύρω και οι μίσχοι τυλιγμένοι με αλουμινόχαρτο για να κρατούν την υγρασία.



Η βατακαριά στολίζει το μέτωπο του αλόγου ή το πέτο του αναβάτη στο μέρος της καρδιάς.

Ο ήλιος έχει ήδη πέσει όταν οι ιπποδρρομίες έχουν λάβει τέλος και οι αλογαδες τραβούν για τον Ταξιάρχη.Αποκαμωμένοι,απ την κούραση,το ποτό ,και τον ήλιο θα πάρουν ευλογία του παπά,και θα ανέβουν πάλι στο χωριό.



Το έθιμο λέει να περάσουν απ τα στενά του χωριού,που θα τους περιέμένουν οι γυναίκες να τους κεράσουν ακόμα ένα ποτό και γλυκά μαζί με την ευχή "και του χρόνου".

Εκείνο τ απόγευμα ακούγονται τα περισσότερα πέταλα στα πλακόστρωτα του χωριού.και τα περισσότερα μαζεμένα "Έβα"(εβίβα)

Παλιότερα που συμμετείχαμε στο πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής οι πανηγυριώτες έφερναν χαλβά και παιχνίδια στα παιδιά απ τις φρίτζες (παζάρι) του πανηγυριού.Το δικό μας πανηγύρι δεν απόκτησε ακόμα μικροπωλητές.



Το πανηγύρι του Αγίου Χαρλάμ ήταν πάντα τ αγαπημένο μου πανηγύρι.

Ίσως η λατρεία στα άλογα,ίσως το οτι γιορτάζοταν μέσα στη φύση,μακρυά απ τον πολιτισμό,ίσως και η απλότητα των παιδικών χρόνων που τα κάνει όλα να φαίνονται τεράστια και μοναδικά.
Άντε και του χρόνου!

Τί το θελα;;

Έκατσα και είδα ειδήσεις σήμερα.

Άκουσα τον Παπούλια να βγαίνει από Αριστερά με την ομιλία του, στην γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας,σχετικά με την διαφθορά των πολιτικών και τα σκάνδαλα που έχουν βγει στην φόρα τον τελευταίο καιρό.(έχω αρχίσει και συμπαθώ τον Παπούλια τον τελευταίο καιρό)

Είδα την κακομουτσούνα του Κωστάκη να στραβώνει όσο άκουγε τις δηλώσεις.

Νευρίασα με τους δημοσιογράφους που σχολίαζαν δήθεν με έκπληξη την συνοδό του Τσίπρα...(είναι που δεν έχουμε ίχνος ρατσισμού μέσα μας οι Ελληνάρες)

Στενοχωρήθηκα με το ατύχημα στο Πέραμα των ναυτεργατών, που απ ότι διάβασα δεν είναι καν στα Βαρεα επαγγέλματα.Άκουσα τον εκπρόσωπο τους αγαναχτισμένο,να μιλάει για την αισχροκέρδεια των εφοπλιστών σε βάρος της ζωής τους.

Χάρηκα για την αυριανή πρώτη πανελλαδική απεργία των Μεταναστών από την Αλβανία που δουλεύουν κάθε μέρα κάτω απ το λιοπύρι στα χωράφια για 3 ευρώ την ώρα...

Αλλά εκείνος εκεί ο Ζορμπάς είναι που με μπέρδεψε πολύ.

Αυτουνού τα κρυμμένα χαρτιά πρέπει να είναι φουλ από ονόματα.

Αλλά 11,000 ευρω το μήνα;;;;

Αυτό ήταν και το σημείο που έκλεισα την τηλεόραση,εξοργισμένη.

Δεν πρόκειται να ξαναδω ειδήσεις για έναν ολόκληρο χρόνο.Αυτή θα ναι η τιμωρία μου.

Σιχτήρια με σύγχυσαν γρια γυναίκα.

Για να συνέλθω έκατσα για μια ώρα στην βεράντα,ακούγοντας το απόλυτο τίποτα.Ούτε τηλεοράσεις,ούτε μουσική.

Πέτυχα και ωραία ώρα που σπάνια περνάει ένα αυτοκίνητο/ώρα.

Μόνο τ άστρα ,το αλύχτισμα σκυλιών ,ένα κάμελ,και οι σκέψεις μου.

ο Ήχος της Ησυχίας

Μυρουδιές

Είναι κάτι μυρουδιές που σε ταξιδεύουν.

Μυρουδιές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη και σε ταξιδεύουν πάντα.
Η μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μετά από μια βροχή,ειδικά το φθινόπωρο.
Η μυρωδιά της γεμάτης σχολικής σάκας κάθε Σεπτέμβρη πριν ανοίξουν τα σχολειά.Μυρωδιά ξύλου,μολυβιών και κασετίνας.

Η μυρωδιά των γλυφιτζουριών των παιδικών μας χρόνων.Γλυφιτζούρι κοκοράκι.Και του μαλλιού της γριάς.Και της καραμέλας βουτύρου.

Η μυρωδιά ενός καινούριου βιβλίου,πριν καν διαβάσεις μιαν αράδα,όταν χώνεις τη μύτη μέσα στις σελίδες και ταξιδεύεις.
Η μυρωδιά ζεστού τσουρεκιού της μάνας κάθε Μεγάλη Πέμπτη.
Η μυρωδιά της λεμονιάς κάτι ανοιξιάτικα βράδια.Και του γιασεμιού.
Η μυρωδιά ιδρώτα αγαπημένου σώματος μόλις βγαλμένο απ το μπάνιο,και χαλαρωμένο στην αγκαλιά σου.
Η μυρωδιά ενός βρέφους.Μυρωδιά καινούρια αλλά ίσως η πιο έντονη.
Και η πλέον καινούρια μυρωδιά,η μυρωδιά μπισκότου Μιράντα που έχει ποτίσει παιδικό χεράκι,λίγο πριν αποκοιμηθεί νανουρισμένο στα χέρια σου.
Οσμές και μνήμη.
Μνήμη και ταξίδια.
Καλημέρα...

Φ.Ε.Π.Α.

Πάλι ιστορική αναδρομή έχουμε....

Ευτυχώς αυτή τη φορά πιο πρόσφατη.

Στα χρόνια της Εστίας.

Της Φοιτητικής Εστίας Πανεπιστημίου Αθηνών.Αυτή στα Άνω Ιλίσια.

Είχα την τύχη να ζήσω πρίν την Ολυμπιάδα στην εστία.Το 2002 μας έβγαλαν για να την φτιάξουν,για να φιλοξενήσουν νομίζω τους δημοσιογράφους.
Με μάζεψε ο νουνός μου εκεί κατευθείαν μετά το χωριό.

Έζησα τα καλύτερα μου χρόνια εκεί μέσα.

Γεμάτα χρόνια,όλο ζωή,πιστεύω και όνειρα.

Θυμάμαι εκείνη την κατάληψη τον Νοέμβρη του 98 που μου χάρισε τρείς πολύ σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μου.Το Πολάκι μου,τον Σπύρο και τον Βασίλη.

Και εκεί κάπου ξεκινούσε η ζωή.

Τα ομαδικά μαγειρέματα σε ένα δωμάτιο,τα φαγοπότια εκείνα τα μερόνυχτα.

Θυμάμαι τον Σπύρο να μας παίζει με την κιθάρα μέχρι το ξημέρωμα ,μέχρι που ο ήλιος να φανεί και να κατέβουμε στο εστιατόριο να πάρουμε πρωινό,όλοι μαζί πάλι.

Και τις Κυριακές θυμάμαι,που αγοράζαμε εφημερίδα και όλοι κινούσαμε για τον Υμμητό στο γνωστό ταβερνάκι στη μονή Καισαριανής

Θυμάμαι κάτι ατέλειωτες ώρες ξάπλα στο κρεβάτι του δωματίου,να ατενίζω την πόλη ν ανάβει τα φώτα της,παρέα με τσιγάρα και τραγούδια στο κασετοφωνάκι μου.

Θυμάμαι τα κοινόχρηστα μπάνια,και εμάς με τα μπουρνούζια να κυκλοφορούμε στους διαδρόμους αγκαλιά με τα σαμπουάν και τα αφρόλουτρα,εκεί γύρω στις οχτώ το βράδυ.

Θυμάμαι το κυλικείο στο ισόγειο που το λειτουργούσαμε εμείς αποκλειστικά ,και κάθε μήνα άλλαζε η ομάδα διαχείρισης του.

Θυμάμαι τα μεσημέρια μας στο εστιατόριο είτε με τα ταπεράκια μας,για να πάρουμε το φαί επάνω είτε με τον ασημένιο δίσκο να χαζολογάμε τρώγοντας και βαθμολογόντας τους επερχόμενους.

Θυμάμαι τα δωμάτια μας,ίδια διαρρυθμισμένα χωροταξικά,αλλά το καθένα στο δικό του μοτίβο,με το δικό του χρώμα,το δικό του ύφος.Αλήθεια πώς μέσα σ ένα δωματιάκι 12 τετραγωνικών χώραγαν τόσα όνειρα;Και ένα ολόκληρο σπίτι....

Θυμάμαι το τηλεφωνείο.Τα κινητά μόλις είχαν αρχίσει να εμφανίζονται τότες,και οι δικοί μας μας έπαιρναν κάτω και μας άφηναν μήνυμα που έγραφε σε χαρτακι με τον αριθμό του δωματίου ο θυρωρός.

Θυμάμαι την κοινοκτημοσύνη που επικρατούσε στην εστία.όλοι για όλους.Τα κλειδιά μας μοιρασμένα απλόχερα.Τα δωμάτια μας με όλα τα υπάρχοντα μας επίσης.Πόσους και πόσους έχει φιλοξενήσει αυτή η εστία....

Θυμάμαι τα απίστευτα μπουγέλα κάθε που καλοκαίριαζε.

Πάνω στην ταράτσα φορτωμένοι με σακούλες γεμάτες νερό,να πέφτουν εφτά ορόφους κάτω ,ψάχνωντας στόχο και να πλημμυρίζει η Ούλωφ Πάλμε.

Θυμάμαι την ταρατσα της εστίας,με την καλύτερη θέα της Αθήνας.

Από εδώ ο Λυκαβητός,από εκεί η Ακρόπολη και πιο κάτω η θάλασσα.

Θυμάμαι κάθε Σεπτέμβρη το φεστιβάλ της ΚΝΕ στην Πανεπιστημιούπολη απέναντι.

Θυμάμαι τους διαδρόμους γεμάτους συνθήματα.

Θυμάμαι τόσες καλημέρες σ αυτούς τους διαδρόμους.

Η εστία μας,ένα χωριό απ όλο τον

κόσμο.

Αγρινιώτες,Μυτιληνιοί,Τριπολιτσάνοι,Άραβες,Παλαιστίνιοι,Κύπριοι,παιδιά από παντού μαζεμένα,κουβαλώντας μαζί τους τον τόπο τους.

Και κείνο το αναγνωστήριο θυμάμαι.Που κάθε εξεταστική γέμιζε βιβλία.Εμείς είμασταν έξω,καπνίζαμε....

Θυμάμαι τα χαρτάκια που αφήναμε στις πόρτες των δωματίων όταν είμασταν σε ένα άλλο δωμάτιο.

Και τα χαρτάκια που ρίχναμε κατω απ την πόρτα κάποιου για να του πούμε κάτι χωρίς να ενοχλήσουμε.

Θυμάμαι τα αντικρυστά μπαλκόνια,και τους καφέδες τους ατέλειωτους καφέδες.

Εκείνες οι παρτίδες τάβλι,και κείνη η πρέφα που με χίλα ζόρια μας έμαθε ο Φώντας.

Θυμάμαι κάτι πολιτικές κουβέντες με τ άλλα παιδιά,το καθένα από τον δικό του πολιτικό χώρο....

Οι κινηματογραφικές βραδυές με Μπουνιουέλ,Ταρκόφσκι,Αγγελόπουλο....

Και τα μάτς που βλέπαμε -μουντιάλ είχε τότες θαρρώ...όλοι μαζί, σ ένα δωμάτιο.

Ήταν όμορφη η εστία μας....ήταν όμορφα εκείνα τα χρόνια....τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου....

O συγκάτοικος του Ιωάννη

Όμως απόψε βιάζομαι,πρέπει να διεκπεραιώσω πολλές υποθέσεις ακόμα,όπως,λόγου χάρη :να παραμερίσω τη λησμονιά και στη θέση της ν ακουμπήσω μια μικρή ανεμώνη.

.....

Γι αυτό κι η κυρά-Μάρθα εκείνο το βράδυ μ αγκάλιασε κι ένας στεναγμός βγήκε απ το στήθος της."Για τα χρόνια που θα ρθουν",είπε.Τί εννοούσε;Τί εννοούν πάντα οι άνθρωποι;

Δεν απάντησα.Αλλά όποιος στάθηκε αναποφάσιστος στη μέση της κάμαρας έχει διαβεί κιόλας τα σύνορα του κόσμου.

...

Θα τον ξανασυναντήσεις,αλλά αυτή τη φορά στη σκάλα, κανείς δεν ξέρει ποιός είναι,κανείς δεν ξαναγυρίζει,αλλά αυτόν θα τον ξανασυναντήσεις-ίσως γι αυτό αγαπώ τις λάμπες του παλιού καιρού που συμπονούν τους λησμονημένους

ή τους καλοκαιρινούς ουρανούς τα βράδια που θροίζουν από ατέλειωτα μυστικά.

Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα-Τάσος Λειβαδίτης