Ετοιμάσου

 

Είσαι για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Είσαι για ένα ρίσκο;
Θελω να μου υποσχεθείς
πως δε θα πάρεις
μετεωρολογικό δελτίο.
... Πως δε θα χεις μαζί σου
προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις
το πλεούμενο με σωσίβια.
Θα δέσουμε την άγκυρά μας
στα φτερά των γλάρων.
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας
το πιο τρελό δελφίνι.
Θα σου χαρίσω
όλο το γαλάζιο του πελάγου.
Όλο το χρυσαφι του ήλιου.
Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά
να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα.
Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν.
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε
τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες
που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα.
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας
στ' άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ' ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;

...Αλκυόνη Παπαδάκη

Τα μάτια σου

 

Τα μάτια σου - Παπακωνσταντίνου

 

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε
έχουν τρόπο και μου λένε
για τον πόνο που πονούν
μ ένα βλέμμα λυπημένο
πρωινό συννεφιασμένο
για την άνοιξη ρωτούν

Με κοιτάζουν μου μιλούν και απορούν
αχ τα μάτια σου...
για τα όνειρα που κάναμε ρωτούν
αχ τα μάτια σου...

Μάτια παραπονεμένα
μάτια που είσαστε για μένα
θάλασσες υπομονής
με κλωστούλες ασημένιες
πλέκω τις κρυφές σας έννοιες
σε τραγούδι της ζωής

 

Ένα απ τα πιο δυνατά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας,

ένα απ τα πιο αγαπημένα μου.

Όχι γιατί μιλάει για τα μάτια και τα μάτια είναι οι καθρέφτες της ψυχής ,

και οι υπόλοιπες γνωστές μπουρδολογίες.

Για κείνα τα μάτια που δεν χρειάζονται να καθρεφτίσουν

ψυχές ή αισθήματα,

 μα είναι ένας απέραντος κόσμος από μόνα τους,

 που πότε γελάνε

πότε κλαίνε,

πότε φανερώνονται, πότε κρύβονται,

πότε κατεβάζουν στόρια και γρίλλιες,

πότε αστράφτουν καταιγίδες και βροχες,

πότε μένουν ξάστερα και χαλαρά

πότε αγριεύουν και πότε στάζουν γλύκα,

μα πάντα,

πάντα

πάντοτε

μπορούν και μιλάνε μόνα τους.

Και χαρά σε κείνους που μπορούν να διαβάσουν τί λένε στις αράδες τους.

Και σίγουρα, δεν υπάρχει άλλο τραγούδι στην ελληνική δισκογραφία που

να μιλάει καλύτερα γι αυτό.

 

Του φεγγαριού

Kαι με αφορμη τις παραπάνω φωτογραφίες, και συγκεκριμένα αυτή

 

ήρθε στο μυαλό μου ένα τραγούδι που είχα χρόνια ν ακούσω

 

 

Του φεγγαριού - Γιάννης Νικολάου , Κώστας Χρονάκης

 

Δεν το μπορείς του φεγγαριού
να βρεις ένα ψεγάδι
γιατί σκορπά την ομορφιά
στην πλάση κάθε βράδυ

Ζηλεύγω του, του φεγγαριού
που πάντα σεργιανίζει
γιατί θωρεί την π’ αγαπώ
τη νύχτα σαν πορίζει

Σαν θα περνάς την πόρτα τζη
φεγγάρι μου σταμάτα
χαιρέτα μου την, κι ύστερα
συνέχισε τη στράτα
χαιρέτα μου τη, κι ύστερα
συνέχισε τη στράτα.

Ήλιε μου παραγγέλνω σου
να γοργοβασιλέψεις
μην, το φεγγάρι, δεις αυγή
γιατί δα ντου ζηλέψεις

Φεγγάρι μου ουρανόστρατο
χαμήλωσε μια στάξη
να φέγγει, η αγάπη μου
στο σπίτι τζη να φτάξει.

Σαν θα περνάς την πόρτα τζη
φεγγάρι μου θυμήσου
πόσες βραδιές περάσαμε
αυτή κι εγώ μαζί σου
πόσες βραδιές περάσαμε
αυτή κι εγώ μαζί σου.

Σαν θα περνάς την πόρτα τζη
φεγγάρι μου θυμήσου
πόσες βραδιές περάσαμε
αυτή κι εγώ μαζί σου
πόσες βραδιές περάσαμε
αυτή κι εγώ μαζί σου.

 

Επειδή το φεγγάρι, μπορεί και ταξιδεύει, εποπτεύει, συντροφεύει,

ακούει φωτίζει και ξεδιαλύνει.

Καλό βράδυ

Ταξίδια

Ο Δημήτρης Φωτίου ,

είναι Μυτιληνιός φωτογράφος .

Τη δουλειά του τη γνώρισα μέσω facebook από μερικές αναδημοσιεύσεις φίλων.

Ωστόσο είμαι εντυπωσιασμένη με τη δουλειά του.

Κάθε φωτογραφία και στιγμιαίο ταξίδι στο νησί.

 

 

Ένας ακόμα άνθρωπος που αγαπάει αυτό που κάνει, το κάνει με μεράκι

και αυτό απεικονίζεται σε κάθε του φωτογραφία-τέχνη.

Καλησπέρα είπαμε;;;

Ρίζες και φτερά ...

 

 

Πέρυσι περάσαμε ένα ολόκληρο καλοκαίρι τραγουδώντας το δυνατά κάθε που μπαίναμε στο αυτοκίνητο για μπάνιο ή βόλτα.

Πέρυσι το καλοκαίρι ήταν μαγικό.

Με διακοπές δυόμιση μηνών στο χωριό.

Εγώ, η μικρή και ο Παναής μου.

Φέτος τα πράγματα πολύ χλωμά για οτιδήποτε,

και έτσι ο

μικρούλης Ήλιος μου έφυγε σήμερα μόνος του για το νησί.

Μόνος του, μετά από 6 χρόνια δίχως μια μέρα χώρια....

Και είναι η δεύτερη φορά που τον βλέπω να προχωράει μπροστά,

 σίγουρο και σταθερό,

 δίχως να ρίχνει ματιά πίσω.

Η πρώτη ήταν η πρώτη του μέρα στο προνήπιο.

Και η δεύτερη απόψε.

Ίσως επειδή ξέρει πως θα περάσει καλά στο νησί.

Ε εντάξει, θα συνέλθω και γω...

Δεν είναι και το πιο απλό πράγμα στον κόσμο να στέλνεις τον Ήλιο

που φωτίζει τις μέρες σου,

 απέναντι, μίλια μακρυά...

Ουφ, παραείμαι μελό απόψε

Είπαμε, οι γονείς οφείλουν να δίνουν δυό πράγματα στα παιδιά τους.

Ρίζες και Φτερά.

Και ο Παναγιώτης μου απόψε πήγε να βρει και τα δυό στο ίδιο σημείο...

Καλό βράδυ...

Και το τραγούδι δυνατά....

 

Μόνο ένα γειά

 

 

Μόνο ένα γειά - Δήμητρα Γαλάνη

 

Μην γράφεις τίποτα βαρύ
τίποτα που να εξηγεί
τίποτα να΄ναι πιο μεγάλο
κι΄απ΄τους δυο μας
Γράψε μια λέξη κι΄αστην
να κυλάει εντός μας
Γράψε ένα γειά
κι΄άσε να δείξει η ζωή

Να γράψεις μόνο ένα γειά
και να τ΄αφήσεις στο τραπέζι
κι όπως το φως του ήλιου θα παίζει
το γειά θα μοιάζει με καρδιά

Να γράψεις μόνο ένα γειά
και να τ΄αφήσεις στον καθρέπτη
κι΄οπως το δειλινό θα πέφτει
το γειά θα γίνεται φωτιά
το γειά θα γίνεται φωτιά

Μην γράφεις κάτι οριστικό
κάτι που να ναι βιαστικό
τίποτα που να κόβει
τις ζωές στα δύο
Άσε το σώμα να σηκώσει το αντίο
και φύγε αφήνοντας το μίσος μυστικό

Να γράψεις μόνο ένα γειά
και να τ΄αφήσεις στο τραπέζι
κι όπως το φως του ήλιου θα παίζει
το γειά θα μοιάζει με καρδιά

Να γράψεις μόνο ένα γειά
και να τ΄αφήσεις στον καθρέπτη
κι΄οπως το δειλινό θα πέφτει
το γειά θα γίνεται φωτιά
το γειά θα γίνεται φωτιά

 

Καινούριο, έχει αποκτήσει ήδη υπόσταση και εικόνα.

Αγαπημένο και σαν στίχος και σαν μουσική.

Καλό βράδυ...

Κορινθία

H χτεσινή βόλτα είχε απ όλα...

Πολύ από νομό Κορινθίας...

Ξυλόκαστρο, Τρίκαλα Λουτράκι...

Είχε πρώτη στάση στο Ξυλόκαστρο.

Παραλία.

Μεσημέρι.

 

 

 Με μια θάλασσα με τόσο έντονη τη μυρωδιά του Ιώδιου, ταξιδιάρικη, καθαρή.

Μοσχοβόλαγε.

 Άστραφτε στον ήλιο...

Ζήλεψα πάρα πολύ που δεν θα κάναμε μπάνιο.

Και ακριβώς κάτω απ τη προκυμαία αχινοί ευδιάκριτοι και πολλοί πάνω στα βράχια.

 Όμορφο το Ξυλόκαστρο

Καλοκαίρινό πλήρως.

 

 Και πήραμε το δρόμο για τα Τρίκαλα.

 

Άλλη εποχή εκεί.

Θαρρείς και μεταφερθήκαμε αμέσως στον Απρίλη.

Ψύχρα.

 

Με μια διαδρομή ταξίδι, γεμάτη μποστάνια, αμπέλια και πλατάνια, δίπλα σε ποτάμι, από παντου νερά τρεχούμενα, μια δίαδρομή που δεν είχα ξανακάνει και που φαντάζομαι το χειμώνα είναι ακόμα πιο όμορφη.

 

 

 Τελική κατάληξη στο Λουτράκι.

Για γλυκό.

Γλυκό έρωτα.

 

 

Και ένα ηλιοβασίλεμα φωτιά, ταξίδι, με λίγο από τσούξιμο σαν κάθε ηλιοβασίλεμα,

αλλά γλυκό τσούξιμο, σαν κάθετί κοινό.

Καλή Κυριακή να χουμε...

 

 

Wish you were here

 

 

 

Μεγάλο το ταξίδι σήμερα.

Εικόνες, εναλλαγές, τοπία, συναισθήματα, εποχές,μουσικές,σκέψεις.

Είναι αργά όμως.

΄Ενα τραγούδι και μια καληνύχτα.

Ταξίδι αγαπημένο βαρύ και ταξιδιάρικο.

 

Wish you were here - Pink Floyd

 

So, so you think you can tell
Heaven from Hell,
Blue skies from pain.
Can you tell a green field
From a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?

Did they get you to trade
Your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
And cold comfort for change?
Did you exchange
A walk on part in the war,
For a lead role in a cage?

How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found
The same old fears.
Wish you were here.

 



Της καλημέρας

 

Τί λείπει- Ελευθερία Αρβανιτάκη

 

Τί λείπει, τί φταίει και η καρδιά μου κλαίει....

 

 

Στους έντονους ρυθμούς του τραγουδιού και της ετοιμασίας...

Καλημέρα του Σαββάτου,του λίγο αγχωμένου, πολύ ταξιδιάρικου, και πολύ μελωδικού...

 

Αντικρυστά

 

 

Αντικρυστά- Γλυκερία, Μακεδόνας

 

Σ’ αγαπώ πολύ
πιο πολύ με πας
σ’ έχω φτάσει εκεί
που πιο πέρα σπας

Είναι ο έρωτας
τόσο δυνατός
σήκωσες βουνά
σε λυγίζει αυτός
σε λυγίζει αυτός
σε λυγίζει αυτός

Σ’ αγαπώ πολύ
πιο πολύ κανείς
όποιος αγαπά
δε θα γίνει εμείς

Γιατί εμείς οι δυο
πήγαμε μπροστά
από το μαζί
και απ’ το χωριστά
αντικριστά
αντικριστά

Σ’ αγαπώ πολύ
πιο πολύ δεν ζεις
δε θέλω να μπορείς
πια να μ’ αρνηθείς

Μα και αν μ’ αρνηθείς
θα ‘μαι πάντα εκεί
στο όχι που θα πεις
να φωνάζω μη
να φωνάζω μη
να φωνάζω μη

 

 

 

Εικόνες πάλι μαγικές απόκρυφες.

Μεσημεριάτικες της πίσω αυλής, νυχτερινές έξοδοι, παραλίες, φεγγαράδες,

ουρανοί σκιές, ζέστη, τσιγγανάκια, σκέψεις παράπονα, ηρεμίες, φουσκώματα

σιγουράδες

Αντικρυστά.

Ακριβώς απέναντι με μια κλίση προς τα κάτω.

Ζωγραφιές.

Μπορώ.

Παρασκευή, καλό Σαββατοκύριακο να χουμε.

Ταξιδιάρικο να ναι.

 

 

 

υ.γ. Αλτχάιμερ είναι η αρρώστια που επιτίθεται στο νου,(?)

 όταν αυτός αφεθεί και πέσει σε αδράνεια, καθώς τα χρόνια περνούν.

υ γ 2 Beaute και στοκάρισμα ουδεμίαν σχέσην έχουν.

To γήρας ου γαρ έρχεται μόνο.

Καλό βράδυ είπαμε;;;

Jealousy

 

 

Will Young - Jealousy Lyrics

 

I take it all back
All that I said
It comes out to fast

So I

Just couldn't help
The way that I felt
I started the fire.

Watching you walk
I followed you there
Standing too close

It's hurting.

I pictured the words
The warmth of your breath.
I started the fire

It's burning.

And it feels like jealousy
And it feels like I can't breathe
And I'm on, down on my knees
And it feels like jealousy.

Seeing a light
A face in the crowd
My lonely heart is racing.

And my whole world
Is under attack.
What kinda love am I facing?

Is it me that you want
Cos its me you can have
Can you give me an answer?

I'm tired of waiting.
I'm tired of thinking.

And it feels like jealousy
And it feels like I can't breathe
And I'm on, down on my knees
And it feels like jealousy.

I'm tired of waiting.

I'm tired of thinking.

And it feels like jealousy (hey)
And it feels like I can't breathe (I can't breathe)
And I'm on, down on my knees (ohh)
And it feels like jealousy.

 

 

 

Jealousy - Frankie Miller
(transcribed by Tish)

It cuts me deep
And it cuts me wide
This gut rock feelin\'
I get inside
And I blame you
But it\'s really me
Can\'t rid myself
Of jealousy

When I\'m away
And you\'re at home
I don\'t believe
You\'re on your own
It\'s my foolish
Insecurity
Can\'t rid myself
Of jealousy

Jealousy
As thick as mud
It\'s in my veins
It\'s in my blood
Jealousy
It\'s plain to see
I love you more
Than you love me

It get\'s me so
I can\'t sleep at night
I walk the floor
In the pale moonlight
Yes, I blame you
But it\'s really me
Can\'t rid myself
Of jealousy

Jealousy
It\'s thick as mud
It\'s in my veins
It\'s in my blood
Jealousy
It\'s plain to see
I love you more
Than you love me, baby

Jealousy
It\'s thick as mud
It\'s in my veins
It\'s in my blood
Jealousy
It\'s plain to see
I love you so much
It\'s killin\' me, baby

Jealousy
It\'s thick as mud
It\'s in my veins
It\'s in my blood
Jealously
It\'s plain to see
I love you more
Than you love me
You\'ll be the death of me, baby,

Jealousy
It\'s thick as mud
It\'s in my veins...

 

 

To πρώτο καινούριο άκουσμα,  εκφράζει όμως,

το δεύτερο πολύ παλιό.

Η τελευταία φορά που το άκουσα,

 ήταν κάπου 15 χρόνια πρίν σε μια κασσέτα 90άρα maxell

με αυτοκόλλητη ετικέτα και αφιέρωση.

Love songs.

Όμορφο τραγούδι.

Ταξιδιάρικο.

Αγαναχτισμένο.

Εικόνες ταξίδια.

Ταξιδιάρα η ψυχή, ακόμα χειρότερα ο νους.

Και κείνες οι στιγμές που σταματάει το γρανάζι λιγοστές,

ελάχιστες.

Μπαλκόνι, κούνια και σκέψεις μαστορέματα τριζόνια και μπύρα.

Αδυνατίζει ο νους.

Τσακίζει.

Όμορφη η μέρα όμως.

Καιρό μετά.

Καλό βράδυ.

Τα κλειδιά

Τα κλειδιά - Θοδωρής Κοτονιάς

 

Μου το είπε ένα αηδόνι
πως η άνοιξη τελειώνει
μα εγώ ποτέ μου δεν το πίστεψα
και άνθησανε οι δρόμοι
άλλη μια φορά ακόμη
και στην αγκαλιά σου μέσα μίσεψα

Άτιμη καρδία
δίχως να ρωτήσεις δίνεις τα κλειδιά

Μου Το ειπε μια τσιγγανα

 η καρδια σου ειναι αλανα
για να παίζουν κάθε Μάη τα παιδιά
κ αν τα γόνατα ματώνουν τα παιχνίδια
δεν τελειώνουν
στους γκρεμούς θα παίζει πάντα η καρδιά

 

Άτιμη καρδία
δίχως να ρωτήσεις δίνεις τα κλειδιά

 

 Μου το είπε ένα αστέρι
η γραμμή που'χεις στο χέρι
θα σε φέρνει ώς την πόρτα της μπροστά
 και αν ποτέ της δεν ανοίξει
ο αέρας θα φυσήξει ν
α σου φέρει πίσω ότι σου χρωστά

Άτιμη καρδία
δίχως να ρωτήσεις δίνεις τα κλειδιά

 

 

Καινούριο άκουσμα αυτό το τραγούδι,

 απογευματινό, μελαγχολικό βαρύ

σαν εκείνα τα τραγούδια που αγαπώ,

 με το αυτί στις λέξεις και την ψυχή

στη μουσική.

Ταξίδι.

Απέναντι με πυροφάνια οι ψαράδες  σκαλίζουν τα μέσα της θάλασσας

και ρίχνουν φως στα πιο περίεργα σημεία της.

Περίεργο φως.

Σαν ν αναδίνει ζήλεια.

Νύχτα, μέσα του Ιούλη,

 ταξίδια, παράπονα, λέξεις, σκέψεις,εικόνες, αναστεναγμοί, ελλείψεις

Μα φτάνει ένα αστέρι μόνο ψηλά για να δείξει το δρόμο...

 

Καληνύχτα

Παπάκι

Τσανακλίδου- Παπακωνσταντίνου

 

Χαρούλα- Άσιμος

 

Το Παπάκι - Νικόλας Άσιμος

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ’ αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθεί
κι ή θα μ’ έχουν θάψει ή θα έχω μα
ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ

Πριν λίγες μέρες, σε ένα ψαχούλεμα στα κουτιά μου,

βρήκα ένα μικρό παπάκι.

Παπάκι μαριονέτα.

Πράσινο, με μια γλώσσα να βγαίνει περιπαιχτικά.

Στα μάτια μου ήρθε η σκηνή και το τραγούδι.

Ζαλισμένη, νυσταγμένη, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος τραγουδούσα το παπάκι.

Ήταν η Πόλυ εκεί- πάντα-,να μου χαιδεύει τα μαλλιά

και να μην επιτρέπει σε κανέναν ,να με ξυπνήσει.

Τούτο το νανούρισμα χρειαζομαι αυτές τις μέρες.

Να βυθιστώ σε ύπνο βαρύ, μονοκόμματο,χωρίς ν ανοίξω τα μάτια

ούτε για μια στιγμή όλο το βράδυ, δίχως γιατί δίχως πόύ πότε πόσο για πόσο.

Γιατί οι ερωτήσεις περιμένουν απαντήσεις.

Και τώρα που οι απαντήσεις στερεύουν σιγά σιγά

χάνεται ο ύπνος.

Και γω απόψε θέλω εναν ύπνο λήθαργο.

Χωρίς σκέψεις σκέψεις σκέψεις και πάλι σκέψεις...

Το δικό μου το νανούρισμα.

Του μεγάλου παραπόνου.

 

Ειλημμένη η θλίψη

Απόψε διέσχισα 55 χιλιόμετρα σιωπής. 

Και ήταν, σαν να ξεπήδησε ολάκερη η μοναξιά απ τη χτεσινή φωτογραφία,

απ τον άντρα στο μώλο και μ έπνιξε. 

Και η μοναξιά του.

Το κενό του.

 Και η θλίψη του.

Και όπου και αν έριξα το βλέμμα στη διαδρομή παντού στην άκρη ένα ζευγάρι μάτια καρφωμένα στη γης ανακοίνωναν καταδίκες.

Πλημμυρισμένα και μακρινά.

Όποιο απ τους δύο δρόμους και αν διάλεξα.

Της πέτρας ή του ουρανού.

Κανένα κράτημα στη θάλασσα.

Ούτε άγκυρα ούτε πανιά.

Ούτε σκαρί να ταξιδέψω.

Και τ ορκίζομαι δεν στάθηκα πουθενά.

Γωνίες, μώλοι ,ράγες,αφετηρίες,ταξίδια,παραλία, αμμουδιές, διαδρομές, ταξίδια, λέξεις ,μυρωδιές ανάσες, θέα, εικόνες αναστεναγμοί όνειρα,φουρτούνες,ανταριάσματα, ταίρια , αντοχές, φωτιές, νεράιδες, κουρσάροι,πέτρινα σπίτια, ξωτικά,παιχνίδια,λέξεις μισές,..........

Μόνο η μουσική.

Να κάνει τις πληγές τραύματα διαμπερή.

Να οξύνει πόνους αισθήσεις κι αλμυρές σταγόνες δρόμους.

Ο δρόμος.

Στάζει.

Προορισμός.

Μπάζει.

Σαν αγώνας δρόμου και στις δυό απέναντι μεριές πλήθος κόσμου.

Οι άλλοι.

Η κόλαση.

Η μόνη αλήθεια.

Σκληρή, αδυσώπητη αλλά αλήθεια.

Ζωή.

Στεριά.

Λογική.

Συμπτώσεις.

Στιλέτα και λάμες βροχή.

Εδώ.

Το σκαρί μακραίνει.

Δεν με κρατάει απόψε τίποτα όρθια...

Αντέχεις;;

Πες μου Αρβανιτάκη -  Je t aime Lara Fabian

Je t'aime Lyrics:
Artist(Band):Lara Fabian


Daccord, il existait dautres façons de se quitter
Quelques éclats de verres auraient peut être pu nous aider
Dans ce silence amer, jai décidé de pardonner
Les erreurs quon peut faire à trop saimer
Daccord la petite fille en moi souvent te réclamait
Presque comme une mère, tu me bordais, me protégais
Je tai volé ce sang quon naurait pas dû partager
A bout des mots, des rêves je vais crier

Je taime, je taime
Comme un fou comme un soldat
Comme une star de cinéma
Je taime, je taime
Comme un loup comme un roi
Comme un homme que je ne suis pas
Tu vois, je taime comme ça

Daccord je tai confié tous mes sourires, tous mes secrets
Même ceux, dont seul un frère est le gardien inavoué
Dans cette maison de pierre,
Satan nous regardait danser
Jai tant voulu la guerre de corps qui se faisaient la paix

Je taime, je taime
Comme un fou comme un soldat
Comme une star de cinéma
Je taime, je taime
Comme un loup comme un roi
Comme un homme que je ne suis pas
Tu vois, je taime comme ça

Je t'aime, je t'aime
Comme un fou comme un soldat
Comme une star de cinema
Je t'aime, je t'aime, je t'aime, je t'aime, je t'aime, je t'aime
Comme un loup comme un roi
Comme un homme que je ne suis pas
Tu vois, je taime comme ça




Πες μου

Στίχοι: Μωραΐτης Νίκος
Μουσική: Allison Rick
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Δε θέλω λόγια εγώ
σε ένα φάκελο κλειστό
χωρίς μια μυρωδιά
απ`τα δικά σου τα μαλλιά.
Δε θέλω γράμματα
να λένε πράγματα σκληρά
να λένε, ως εδώ εμείς οι δυο.

Δε θέλω λόγια εγώ
που δεν μπορώ να τα κοιτώ
θέλω να βλέπω το κορμί
που την αγάπη θ`αρνηθεί.
Αν θες να χωριστείς
να με κοιτάς και να το ζεις
ό,τι έχεις να μου πεις
εδώ να`ρθεις.

Πες μου, πες μου
πες πως θες να με νικάς
πως είσαι εντάξει,πως γελάς.
Πες μου,πες μου
πες πως θες να με νικάς
μα πρώτα
πες μου πώς μπορείς
ξεχνώντας με να ζεις.

Δε θέλω γράμματα
να περιγράφουν την καρδιά
να λεν πως κάποτε
αληθινά μ`αγάπησε.
Δε θέλω γράμματα
που να χωρίζουν σιωπηλά
ό,τι έχεις πες το εδώ
για να τ`ακούσουμε κι οι δυο

Εικόνες της Κυριακής

Έχω δυό ιστορίες- εικόνες απόψε απ την απογευματινή μας βόλτα που πριν λίγο τέλειωσε.

Στο λιμάνι, πριν στο λιόγερμα...

 

Την ώρα που γλύκαινε το χρώμα του ο ουρανός.

Την ώρα που έπαιζαν τα σύννεφα, πριν τυλιχτούν στο σκοτάδι.

Την ώρα που έλεγα στον Παναγιώτη ,να αφουγκραστεί τον βουβό αχό της ήρεμης απόψε θάλασσας,

 στην προβλήτα.

Ένας άντρας μοναχική φιγούρα στην άκρη του μώλου.

Μια μπύρα δίπλα του ,

ένα βιβλίο στα χέρια,

 και θαρρείς πως κάτι του έλειπε,

για να γεμίσει η εικόνα.

Απουσία, απώλεια, μεγάλη έλλειψη

Θαρρείς και του έλειπε κάτι απ το πλευρό του.

Με γέμισε μοναξιά η εικόνα του.

Ένα κενό.

Μέχρι που άνοιξα το βλέμμα μου

 Στην απέναντι μεριά του λιμανιού, ένα απίστευτο ιστιοφόρο...

Από εκείνα που αγαπώ.

Από εκείνα που ονειρευόμουνα κάποτε να αποκτήσω...

Και επιτόπου πήγαμε απέναντι...

Για να το δούμε από κοντά.

 

 

Και μάλλον ήταν καλύτερο απ όσο φαντάστηκα.

Μεγάλο ξύλινο, παλιό,ονειρεμένο.

Ένα ιστιοφόρο...

Και αμέσως η μοναξιά και το κενό που μου χε αφήσει η απέναντι μεριά του λιμανιού

έγιναν ελπίδα και ταξίδι.

Για τα πιο μακρυνά μέρη

δυό σκέψεις δρόμος...

Καλό βράδυ...

 

Και το τραγούδι της ημέρας...

 

Φοβάμαι - Μπλε

 

Μέσα στα μαλλιά σου πετάω
τις στιγμές μου μεθάω
σ’ αγαπώ και φεύγω.
Πάνω στα δυο χέρια σου λιώνω
ένα στίχο σκοτώνω πάρε με μαζί σου,
Είσαι πολύ κοντά, είσαι πολύ μακριά...

Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι
μην ακούς τι λέω.
Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι
μην ακούς τι λέω.

Σβήνω, το όνομα σου και σβήνω
την ψυχή μου αφήνω
σε φιλιά που καίνε.
Κοίτα πόσο έχω αλλάξει,
σαν Θεός έχω στάξει, Κυριακή ο χρόνος.
Είσαι πολύ κοντά, είσαι πολύ μακριά...

Φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι
μην ακούς τι λέω.
Φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι
μην ακούς τι λέω.