Γυναίκα - Καμία μόνη της...

Ο Σύλλογος Γυναικών Μανταμάδου τίμησε την Παγκόσμια  Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας

Από τη Φιλιώ Μαυρομάτη

Την Κυριακή στις 10 Μάρτη  2013 στη Μηχανή τ΄Αγιού (Πολύκεντρο) ο Σύλλογος Γυναικών Μανταμάδου – μέλος της Ο.Γ.Ε. – τίμησε την 8η Μάρτη «Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας»  και διοργάνωσε μια όμορφη και πλούσια σε πολιτιστικό και πολιτικό περιεχόμενο «γιορτή».

Γέμισε το παλιό ελαιοτριβείο από κόσμο, με κόκκινα γαρύφαλλα στα χέρια. Την εκδήλωση παρουσίασε η Μαρία Γιαννίκα και μίλησε η πρόεδρος του συλλόγου Μαρία  Γροσομανίδη – Χηροπαίδη.

Η εκδήλωση πλαισιώθηκε από προβολή βίντεο-φωτογραφίας, με απαγγελίες ποιημάτων και  με την ανάγνωση κειμένων. Απόσπασμα από το ποίημα με τίτλο: «Στεφανινά» του Γιάννη Ρίτσου διάβασε η  Χρύσα Καρούλη.

Η γυναίκα μέσα από το αρχείο της Κοινότητας Μανταμάδου

Στην παρουσίαση που ακολούθησε με αναφορά στα αρχεία της κοινότητας Μανταμάδου σε σχέση με τη Μανταμαδιώτισσα Γυναίκα, η Ευαγγελία Καβακλή, λέκτορας του Πανεπιστημίου Αιγαίου στο τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας, με λόγο απλό, μίλησε για τη σημασία της διατήρησης του αρχείου του Δήμου Μανταμάδου ως αποδεικτικό της ταυτότητας των κατοίκων και ως τεκμήριο της κοινωνικό - οικονομικής και πολιτισμικής φυσιογνωμίας του τόπου.

Στη συνέχεια ξεχωριστό τόνο έδωσε η Γαβριέλλα Σουλουγάννη, διευθύντρια του Λυκείου Μανταμάδου, που με  αφορμή τα αρχεία της κοινότητας  και την ψηφιακή αλλαγή παρουσίασε αποσπάσματα από έγραφα που δείχνουν την θέση της γυναίκας τον 19^ο αιώνα. Προικοσύμφωνα του 1880, δικαστικά και εκκλησιαστικά συμβούλια ξαναζωντάνεψαν στιγμές από το παρελθόν. Η γυναίκα βίωνε το φυλετικό διαχωρισμό που επέβαλαν τα ήθη. Η ομιλία έκλεισε με αναφορά στη σύγχρονη Μανταμαδιώτισσα και με ένα ποίημα του Κ. Παλαμά.

«Γυναίκα αν θές αντρίκια να δουλέψεις ….μέσα σου κάψε το τριπλό ξόανο που τους δούλους κάνει. Συνήθεια, Κέρδος, Πρόληψη…»

Ακολούθησε αφηγηματική ανάγνωση κειμένων που αφορούν την καθημερινή ζωή στην Ελλάδα και τις  καταστάσεις όπως βιώνονται από χιλιάδες γυναίκες του μόχθου, που αγωνιούν και αναζητούν λύση στα προβλήματά τους, αλλά και τη διέξοδο προς ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτές και για τα παιδιά. Συμμετείχαν στο διάβασμα οι Φανή Σαραντινού και Βαγγελιώ Καρούλη και με την παραστατική ανάγνωση των κειμένων  συγκίνησαν και προβλημάτισαν όλους.

Την επιλογή και επιμέλεια των κειμένων και Βίντεο- φωτογραφιών είχε η Φιλιώ Μαυρομάτη και στην δημιουργία των βίντεο βοήθησε η φοιτήτρια του Πανεπιστήμιου Αιγαίου  Αγγελικη Καρυπίδου.

Τον χειρισμό των οπτικοακουστικών συστημάτων  είχε ο Μιχάλης Χατζηδημητρίου

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Γιώργος Φιλιππίδης, αντιπροσωπείες από όλους τους Μαζικούς φορείς του Μανταμάδου, του Συλλόγου Μανταμαδιωτών Αθήνας, όπως επίσης και αντιπροσωπεία του Συλλόγου Προοδευτικών Γυναικών Μυτιλήνης.

Αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής της βαρβαρότητας….

από την  ομιλία της πρόεδρου του Συλλόγου Γυναικών

Η πρόεδρος του Συλλόγου αφού καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους αναφέρθηκε στο ιστορικό της ημέρας και στην καθιέρωση της να γιορτάζεται η 8^η Μάρτη «Παγκόσμια μέρα της Γυναίκας» και  μεταξύ άλλων είπε:

«…Οι ρίζες της 8^ης Μάρτη βρίσκονται στην ιστορία του εργατικού κινήματος και στους αγώνες των εργατριών. Είναι επέτειος για την ηρωική θυσία των απεργών γυναικών στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη.

Η απεργία του Μάρτη του 1857 ήταν από τις πιο σημαντικές στιγμές του παγκόσμιου εργατικού κινήματος γιατί έβαζε στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της πάλης κατά των φυλετικών διακρίσεων, κατά της ανισότητας ανδρών και γυναικών, σε συνδυασμό με τον αγώνα ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση. Καθιερώθηκε η 8^η Μάρτη ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας το 1910 στη Β Διεθνή Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών μετά από πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν, κάτω από το σύνθημα: Αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών και την Ειρήνη.

Στην Ελλάδα η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13/4/1892 απο τις υφάντριες του εργοστασίου των αδελφών Ρετσίνα στον Πειραιά όταν οι εργοδότες αποφάσισαν να μειώσουν τα μεροκάματα ενώ την ίδια στιγμή τα αφεντικά αγόραζαν το πέμπτο εργοστάσιό τους».

Για τη σημερινή κατάσταση τόνισε: « Η φετινή 8^η του Μάρτη του 2013, η 8^η Μάρτη του 21^ου αιώνα  συναντά τις γυναίκες, το εργατικό και λαϊκό κίνημα με τσακισμένα δικαιώματα.

Όλες οι συνθήκες, οι ντιρεκτίβες, οι αποφάσεις της ΕΕ πακετάρουν μέσα σε ένα πολυτελέστατο περιτύλιγμα τα πιο αντιδραστικά μέτρα .Μας έχουν κηρύξει πόλεμο χωρίς ημερομηνία λήξης.

Οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα, οι δανειακές συμβάσεις, τα μνημόνια διαρκείας, γίνονται για να «κλειδώσουν» μέτρα προαποφασισμένα-συναποφασισμένα. Δεν υπάρχει κανένα επίπεδο στη ζωή των γυναικών, της λαϊκής οικογένειας που να μην έχει τσακιστεί. Δεν είναι σίγουρη για το τι μισθό ,τι σύνταξη, τι επίδομα θα πάρει τον επόμενο μήνα ,αν θα συνεχίσει να έχει δουλειά, αν θα μπορεί να σπουδάσει, αν θα κάνει οικογένεια , αν θα μπορεί να ταΐσει το παιδί της.

Η ανεργία χτυπάει κόκκινο, η μερική απασχόληση η αύξηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης, η κατάργηση των οικογενειακών επιδομάτων, η φοροληστεία χτυπούν ανελέητα τη γυναίκα και όλη τη λαϊκή οικογένεια.

Η μητρότητα μπαίνει κυριολεκτικά στο απόσπασμα γιατί κοστίζει στους εργοδότες. Η παραπέρα εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, της Υγείας, της Πρόνοιας συνεχώς υποβιβάζουν το επίπεδο των γυναικών ενώ δημιουργούν προϋποθέσεις μέγιστης κερδοφορίας για το κεφάλαιο.

 Ο ΕΟΠΥΥ γέννημα θρέμμα της εμπορευματοποιημένης υγείας, δημιουργήθηκε για να υπηρετήσει την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων Υγείας  και όχι την Υγεία των λαϊκών οικογενειών. Οι κρατικές δαπάνες για την Υγεία συρρικνώνονται . Πολλά Φάρμακα και μεγάλη σειρά εργαστηριακών εξετάσεων δεν καλύπτονται από τα ασφαλιστικά ταμεία. Τα Νοσοκομεία και τα κέντρα Υγείας υποβαθμίζονται. Τα αγροτικά ιατρεία χωρίς εφημερίες. Ακόμη και τα τηλέφωνα για το κλείσιμο ραντεβού τα εκμεταλλεύονται και κερδοσκοπούν ιδιωτικές εταιρείες.

Κατεδαφίζεται ότι έχει απομείνει από τον δημόσιο χαρακτήρα στην εκπαίδευση. Οι συγχωνεύσεις και το κλείσιμο σχολείων με όλα τα επακόλουθα ανοίγουν το δρόμο για το νέο σχολείο της Αγοράς.

Στο όνομα του χρέους έχει βαλθεί η κυβέρνηση να βγάλει στο σφυρί ότι έχει απομείνει από την δημόσια περιουσία. Αξιοποίηση τ ο λένε και όχι ξεπούλημα παίζοντας έτσι με τη νοημοσύνη όλων μας. Από αυτή την επίθεση δεν  θα μπορούσε να μείνει απ΄ έξω και η αγροτιά. Πετρέλαιο, Φ.Π.Α, κόστος παραγωγής, απογειώθηκαν ενώ παράλληλα οι χαμηλές τιμές των προϊόντων, τα  χαράτσια, η βάρβαρη φορολογία εξαθλιώνουν τα αγροτικά νοικοκυριά».

Και κλείνοντας: «…Μπορούμε και θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Έχουμε χρέος απέναντι και στα παιδιά μας. Έχουμε χρέος να αντιπαλέψουμε για ένα μέλλον που θα τους εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή ζωή. Δεν έχουμε δικαίωμα να τους αφήσουμε κληρονομιά τους μισθούς των 200 και 300 Ευρώ, τη σύνταξη στα βαθιά γεράματα, την ανεργία και ανασφάλεια,

Την εργασιακή περιπλάνηση, την αβάσταχτη φοροληστεία  και την αμορφωσιά προκειμένου τα μονοπώλια να κερδοφορούν.

Η 8^η του Μάρτη μας εμπνέει και μας καθοδηγεί μας δείχνει το δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης όλων αυτών που μας ανήκουν και μας στερούν.

υ.γ. Φιλιώ σ ευχαριστώ !!

Κανέλλα και Σιρόπι

Εαρινή Ισημερία σήμερα...

Και επίσημα πλέον ΕΔΩ η άνοιξη.

Και είπα να την γλυκάνω.Και να την αρωματίσω.

Με σιρόπι και κανέλλα.

Με λουκουμάδες

Και όταν μιλάμε για λουκουμάδες, μιλάμε για

Λουκουμάδες Μανταμάδου.

Στο αναψυκτήριο έξω απ τον Ταξιάρχη

Λουκουμάδες τραγανούς απ έξω

να γεμίζουν σιρόπι το στόμα, με μια δαγκωνιά

             Και για να της δώσουμε , της άνοιξης, λίγο ακόμα γλύκα...

Παγωτό

 ΄΄Ηηη...

Μερέντα

Καλή όρεξη...

΄Καλή γλυκειά ΄Ανοιξη σε όλους μας

Μια η άνοιξη

Μία η άνοιξη ένα το σύννεφο χρυσή βροχή
βροχή που χόρευε σε κάμπο ώριμο ως το πρωί
σαν στάχυα έλυσες πάνω στους ώμους μου χρυσά μαλλιά
σαν στάχυ χόρεψες σαν στάχυα αμέτρητα ήταν τα φιλιά

Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού
στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου
όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή

Μία η θάλασσα ένας ο ήλιος της γλάροι λευκοί
ήλιος και θάλασσα γλυκό κορίτσι ζεστό πρωί
πρωί κι ορθάνοιξα τα δυο σου πέταλα μ' ένα φιλί
κι εσύ μου χάρισες όλη την άνοιξη σ' ένα κορμί

Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού
στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου
όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή

Χθες ήταν έρωτας χθες ήταν σύννεφο χρυσή βροχή
χθες ήταν θάλασσα γλάρος που χόρευε με το πρωί
τώρα είναι η σιωπή τώρα είναι η λησμονιά κι ο χωρισμός
κι όλα τα αστέρια του θαρρείς πως έσβησε ο ουρανός

Λάβαρο

 

 

 

 

 

 

Φωτιά- Πύξ Λάξ

 

Η αγάπη που νιώθω για σένα είναι φωτιά,
φοβάμαι μήπως καώ όπως παλιά
Τότε που έγειρα πιο πέρα χωρίς ψυχή
χωρίς αέρα μακριά

Φωτιά
Φωτιά

Το μίσος που νιώθω για μένα μαύρη σκιά,
φοβάμαι μήπως μέσα μου πει και γίνει φωτιά
Και νιώσω σαν μια καταιγίδα
χωρίς λιμάνι και ελπίδα

Φωτιά
Φωτιά

 

 

Μια απ αυτές τις μέρες , ξέρω, θ ακούσω για την κούραση που σκεπάζει τα βλέφαρα σου,

 που κάνει τις λέξεις  μας να λιγοστεύουν ή να ακούγονται  κενά και  ανούσια.

Μια απ τις επόμενες μέρες θα μυρίσω δέρμα καμμένο απ τη θλίψη

 και μια οπή σε σχήμα ελπίδας.

Ούτε άρωμα ούτε αλμύρα.

Θα μεσολαβήσουν πολλά αυτές τις μέρες.

Συμπτώσεις, γνώση, επαναπροσέγγιση, χαρά, θαλπωρή, μετάνοια.

Και όλα μαζί συνομωσία μυστική θα επιστρέψουν το λάβαρο στην πόλη.

Όχι κάποιο λάβαρο νίκης.

 Λάβαρο επαλήθευσης .

Τα υπέρλαμπρα μέτρα άμυνας θα έχουν αποδειχτεί για ακόμα μια φορά ικανά να προστατεύσουν τείχη και οχυρά.

Και η πόλη δεν θα βάλλεται ούτε από στεριά ούτε άπό θάλασσα.

 Ούτε καταπέλτης, ούτε κανόνι.

Και εκεί η ψυχή θα γαληνέψει, θα ανακουφιστεί.

Θα επιστρέψει στην δύναμη της, τη σιωπή.

Λέξεις , τραγούδια, ταξίδια ,θάλασσες, κομμένες ανάσες, πέτρινα σπίτια και όνειρα θα καίγονται και στα μάτια η φωτιά θα ανεβαίνει.

Θα τα φωτίζει.Τα μάτια.

 Θα τα γεμίζει, σαν μια μπόρα καταμεσής της άνοιξης...

Μια απ αυτές τις μέρες, σήμερα το πρωί, μεθαύριο το βράδυ..

Σαν στίχο του Ελύτη
" Έβαλα τα βιβλία μου στα ράφια και στη γωνιά μια λυπημένη Αγγελική,
Το ποσοστό της ομορφιάς που μου αναλογούσε πάει, το ξόδεψα όλο ..."


 

Αν...

Καλημέρα 

Στίχοι:   Παρασκευάς Καρασούλος Μουσική:   Δήμητρα Γαλάνη 1. Δήμητρα Γαλάνη   Αν μια στιγμή μπορεί να τα αλλάξει όλα με ένα βλέμμα με ένα φιλί Αν μια λέξη αρκεί απ τα δύο σου χείλη το φως να ντυθεί Μέσα μου σε ζούσα να σε βρω αργούσα κι έτσι αργούσε κι ζωή τα μικρά μετρούσα μα ήρθες εσύ Πως μου `λειψες τόσο μείνε να νιώσω σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί Μοναξιά μου καρδία μου εσύ συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ Σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί Αν μια στιγμή μπορεί να τα αλλάξει όλα με ένα βλέμμα με ένα φιλί Αν μια λέξη αρκεί απ τα δύο σου χείλη το φως να ντυθεί Μέσα μου σε ζούσα (μοναξιά μου καρδιά μου εσύ) να σε βρω αργούσα (συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ) πως μου `λειψες τόσο μείνε να νιώσω (μείνε) σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί...

Φανταστικά όντα...

Στο βιβλιοπωλείο του χωριού φέτος το καλοκαίρι, βρήκα και αγόρασα την  "Εγκυκλοπαίδεια των φανταστικών όντων" του Judy Allen.
Ένας οδηγός για τον κόσμο των φανταστικών όντων -από τα ξωτικά και τους δράκους ως τα βαμπίρ και τους μάγους.
Έχει εξελιχθεί σ ένα απ τα αγαπημένα παραμύθια του Παναγιώτη μου. Και σίγουρα δεν είναι μόνο το μυαλό ενός παιδιού, ο τόπος που η  φαντασία γίνεται πιο δυνατή  απ την πραγματικότητα. Εκεί που μαγεία, λογική, φαντασία, ευχή,καλπασμός, εκδίκηση, μάχη, γίνονται θρύλος και αυτόματα οι κόρες στα μικρά του μάτια διαστέλλονται από το θαυμασμό που μόνο ένα μικρό παιδί μπορεί να δείξει...

Κεφάλαιο Ένα

Αερικά

Νάνοι , ξωτικά, τελώνια, γκόμπλιν, λέπρεκον, μπράουνι...
Αυτά είναι μερικά από τα ονόματα που δίνονται εδώ και αιώνες στα αερικά που ζουν στον κόσμο της φαντασίας, μέσα στους θρύλους και στις παραδόσεις των λαών όλου του κόσμου.
Πολλά απ αυτά είναι καλά και ευγενικά με τους ανθρώπους, άλλα είναι πονηρά και πανούργα.
Σε κάθε περίπτωση πάντως , η επαφή του ανθρώπου μαζί τους θεωρείται πολύ επικίνδυνη.

Νεράιδες και ξωτικά

Οι άνθρωποι πιστεύουν στις νεράιδες και στα ξωτικά από τα πολύ παλιά χρόνια.Στη μεσαιωνική Ευρώπη νεράιδες έλεγαν τις γυναίκες που είχαν μαγικές δυνάμεις.Όσο για την εικόνα της όμορφης αέρινης νεράιδας με τα διάφανα φτερά, αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε κείμενα του τέλους του  18ου αιώνα
Αν και οι νεράιδες χορεύουν και τραγουδούν στο ύπαιθρο, ελάχιστοι έχουν καταφέρει να τις δουν . Τα σημάδια , όμως , από το χορό τους στο γρασίδι (ένας κύκλος τις περισσότερες φορές) είναι εμφανή σε όλους.
Τα περισσότερα αερικά είναι μικροσκοπικά , αλλά υπάρχουν και ψηλά, ογκώδη αερικά, ενώ οι νεράιδες είναι συνήθως ανθρωπόμορφες.
Αν τις έβλεπε όμως κανείς από πίσω, θα διαπίστωνε πως έχουν μια τρύπα στην πλάτη.

Ξωτικά του κόσμου

Τα ξωτικά ζουν και κινούνται συνήθως σε ομάδες όπως τα πατού-παϊαρέ των Μαορί στη Νέα Ζηλανδία.Ζουν συνήθως πάνω στα δέντρα και εμφανίζονται στην ομίχλη.Τους αρέσει ο χορός και το τραγούδι.Πολλές φορές μαθαίνουν στους ανθρώπους να κάνουν μαγικά, αλλά αν καλέσουν κάποιον να πάει κοντά τους, τον αφήνουν να χαθεί στο δάσος.
Μερικά ξωτικά, όπως για παράδειγμα τα λεπρεκόν της Ιρλανδίας, είναι μοναχικά.Τα λέπρεκον θεωρούνται πολύ πλούσια και δεν είναι λίγες οι φορές που τα έχουν πάρει από πίσω κυνηγοί ή ξυλοκόποι, με σκοπό να ανακαλύψουν το μέρος όπου κρύβουν τους θησαυρούς τους. Αυτά όμως τουα αναγκάζουν να κάνουν γύρους στο δάσος , μέχρι που τους αφήνουν κάπου μόνους, δίχως φυσικά να τους αποκαλύψουν το θησαυρό τους.

Τα αερικά και οι άνθρωποι.

Στα παραμύθια οι καλές νεράιδες δίνουν συνήθως την ευχή τους ή βοηθάνε τον ήρωα κάτω από προυποθέσεις.
Η Σταχτοπούτα , για παράδειγμα, είναι υποχρεωμένη να γυρίσει στο σπίτι της τα μεσάνυχτα, την ώρα που διαλύονται τα μάγια.
Ένας άνθρωπος που θα  τον πληρώσουν τα ξωτικά επειδή τα βοήθησε δεν πρέπει να κοιτάξει τα νομίσματα γιατί θα μετατραπούν αμέσως σε ξερά φύλλα.
Τα περισσότερα ξωτικά αρκούνται σε μια μικρή καθημερινή προσφορά ή ένα δώρο ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους.
Έτσι πολύ συχνά οι άνθρωποι τους κόβουν ένα μικρό κομμάτι από ένα ΄φρέσκο καρβέλι ψωμί ή τους αφήνουν λίγο από το γάλα της αγελάδας που μόλις έχουν αρμέξει.

Αν και τα αερικά παρουσιάζονται πολλές φορές γενναιόδωρα και με ειρηνικές διαθέσεις απέναντι στους ανθρώπους , αυτοί συχνά δε διστάζουν να ανακατευτούν στη ζωή τους ή και να τα αιχμαλωτίσουν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους.
Τα αερικά όμως καταφέρνουν πάντα να ξεφεύγουν.Καμιά φορά κλέβουν ζώα τρόφιμα ακόμα και μωρά στη θέση των οποίων αφήνουν τα δικά τους.Τέτοια αερικά με κακές διαθέσεις τα ονομάζουμε τελώνια.

Σε πολλούς θρύλους οι νεράιδες ερωτεύνται όμορφους νεαρούς και τους κλείνουν σ ένα μαγικό κύκλο δύναμης από τον οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει.Ακόμα σε πολλές περιπτώσεις , όταν κάποιο ξωτικό κλέψει ένα μωρό ανθρώπων, προσπαθεί να απαγάγει και μια νταντά να το φροντίζει.

Αν βρεθεί κάποιος θνητός στον κόσμο των αερικών, τότε δεν πρέπει να αγγίξει την τροφή τους , γιατί αλλιώς θα μείνει για πάντα μαζί τους.Όσοι κατάφεραν να ξαναγυρίσουν από εκεί λένε πως ο χρόνος κυλάει πολύ διαφορετικά απ΄ότι στο δικό μας κόσμο. Μια δική τους μέρα μπορεί να αντιστοιχεί σε πολλά χρόνια στον κόσμο τω ανθρώπων.

Οι καλές νεράιδες έχουν δανειστεί τη μορφή τους από τις Μοίρες της ελληνικής και ρωμαικής μυθολογίας. Στη σκανδιναβική μυθολογία ονομάζονται Νόρν. Οι Μοίρες παρουσιάζονται πάντα ανά τρεις και πολλοί υποστηρίζουν πως ορίζουν τη μοίρα του καθενόε, ενώ άλλοι πως προλέγουν το μέλλον. Σε κάθε περίπτωση όμως, γνέθουν το νήμα της ζωής του καθενός , κι όταν το κόβουν.η ζωή αυτή τελειώνει.

Στους μύθους για τις Σκανδιναβές Νόρν, οι νεράιδες επισκέπτονται τα νεογέννητα και ανακοινώνουν το μέλλον τους. Με τον καιρό δημιουργήθηκε η πεποίθηση πως οι Νόρν έφερναν δώρα στα νεογέννητα- όχι υλικά αγαθά αλλά καλοτυχία και ικανότητες. Έτσι έγιναν γνωστές σ όλη την Ευρώπη ως οι καλές νεράιδες-νονές, οι οποίες εμφανίζονται άλλτε ανά επτά, άλλοτε ανά δώδεκα,κι άλλοτε περισσότερες μαζί. Με την πάροδο των χρόνων όμως άλλαξε και η συμπεριφορά τους. Η  Σταχτοπούτα για παραδειγμα συνάντησε την καλή νεράιδα -νονά της όταν ήταν μεγάλη.

 

Και κάπου εκεί ,ανάμεσα σε μυθολογίες, σε παραμύθια και όνειρο αφήνω τα στοιχειά της μέρας και της νύχτας , της στεριάς και της θάλασσας να με στοιχειώσουν, να με πλαισιώσουν να με βοηθήσουν  να πλάθω ένα παραμύθι χωρίς αρχή, δίχως τέλος, αληθινό ή ψεύτικο με λόγια ή χωρίς, με παρουσία ή κενό. Με οδηγούν , με δυναμώνουν, με κάνουν να ονειροπολώ, να ταξιδεύω, να τραγουδάω , να θυμώνω, να γελάω, να φωνάζω, να αντέχω, να προσπαθώ και να παλεύω τα δικά μου στοιχειά.

Να γκρεμίζω τείχη και οχυρά.

Και απόψε, αφού τους έβαλα για ύπνο πριν λίγο, μετά το φιλί, και πριν το απαλό κλείσιμο της πόρτας τους,

άφησα μια ανάσα βαθειά, ανακούφισης, ευχαριστίας, στη νεράιδα που συντροφεύει τ αγγελούδια μου στον ύπνο τους και κάνει τις μέρες μας να λάμπουν έτσι...

Σαν από παραμύθι βγαλμένες...

 

Ψάρια ψάρια...

Μόλις έφτασε απ το χωριό,

Τράτα γεμάτη ψάρια, μνήμες, εικόνες του χωριού, ιστορία, παράδοση, μυρωδιά, και ήχους

Και άφησε μια γεύση  συγκίνησης

 στήθος γεμάτο φόρτιση, τον πατέρα σε μια γωνιά

Στιγμιαία βουτιά στη θάλασσα του χωριού...

Νόστος...

Και του χρόνου!!!!!

Και του χρόνου...

Καλή Σαρακοστή λοιπόν.

 

Φέτος οι Απόκριες ντύθηκαν με παιδικές στολές

 

 

 

Φόρεσαν ανοιξιάτικα χρώματα

 

 

 

 

Ανέβασαν ψηλά χαρταετό

Τόσο ψηλά που χάθηκε

 

Χόρτασαν θαλασσινά,

 

ζαλίστηκαν από ούζο.

άκουσαν αγαπημένα τραγούδια

 

και καταλάγιασαν με αγαπημένα παραμύθια...

 

 

Και του χρόνου, κάπως ίδια, ή πολύ διαφορετικά...

 

υ.γ.

Πέτυχα κάπου ένα ενδιαφερον άρθρο για τον χαρταετό.

Κάτω από ένα πιο ανοιχτό πρίσμα και μια πιο φιλτραρισμένη ανάλυση,

το πεταγμα του χαρταετού θα μπορούσε να απεικονίζει Ανάταση.

Ψυχής, μυαλού και θέλω.

 

Του έρωτα - Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

τὸ φιλὶ
ἑνώνει πιὸ πολὺ
ἀπ᾿ τὸ κορμὶ
γι᾿ αὐτὸ τὸ ἀποφεύγουν
οἱ πιὸ πολλοὶ

 

 

 

Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια –
η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.

Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα.

Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,
φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριά σπασμών.

Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,
όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

 

 

Mε κατάνυξη

'Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

 

 

αφαίρεσε τη νύχτα απ’ τα μάτια σου –
πώς να παλέψω μόνος με τους δυό σας;

 

Η μελανιά που μου κανες στο στήθος
είναι η καλύτερη απόδειξη
πως λύσσιαξες κι εσύ απο μοναξιά...

 

 

Ἀναστολή

Ὅ,τι ὀνειρεύτηκα τόσα καὶ τόσα βράδια,
ὅ,τι πεθύμησα μὲ τόση ἀλλοφροσύνη,
ὅ,τι σχεδίασα μὲ τόσο πυρετό,
μόλις σὲ δῶ, γλυκιά μου ἐξουθένωση,
στὰ μάτια καὶ τὰ χείλη τὸ ἀναστέλλω,
γιὰ μία στιγμὴ πιὸ ἀπελπισμένη τὸ ἀναβάλλω,
γιατί μονάχα ὅταν τὰ χέρια μου σὲ χάνουν,
ἡ πονεμένη φαντασία μου σὲ κερδίζει.

 

 

Όταν σε περιμένω

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους,
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά,
ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο,
κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι
γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη.
Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.

 

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις…

όσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους – μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα, ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια.. Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα. Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει…

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει…


 

Νταή Παναγιώτης

"Μια φορά και έναν καιρό ο κόσμος ήταν μικρός. Άπλωνες το μάτι σου  ίσαμε πέρα , πόσον τόπο έπιανες;; Τόσος ήταν ο κόσμος που γνώριζες,...
Μέσα απ τις διηγήσεις του μπαρμπ' Αχιλλέα ένα όνομα κυριαρχούσε πάνω απ όλα τ άλλα, όνομα  που τον συγκινούσε, τον συνάρπαζε, τον ξεσήκωνε και του φερνε δάκρυα στα μάτια. Τ όνομα του πιο αγαπητού συντρόφου του, του αρχηγού του, του Νταή Παναγιώτη. Αυτός λογαριαζόταν το πρώτο παλικάρι (του καπταν Νικήτα ) ανάμεσα στους λίγους ψημένους και αποφασισμένους ανθρώπους της εποχής του. Αυτός κουμαντάριζε τις παράνομες κομπανίες, οργάνωνε τις μεγάλες δουλειές, ναύλωνε τα καίκια και τους καραβοκύρηδες πλασάριζε με ανθρώπους του τα κοντραμπάντα. Αυτός στο τέλος έβγαζε το μερίδιο του καθενού.
-Ήταν παλικάρι όπως σας τολέω. Είχε μια φωτιά στα μάτια , και καλοσύνη , ντομπροσύνη και περηφάνεια.Ένα βουνό, τη μια στιγμή, μια θάλασσα την άλλη. Σαν έστηνε το δυο του ποδάρια 'πα στο χώμα και άνοιγε τα χέρια του, και ας ήσουνα και θεριό, δεν μπορούσες να τον κουνήσεις απ τον τόπο του.Κάποτες , έμπαινε η θάλασσα μέσα στο βουνό φουρτούνιαζεν ο κόσμος σκοτείνιαζεν ο τόπος.
Τότες αλαργέναμε από κοντά του, σακιντούσαμε να περάσει η φουρτούνα , να κατακάτσει η μάνητα του βουνού.Σαν γαλήνευε μαζευόμαστε πάλι κοντά του όπως τα σαλιγκάρια ξετρυπώνουν στον ήλιο άμα τραβηχτεί το σύννεφο της βροχής.
Ήταν παλικάρι που δεν είχε άλλο, που δεν το βάζει ο νους σας. Είχε γίνει βραχνάς για τους Τούρκους της Μυτιλήνης, της Πόλης, της Σμύρνης, του Αιβαλιού. Τους Ρωμιούς- λέει ο μπαρμπ' Αχιλλέας- δεν τους έβλαψε ποτές, δεν δυνάστεψε κανέναν. Όποτε έλαχε τους βοήθησε, και τους προστάτεψε.
Ήταν ένας άντρας, απ τα μικράτα του...''


Το βιβλίο Νταή Παναγιώτης  του Κλεάνθη Παλαιολόγου,έπεσε πρώτη φορά στα χέρια μου σε μικρή ηλικία.
Πρέπει να ήμουν το πολύ έκτη δημοτικού.
Το διάβασα με λαχτάρα, σαν να διάβαζα τη βιογραφία του ντόπιου Ηρακλή.
 Με τους άθλους και τα κατορθώματα του.
 Τουρκοκρατία, πειρατές, καίκια, παρανομία, έρωτας, αγάπη, πόνος, μάχες ,νίκη, δύναμη , τραγούδι, όλα αυτά μαζί έδωσαν στο πρόσωπο του Νταή μυθική υπόσταση.
Το βιβλίο αυτό τότε πέρασε απ τα χέρια όλων μας, τα δικά μου, της γιαγιάς, του αδερφού, της μάνας, του πατέρα.
Και ίσως γι αυτό είναι τόσο σημαντικό βιβλίο για μένα.
Γιατί είναι το μοναδικό  βιβλίο που είχα μοιραστεί με τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους.
Φέτος το Νοέμβρη εμφανίστηκε μπροστά μου ξανά.
Σ ένα φιλανθρωπικό παζάρι που διοργανώθηκε στη δουλειά.
Και ήξερα οτι ήταν εκεί για να το αποκτήσω εγώ.
Να ταξιδέψω ξανά σε παραμύθια και ιστορία, μύθους και πραγματικότητα, σε στεριά και θάλασσα, ναδιαβάσω σαν παραμύθι αποσπάσματα στον μικρό μου Ήλιο την ώρα του ύπνου, να το επιστρέψω στο αδέρφι μου το καλοκαίρι, να αφηγηθώ σελίδες του στους αγαπημένους μου...
Και μετά να μείνει στη βιβλιοθήκη φυλαγμένο καλά,  μέχρι να μπορεί να το  διαβάσει ο δικός μου ''Νταής Παναγιώτης'' σε λίγα χρόνια...

Κρυφτό

 

 

Κρυφτό

 

 

Αχ, πουλί ,μου τρελό,
έχεις πετάξει,
παίζεις πάλι κρυφτό,
δεν είσαι εντάξει
κι αυτό θα στο κρατώ.

Ξέρω θα ΄ρθει η στιγμή και για σένα
που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα,
μα εγώ θα σου κρυφτώ.
Θα με ψάχνεις σε σώματα ξένα
μα ποτέ δε θα βρίσκεις κανένα.
Εγώ θα σου κρυφτώ,
θα σου κρυφτώ.

Μου ΄χεις κλέψει καρδιά
και περηφάνια.
Ταξιδεύω τυφλά
στα ίδια λιμάνια.

Ξέρω θα ΄ρθει η στιγμή και για σένα
που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα,
μα εγώ θα σου κρυφτώ.
Όσα τώρα κρατάς κλειδωμένα
θα ΄ναι μάταια και άδεια και ξένα.
Εγώ θα σου κρυφτώ,
θα σου κρυφτώ

 

 

 

Οι λέξεις δεν σιμώνουν απόψε.

Θαρρείς και εξάντλησαν την αρνητική τους δύναμη το πρωί.

Εκεί, στην αλλαγή του καιρού.

Τούτος ο Μάρτης έχει φυλαγμένα πολλά.

Αλλαγές καιρού.

Η θάλασσα όποτε γυρνάει ο καιρός, αγγίζει το πιο βαθύ γκρίζο τ ουρανού και αρνείται.

Κλείνει μάτια, ορθώνει τείχη και ανατριχιάζει.

Μάλλον του φόβου ρυτίδιασμα.

Εύηχες λέξεις τρόμου.

Ανώμαλα προσγειώνονται.

Το απόγευμα ο ήλιος βγήκε πάλι αργα νωχελικά σχεδόν παραδόθηκε.

Στολίστηκε από χαμόγελια, χορούς και πάρτυ.

Και γατζωματα.

Εξαρτήσεις.Πλήθυναν.

Ο ήλιος βγήκε και ας γύρισε ο καιρός.

Γιατί αυτή είναι η μαγεία της Άνοιξης.

Ότι και να γίνει ξέρεις οτι είναι εκεί.

Και ας χιονίζει.

Και αυτό από μόνο του φτάνει.

Ακόμα και για 5 λεπτά τη βδομάδα, μου αρκεί.

Βίαια, βάναυσα ή γλυκά.

Με όπλα ή αγκαλιά.

Η άνοιξη είναι εδώ και αυτό είναι το μόνο χειροπιαστό.

Μόνο η νύχτα, καλός σύμβουλος, κακός αγωγός -εκκρεμότητα μόνιμη...

Βράδιασε πάλι...

 

 

Αντίστροφη μέτρηση

 

Την μοναξιά σου είδα και φοβήθηκα
στο βλέμμα σου το σκοτεινό θυμήθηκα
την περασμένη μου ζωή
πόσο με τρόμαξες

Κι ένα πρωί το άγγιγμα σου
ήρθε σαν ξύπνημα
μα μέχρι να νυχτώσει
είχε γίνει δίλημμα
της μετρημένης μου ζωής
Πόσο με τρόμαξες

Μες του κορμιού μου
την τρελή την εγκατάλειψη
είδα το έργο της ζωής μου
σ’επανάληψη
Κι είπα να τρέξω να κρυφτώ
και τώρα που αρχίζει
η αντίστροφη μέτρηση
αρχίζω να μετράω εγώ
και φύγε πρώτα εσύ
πάρε και τη φωτιά μαζί
Να μην θυμάμαι πια

Παράπονο

 

 

Αστρα μη με μαλώνετε

 

 

Άστρα μη με μαλώνετε
που τραγουδώ τη νύχτα

Ω, γιατί `χα πόνο στην καρδιά
γιατί `χα πόνο στην καρδιά
ψηλό μελαχρινάκι μου
γιατί `χα πόνο στην καρδιά
και βγήκα και τον είπα
Άστρα μη με μαλώνετε
που τραγουδώ τη νύχτα

Στ’ άστρα θα πω τον πόνο μου
απού δεν τον μαρτυρούνε

Ω, απού `χουνε κι υπομονή
αχ ή, πώς με κατάντησες
απού `χουνε κι υπομονή
ώρες με τσ’ ώρες και γροικούνε
Στ’ άστρα θα πω τον πόνο μου
απού δεν τον μαρτυρούνε

Δεν έτυχε φεγγάρι μου
να `ρθεις στο χάλι απού `μαι

Ω, κι έχεις το δίκιο να ρωτάς
αχ ή, πώς εκατάντησα
έχεις το δίκιο να ρωτάς
γιάηντα στεναχωρούμαι
Δεν έτυχε φεγγάρι μου
να `ρθεις στο χάλι απού `μαι

Έχασα την αγάπη μου
κι εσύ ρωτάς φεγγάρι

Ω, για ήντα τσι νύχτες δεν μπορεί
αχ ή, καημοί και βάσανα
για ήντα τσι νύχτες δεν μπορεί
ο ύπνος να με πάρει
Έχασα την αγάπη μου
κι εσύ ρωτάς φεγγάρι

 

 

 

Την ώρα που γύριζα απόψε η ματιά καρφώθηκε στον σκοτεινό μαύρο ουρανό.

Σημάδι κανένα.

Μαύρος , άψυχος

Αγριεμένος.

Σαν άδεια αγκαλιά.

Και εκεί στην άκρη, νιογέννητη Σελήνη.

Μικρούλα, φοβισμένη και δειλή.

Μίλια μακρυά.

Σαν μαλωμένη στεκόταν ,ξεκάρφωτη, αταίριαστη.

Ουρανός κλειστός.

Άστρα μην με μαλώνετε στο ράδιο

ταιριάσματα βαθιά...

 

-Από Γαργανουράκη γιατί είπαμε,

 τα αυθεντικά,

 τα ατόφια

τα πρώτα

 είναι αλλιώς

 

Καλημέρα!

Κάπου ανάμεσα σε κεφτεδάκια,

 

 

 

πάρτυ, απόκριες

 

 

 

 

αεράκι, λιακάδα, θάλασσα, λιμάνια, βάρκες

 

 

 

μια ανθισμένη- λατρεμένη μυγδαλιά

 

είπα να τραγουδήσω δυνατά ένα τραγούδι

 

Το χαμόγελό σου σαν αναπνοή μου
Το χαμόγελό σου η μόνη ανάμνησή μου
Το χαμόγελό σου είναι αυτό που λείπει
Και διψούν για σένα της καρδιάς μου όλοι οι χτύποι

Στην ζωή μου χρώμα το χαμόγελό σου
Ήρθες και κατάργησες για πάντα το χειμώνα
Το χαμόγελό σου είναι αυτό που λείπει
Και διψούν για σένα της καρδιάς μου όλοι οι χτύποι

Το χαμόγελό σου χρώμα στη ζωή μου
Στο χαμόγελό σου μοιάζουν όλα αληθινά
Το χαμόγελό σου μόνη αμοιβή μου
Μου χαμογελάς και νιώθω εγώ παιδί ξανά

 

Και να φωνάξω καλημέρα

Wild is the wind - Απουσία

 

 

 

Λυσσομανούσε ο άνεμος και απόψε απ έξω.

Αγέρας και θηρία.

Θηρία και ρίζες.

Eπικές μάχες, παραμονές της Απόκριας.

Παραμύθια, φόβοι και δυο μάτια απομαγνητισμένα.

Ερμητικά κλειστά παραθυρόφυλλα.

Κλειστά άχρηστα όστρακα.

Φόβοι αναθεματισμένοι.

Απειλές και υποσχέσεις.

Ο χρόνος περνάει, αδυσώπητο βουβό τέρας.

Κατασπαράσσει, ταίζει, τρώει αχόρταγο.

Απαιτεί χωρίς να μπορεί να αποκτήσει.

Παραμυθιού συνέχεια.

Μα απόψε τα παραμύθια τρομάζουν, σαν τον άνεμο.

Σκληρά παραμύθια γεμάτα ρίζες, γεμάτα αγκάθια, γεμάτα φοβίες.

Και ο άνεμος φυσάει , θαρρείς και προσπαθεί να σβήσει τη θράκα με το φύσημα.

Στενεύει απόψε ο άνεμος.

Λιγοστεύει.

Απουσία.

 

 

Ποτέ δεν κλάψαμε μαζί.
Ποτέ δεν πάψαμε να πιστεύουμε
πότε, και πως θα
τελειώσει αυτή η νύχτα
μέσα μας.

Δώσε μου
τα χέρια σου
να τα φιλήσω
να ζήσω μέσα τους
για μια στιγμή
για μια μέρα
μόνο αρκεί.

Άκουσε...
Είναι ο έρωτας τρελός...
Άκουσε, άκουσε την φωνή μου...
Φεγγάρι και γκρεμός...

Είναι ο έρωτας συνωμοσία
σκληρό φιλί και απουσία.

Άλλο ένα ξημέρωμα
να τελειώνει
μέσα στο σώμα μου
πέφτει η βροχή
μια καταιγίδα θέλω να ‘ρθει.

Άκουσε...
Είναι ο έρωτας τρελός...
Άκουσε, άκουσε την φωνή μου...
Φεγγάρι και γκρεμός...

Είναι ο έρωτας συνωμοσία
σκληρό φιλί και απουσία.

 

Η τράτα μας...

Για την Τράτα τα χουμε ξαναπεί παλιά

Φέτος έχουμε και οπτικοακουστικό υλικό.

Ας είναι καλά τα νιάτα του χωριού που έχουν όρεξη και μπορούν να αναβιώσουν έθιμα παλιά.

Ας είναι καλά και οι άνθρωποι που με περίσσεια αγάπη, κρατάνε αρχείο με εικόνες, με τραγούδια, με ιστορίες,με  μνήμες για τον τόπο μας .

Καθαρή Δευτέρα του '88 λοιπόν...

                                Τιλιώσαν τσι γι Απουκριγιές ελιμ για Σφαλίσανι τσι οι πόρτις.

Τσι μείναν τα μουνιά ανοιχτά τσι γι ψουλές αλόρτις

Η Τράτα μας θέλει κουπιά,θέλει τσι παληκάρια

Να πάμι να ψαρέψουμι να πιάσουμι τα ψάρια

Στη τράτα μας διαλέξαμι παλ’κάρια μι αρχίδια

Γιατί τα χρειαζόμαστι στα δίχτυα μας βαρίδια

«Έφιρι μια γειασας στου πρίναρου γειασα μια μουναριά γειασα

Σα βλασταριά γειασα,μια μουναριά πιασα σα βλασταριά γειασα»

Ε πάγου πια στα Χιώτικα ούτι στα μουχουνήσια γιατί μι βγάλαν άδικο

Πους φίλησα κουρίτσα

Αν φίλησα τσι αν έκανα να πάθου τσι να γίνου να γκρεμιστώ στα λάχανα

Να πέσου στα μαρούλια .

Τσι απ τα μαρούλια στου χαλβά τσι απ του χαλβά στη μτζίθρα

Έλιμ γεια σας τ’ τρύπας πιάσα Ίσαοοοο

«Έφιρι μια γειασας στου πρίναρου γειασα μια μουναριά γειασα

Σα βλασταριά γειασα,μια μουναριά πιασα σα βλασταριά γειασα»

Σαράντα χρόνια γύριβγα να βρω μουνί μι κότσου

Να χώσου τη ψουλάρα μου να μι κρατής απόξου

Καταμισή στου πέλαγου ρουδάνα ρουδανίζει

Τσι η ψώλους’ιμ μές τα μιριάς αστράφτ τσι μπουμπουνίζει

Ισα γειασα ελιμγιασα ψαρια πιασα

 ισαγειασα τμναρας πιασα ελιμγειασας ισαοοοοο

Και την Δευτέρα περιμένω το νέο αίμα στην αναβίωση του εθίμου...