Όποτε μπάζει νόστος...

Θα σαλπάρω για το νησί...

Να βρω λιμάνι..

Τον δικό μου κάβο

Την Μυτιλήνη

Ή τ άλλα, τα πιο δικά μου, του χωριού...

Λαγκάδα...

Παλιός

Πεδή

Καμήλα

Θα φτάσω μέχρι το πιο όμορφο σπίτι πάνω στη θάλασσα

το Καμίνι των παιδικών μου χρόνων

Θα περπατήσω ξυπόλυτη στα βράχια

μέχρι το Κωλοστάσι...

Στα πιο όμορφα χρώματα του δειλινού...

Και θα επιστρέψω...

Επιστροφή χωρίς αίμα.

 Χωρίς πόνο.

Χωρίς κύμα.

Θαλασσοδαρμένο σκαρί προσαραγμένο στις ξέρες σου.

Εσκεμμένα.

Λιμάνι .Απάγκιο. Ανάγκη. Σιγουριά.

Χαμόγελο. Σκέψη.

Το γιασεμί μοσχοβολάει

και ο ουρανός αμέσως χαμηλώνει.

Άγγιγμα.

Μακρινό.

Τραγούδι-λέξεις-δύναμη

-12;;-

Κάπου υπάρχει ένα νησί - Μπάμπης Στόκας

Δεν είν' αλήθεια μες στη Γη

πως δεν υπάρχει ένα νησί να πάμε οι δυο μας

κάπου θα βρίσκεται για μας

ένα νησί και μια γωνιά για τ' όνειρό μας

κάπου υπάρχει το νησί που θα το ζήσουμε μαζί

κάπου υπάρχει

ίσως να το 'χουν μυστικό

κι ίσως γι' αυτό και δεν μπορώ να βρω στο χάρτη

κάπου υπάρχει ένα νησί

μόνο για μας στην οικουμένη

που 'χει την άμμο του χρυσή

τη θάλασσά του αγιασμένη

κάπου υπάρχει ένα νησί

χωρίς κακούς, μην αμφιβάλλεις

δεν λέω λόγια της στιγμής

κι αυτά που λεν' της παραζάλης

δεν χάθηκαν όλα για μας

κι αφού μ' ελπίδες πολεμάς κάτι θα δείξει

όλα είναι θέμα τακτικής

να δεις της μοίρας το χαρτί που θα σ' αγγίξει

κάπου υπάρχει ένα νησί

που στο χρωστώ κάποια στιγμή σαν παιχνιδάκι

να παίξεις σαν μικρό παιδί

και να ξεχάσεις πως στη Γη υπάρχουν δράκοι



Κάβος

 

Ο άνθρωπος του κάβου

Χάρις Αλεξίου

 

 Πάνω σ’ ένα μαύρο κάβο είν’ το σπίτι του
μοναχός συντροφεμένος απ’ τη λύπη του
Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια
μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιάΚαι κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του
πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του
Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα
ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα
Μου `παν να τον πλησιάσω που `μαι μοναχή
να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι’ αυτή
Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσαγια μοναδική μου φίλη την εκράτησα
Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ
μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.
Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή
να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή
Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του
που τον κρύψαν απ’ τους φίλους κι απ’ τα πάθη του
Κι ύστερα να πλύνω τ’ άστρα να του φέξουνε
νά `ρθει πριν φανούν οι γλάροι κι με κλέψουνε.

Πάνω σ’ ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή
να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγήΚαι η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται
το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται
Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα
απ’ τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα
Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι
μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι

Πάνω σ’ ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή
να μετράω τα όνειρα της κάθε χαραυγή

 

Η βόλτα η πρωινή σ ένα μεγάλο κάβο,

 με τη μικρή μου είχε 8 νότες απ αυτό το τραγούδι.

Οι δύο φάλτσες και παράφωνες. Σαν δίδυμο όμως μελωδία.

 Οι άλλες 6 ,αρμονικά δεμένα, ανά τριάδες.

Τα καράβια, η θάλασσα, οι ήχοι του λιμανιού,

τούτα τα δυό μαζεμένα τριήμερα,με πιάνει νοσταλγία.

Και εκεί στο λιμάνι φλερτράει η ψυχή.

Ένα βήμα και είσαι αλλού.

Μοναχά μια  μπουκαπόρτα σε χωρίζει από ταξίδι, επιστροφή, ανθρώπους,

 τόπους ,παιδικά χρόνια, σπίτι, και τούτη την Ανάταση της ψυχής που μόνο στο χωριό συμβαίνει.

Με ένα μαγικό, διαφορετικό τρόπο.

Σαν να σαι αλλιώς.

Σαν να σαι άλλος.

Πολύ θα θελα να είχαμε ήδη σαλπάρει...

Πρωινό τσιγάρο

 

Πρωινό τσιγάρο 

 Χάρις Αλεξίου- Γιώργος Νταλάρας

 

 

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ’ ένα καρέ τυφλών σ’ ένα καρέ τυφλών

 

 

Καλημέρα πρωινή από συνήθεια και ανάγκη.

Ή από μια έντονη μακρυνή σκέψη.

Επειδή το πρωινό είναι το τσιγάρο που μου λείπει πιο πολύ.

Και επειδή έχει θεριέψει η ανάγκη να το ξαναρχίσω...

Ας ξεκινήσουν τα Σαββατιανά...
(9?)

Καλό Σάββατο...



Με μια πιρόγα..

Ερωτικό- Μητσιάς Μανόλης

 

 

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις

Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου `φερα απ’ τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ’ αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ’ ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ’ Αντιγόνη

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

 

 

 

 

 



 

Μέρες έχω στο μυαλό μου τούτο το τραγούδι.

Με στριφογυρίζει στον ύπνο και στον ξύπνιο.

Και έφτασε μια εικόνα σήμερα τ απόγευμα στην επιστροφή να το ψάξω γυρνώντας σπίτι.

Και να πλημμυρίσω σκέψεις.

Στο ταξίδι της επιστροφής.

Με λιακάδα και πολύ αγέρα.

Κάθε επιστροφή και μια αγκαλιά εικόνες.

Λαμπερές.

Μέρες τεράστιες.

Μεγαλώνουν.

Και εκεί μετά την πιο επικίνδυνη στροφή, ένα καίκι να δέρνεται, καταμεσής ενός άδειου αγριεμένου κολπίσκου.

Να ξεγυμνώνει τη μισή μοναξιά του ανθρώπου.

Την άλλη μισή θα την καλύψει η θάλασσα.

Που θα μοιράσει τ απάγκια της κάθε φορά που θα τ αναζητήσεις.

Είτε με βοριά είτε με Νοτιά.

Ταξίδια στις ρίζες απ τα οχυρά σου, μέχρι τη λύτρωση.

Απ την αυγή μέχρι το επόμενο χάραμα.

Και από την Ανατολή μέχρι τη Δύση.

Και αν έχω αδυναμία στην Ανατολή είναι που είναι για στιγμές.

Είναι που έχει δεμένους μαγικά ανθρώπους ρίζες και χρόνια.

Και κάθε πρωί πάνω απ το Μακρονήσι του παράθυρου μου, ξεκινάει μια δέσμη ελπίδας και ακουμπάει το νησί.

Το κάθε νησί.

Για να γίνει ματιά σταθερή προς τη Δύση.

Ή το Νότο. Εκεί στο Νότο.

Μ αντάριασε η θάλασσα απόψε.

Με γέμισε λαχτάρα νόστο και έλλειψη.

Μου φερε μυρωδιά κύματος φυκιού και κάθαρσης.

Φεγγοβολούν τ αστέρια , ίδια κοχύλια τ ουρανού.

Και υπόσχομαι θα μείνω να τα μετρήσω ένα ένα.

Όλα τους. Μέχρι ο χρόνος να τελειώσει.

Καληνύχτα.

 

Γυναίκα - Καμία μόνη της...

Ο Σύλλογος Γυναικών Μανταμάδου τίμησε την Παγκόσμια  Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας

Από τη Φιλιώ Μαυρομάτη

Την Κυριακή στις 10 Μάρτη  2013 στη Μηχανή τ΄Αγιού (Πολύκεντρο) ο Σύλλογος Γυναικών Μανταμάδου – μέλος της Ο.Γ.Ε. – τίμησε την 8η Μάρτη «Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας»  και διοργάνωσε μια όμορφη και πλούσια σε πολιτιστικό και πολιτικό περιεχόμενο «γιορτή».

Γέμισε το παλιό ελαιοτριβείο από κόσμο, με κόκκινα γαρύφαλλα στα χέρια. Την εκδήλωση παρουσίασε η Μαρία Γιαννίκα και μίλησε η πρόεδρος του συλλόγου Μαρία  Γροσομανίδη – Χηροπαίδη.

Η εκδήλωση πλαισιώθηκε από προβολή βίντεο-φωτογραφίας, με απαγγελίες ποιημάτων και  με την ανάγνωση κειμένων. Απόσπασμα από το ποίημα με τίτλο: «Στεφανινά» του Γιάννη Ρίτσου διάβασε η  Χρύσα Καρούλη.

Η γυναίκα μέσα από το αρχείο της Κοινότητας Μανταμάδου

Στην παρουσίαση που ακολούθησε με αναφορά στα αρχεία της κοινότητας Μανταμάδου σε σχέση με τη Μανταμαδιώτισσα Γυναίκα, η Ευαγγελία Καβακλή, λέκτορας του Πανεπιστημίου Αιγαίου στο τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας, με λόγο απλό, μίλησε για τη σημασία της διατήρησης του αρχείου του Δήμου Μανταμάδου ως αποδεικτικό της ταυτότητας των κατοίκων και ως τεκμήριο της κοινωνικό - οικονομικής και πολιτισμικής φυσιογνωμίας του τόπου.

Στη συνέχεια ξεχωριστό τόνο έδωσε η Γαβριέλλα Σουλουγάννη, διευθύντρια του Λυκείου Μανταμάδου, που με  αφορμή τα αρχεία της κοινότητας  και την ψηφιακή αλλαγή παρουσίασε αποσπάσματα από έγραφα που δείχνουν την θέση της γυναίκας τον 19^ο αιώνα. Προικοσύμφωνα του 1880, δικαστικά και εκκλησιαστικά συμβούλια ξαναζωντάνεψαν στιγμές από το παρελθόν. Η γυναίκα βίωνε το φυλετικό διαχωρισμό που επέβαλαν τα ήθη. Η ομιλία έκλεισε με αναφορά στη σύγχρονη Μανταμαδιώτισσα και με ένα ποίημα του Κ. Παλαμά.

«Γυναίκα αν θές αντρίκια να δουλέψεις ….μέσα σου κάψε το τριπλό ξόανο που τους δούλους κάνει. Συνήθεια, Κέρδος, Πρόληψη…»

Ακολούθησε αφηγηματική ανάγνωση κειμένων που αφορούν την καθημερινή ζωή στην Ελλάδα και τις  καταστάσεις όπως βιώνονται από χιλιάδες γυναίκες του μόχθου, που αγωνιούν και αναζητούν λύση στα προβλήματά τους, αλλά και τη διέξοδο προς ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτές και για τα παιδιά. Συμμετείχαν στο διάβασμα οι Φανή Σαραντινού και Βαγγελιώ Καρούλη και με την παραστατική ανάγνωση των κειμένων  συγκίνησαν και προβλημάτισαν όλους.

Την επιλογή και επιμέλεια των κειμένων και Βίντεο- φωτογραφιών είχε η Φιλιώ Μαυρομάτη και στην δημιουργία των βίντεο βοήθησε η φοιτήτρια του Πανεπιστήμιου Αιγαίου  Αγγελικη Καρυπίδου.

Τον χειρισμό των οπτικοακουστικών συστημάτων  είχε ο Μιχάλης Χατζηδημητρίου

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Γιώργος Φιλιππίδης, αντιπροσωπείες από όλους τους Μαζικούς φορείς του Μανταμάδου, του Συλλόγου Μανταμαδιωτών Αθήνας, όπως επίσης και αντιπροσωπεία του Συλλόγου Προοδευτικών Γυναικών Μυτιλήνης.

Αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής της βαρβαρότητας….

από την  ομιλία της πρόεδρου του Συλλόγου Γυναικών

Η πρόεδρος του Συλλόγου αφού καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους αναφέρθηκε στο ιστορικό της ημέρας και στην καθιέρωση της να γιορτάζεται η 8^η Μάρτη «Παγκόσμια μέρα της Γυναίκας» και  μεταξύ άλλων είπε:

«…Οι ρίζες της 8^ης Μάρτη βρίσκονται στην ιστορία του εργατικού κινήματος και στους αγώνες των εργατριών. Είναι επέτειος για την ηρωική θυσία των απεργών γυναικών στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη.

Η απεργία του Μάρτη του 1857 ήταν από τις πιο σημαντικές στιγμές του παγκόσμιου εργατικού κινήματος γιατί έβαζε στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της πάλης κατά των φυλετικών διακρίσεων, κατά της ανισότητας ανδρών και γυναικών, σε συνδυασμό με τον αγώνα ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση. Καθιερώθηκε η 8^η Μάρτη ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας το 1910 στη Β Διεθνή Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών μετά από πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν, κάτω από το σύνθημα: Αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών και την Ειρήνη.

Στην Ελλάδα η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13/4/1892 απο τις υφάντριες του εργοστασίου των αδελφών Ρετσίνα στον Πειραιά όταν οι εργοδότες αποφάσισαν να μειώσουν τα μεροκάματα ενώ την ίδια στιγμή τα αφεντικά αγόραζαν το πέμπτο εργοστάσιό τους».

Για τη σημερινή κατάσταση τόνισε: « Η φετινή 8^η του Μάρτη του 2013, η 8^η Μάρτη του 21^ου αιώνα  συναντά τις γυναίκες, το εργατικό και λαϊκό κίνημα με τσακισμένα δικαιώματα.

Όλες οι συνθήκες, οι ντιρεκτίβες, οι αποφάσεις της ΕΕ πακετάρουν μέσα σε ένα πολυτελέστατο περιτύλιγμα τα πιο αντιδραστικά μέτρα .Μας έχουν κηρύξει πόλεμο χωρίς ημερομηνία λήξης.

Οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα, οι δανειακές συμβάσεις, τα μνημόνια διαρκείας, γίνονται για να «κλειδώσουν» μέτρα προαποφασισμένα-συναποφασισμένα. Δεν υπάρχει κανένα επίπεδο στη ζωή των γυναικών, της λαϊκής οικογένειας που να μην έχει τσακιστεί. Δεν είναι σίγουρη για το τι μισθό ,τι σύνταξη, τι επίδομα θα πάρει τον επόμενο μήνα ,αν θα συνεχίσει να έχει δουλειά, αν θα μπορεί να σπουδάσει, αν θα κάνει οικογένεια , αν θα μπορεί να ταΐσει το παιδί της.

Η ανεργία χτυπάει κόκκινο, η μερική απασχόληση η αύξηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης, η κατάργηση των οικογενειακών επιδομάτων, η φοροληστεία χτυπούν ανελέητα τη γυναίκα και όλη τη λαϊκή οικογένεια.

Η μητρότητα μπαίνει κυριολεκτικά στο απόσπασμα γιατί κοστίζει στους εργοδότες. Η παραπέρα εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, της Υγείας, της Πρόνοιας συνεχώς υποβιβάζουν το επίπεδο των γυναικών ενώ δημιουργούν προϋποθέσεις μέγιστης κερδοφορίας για το κεφάλαιο.

 Ο ΕΟΠΥΥ γέννημα θρέμμα της εμπορευματοποιημένης υγείας, δημιουργήθηκε για να υπηρετήσει την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων Υγείας  και όχι την Υγεία των λαϊκών οικογενειών. Οι κρατικές δαπάνες για την Υγεία συρρικνώνονται . Πολλά Φάρμακα και μεγάλη σειρά εργαστηριακών εξετάσεων δεν καλύπτονται από τα ασφαλιστικά ταμεία. Τα Νοσοκομεία και τα κέντρα Υγείας υποβαθμίζονται. Τα αγροτικά ιατρεία χωρίς εφημερίες. Ακόμη και τα τηλέφωνα για το κλείσιμο ραντεβού τα εκμεταλλεύονται και κερδοσκοπούν ιδιωτικές εταιρείες.

Κατεδαφίζεται ότι έχει απομείνει από τον δημόσιο χαρακτήρα στην εκπαίδευση. Οι συγχωνεύσεις και το κλείσιμο σχολείων με όλα τα επακόλουθα ανοίγουν το δρόμο για το νέο σχολείο της Αγοράς.

Στο όνομα του χρέους έχει βαλθεί η κυβέρνηση να βγάλει στο σφυρί ότι έχει απομείνει από την δημόσια περιουσία. Αξιοποίηση τ ο λένε και όχι ξεπούλημα παίζοντας έτσι με τη νοημοσύνη όλων μας. Από αυτή την επίθεση δεν  θα μπορούσε να μείνει απ΄ έξω και η αγροτιά. Πετρέλαιο, Φ.Π.Α, κόστος παραγωγής, απογειώθηκαν ενώ παράλληλα οι χαμηλές τιμές των προϊόντων, τα  χαράτσια, η βάρβαρη φορολογία εξαθλιώνουν τα αγροτικά νοικοκυριά».

Και κλείνοντας: «…Μπορούμε και θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Έχουμε χρέος απέναντι και στα παιδιά μας. Έχουμε χρέος να αντιπαλέψουμε για ένα μέλλον που θα τους εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή ζωή. Δεν έχουμε δικαίωμα να τους αφήσουμε κληρονομιά τους μισθούς των 200 και 300 Ευρώ, τη σύνταξη στα βαθιά γεράματα, την ανεργία και ανασφάλεια,

Την εργασιακή περιπλάνηση, την αβάσταχτη φοροληστεία  και την αμορφωσιά προκειμένου τα μονοπώλια να κερδοφορούν.

Η 8^η του Μάρτη μας εμπνέει και μας καθοδηγεί μας δείχνει το δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης όλων αυτών που μας ανήκουν και μας στερούν.

υ.γ. Φιλιώ σ ευχαριστώ !!

Κανέλλα και Σιρόπι

Εαρινή Ισημερία σήμερα...

Και επίσημα πλέον ΕΔΩ η άνοιξη.

Και είπα να την γλυκάνω.Και να την αρωματίσω.

Με σιρόπι και κανέλλα.

Με λουκουμάδες

Και όταν μιλάμε για λουκουμάδες, μιλάμε για

Λουκουμάδες Μανταμάδου.

Στο αναψυκτήριο έξω απ τον Ταξιάρχη

Λουκουμάδες τραγανούς απ έξω

να γεμίζουν σιρόπι το στόμα, με μια δαγκωνιά

             Και για να της δώσουμε , της άνοιξης, λίγο ακόμα γλύκα...

Παγωτό

 ΄΄Ηηη...

Μερέντα

Καλή όρεξη...

΄Καλή γλυκειά ΄Ανοιξη σε όλους μας

Μια η άνοιξη

Μία η άνοιξη ένα το σύννεφο χρυσή βροχή
βροχή που χόρευε σε κάμπο ώριμο ως το πρωί
σαν στάχυα έλυσες πάνω στους ώμους μου χρυσά μαλλιά
σαν στάχυ χόρεψες σαν στάχυα αμέτρητα ήταν τα φιλιά

Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού
στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου
όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή

Μία η θάλασσα ένας ο ήλιος της γλάροι λευκοί
ήλιος και θάλασσα γλυκό κορίτσι ζεστό πρωί
πρωί κι ορθάνοιξα τα δυο σου πέταλα μ' ένα φιλί
κι εσύ μου χάρισες όλη την άνοιξη σ' ένα κορμί

Μη μιλάς άλλο για αγάπη η αγάπη είναι παντού
στην καρδιά μας στη ματιά μας τρώει τα χείλη τρώει το νου
όταν θα 'χουμε υποφέρει καλημέρα θα μας πει
θα μας φύγει θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ' την αρχή

Χθες ήταν έρωτας χθες ήταν σύννεφο χρυσή βροχή
χθες ήταν θάλασσα γλάρος που χόρευε με το πρωί
τώρα είναι η σιωπή τώρα είναι η λησμονιά κι ο χωρισμός
κι όλα τα αστέρια του θαρρείς πως έσβησε ο ουρανός

Λάβαρο

 

 

 

 

 

 

Φωτιά- Πύξ Λάξ

 

Η αγάπη που νιώθω για σένα είναι φωτιά,
φοβάμαι μήπως καώ όπως παλιά
Τότε που έγειρα πιο πέρα χωρίς ψυχή
χωρίς αέρα μακριά

Φωτιά
Φωτιά

Το μίσος που νιώθω για μένα μαύρη σκιά,
φοβάμαι μήπως μέσα μου πει και γίνει φωτιά
Και νιώσω σαν μια καταιγίδα
χωρίς λιμάνι και ελπίδα

Φωτιά
Φωτιά

 

 

Μια απ αυτές τις μέρες , ξέρω, θ ακούσω για την κούραση που σκεπάζει τα βλέφαρα σου,

 που κάνει τις λέξεις  μας να λιγοστεύουν ή να ακούγονται  κενά και  ανούσια.

Μια απ τις επόμενες μέρες θα μυρίσω δέρμα καμμένο απ τη θλίψη

 και μια οπή σε σχήμα ελπίδας.

Ούτε άρωμα ούτε αλμύρα.

Θα μεσολαβήσουν πολλά αυτές τις μέρες.

Συμπτώσεις, γνώση, επαναπροσέγγιση, χαρά, θαλπωρή, μετάνοια.

Και όλα μαζί συνομωσία μυστική θα επιστρέψουν το λάβαρο στην πόλη.

Όχι κάποιο λάβαρο νίκης.

 Λάβαρο επαλήθευσης .

Τα υπέρλαμπρα μέτρα άμυνας θα έχουν αποδειχτεί για ακόμα μια φορά ικανά να προστατεύσουν τείχη και οχυρά.

Και η πόλη δεν θα βάλλεται ούτε από στεριά ούτε άπό θάλασσα.

 Ούτε καταπέλτης, ούτε κανόνι.

Και εκεί η ψυχή θα γαληνέψει, θα ανακουφιστεί.

Θα επιστρέψει στην δύναμη της, τη σιωπή.

Λέξεις , τραγούδια, ταξίδια ,θάλασσες, κομμένες ανάσες, πέτρινα σπίτια και όνειρα θα καίγονται και στα μάτια η φωτιά θα ανεβαίνει.

Θα τα φωτίζει.Τα μάτια.

 Θα τα γεμίζει, σαν μια μπόρα καταμεσής της άνοιξης...

Μια απ αυτές τις μέρες, σήμερα το πρωί, μεθαύριο το βράδυ..

Σαν στίχο του Ελύτη
" Έβαλα τα βιβλία μου στα ράφια και στη γωνιά μια λυπημένη Αγγελική,
Το ποσοστό της ομορφιάς που μου αναλογούσε πάει, το ξόδεψα όλο ..."


 

Αν...

Καλημέρα 

Στίχοι:   Παρασκευάς Καρασούλος Μουσική:   Δήμητρα Γαλάνη 1. Δήμητρα Γαλάνη   Αν μια στιγμή μπορεί να τα αλλάξει όλα με ένα βλέμμα με ένα φιλί Αν μια λέξη αρκεί απ τα δύο σου χείλη το φως να ντυθεί Μέσα μου σε ζούσα να σε βρω αργούσα κι έτσι αργούσε κι ζωή τα μικρά μετρούσα μα ήρθες εσύ Πως μου `λειψες τόσο μείνε να νιώσω σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί Μοναξιά μου καρδία μου εσύ συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ Σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί Αν μια στιγμή μπορεί να τα αλλάξει όλα με ένα βλέμμα με ένα φιλί Αν μια λέξη αρκεί απ τα δύο σου χείλη το φως να ντυθεί Μέσα μου σε ζούσα (μοναξιά μου καρδιά μου εσύ) να σε βρω αργούσα (συντροφιά μου και νύχτα μου εσύ) πως μου `λειψες τόσο μείνε να νιώσω (μείνε) σ’ αγαπούσα πριν μας δω μαζί...

Φανταστικά όντα...

Στο βιβλιοπωλείο του χωριού φέτος το καλοκαίρι, βρήκα και αγόρασα την  "Εγκυκλοπαίδεια των φανταστικών όντων" του Judy Allen.
Ένας οδηγός για τον κόσμο των φανταστικών όντων -από τα ξωτικά και τους δράκους ως τα βαμπίρ και τους μάγους.
Έχει εξελιχθεί σ ένα απ τα αγαπημένα παραμύθια του Παναγιώτη μου. Και σίγουρα δεν είναι μόνο το μυαλό ενός παιδιού, ο τόπος που η  φαντασία γίνεται πιο δυνατή  απ την πραγματικότητα. Εκεί που μαγεία, λογική, φαντασία, ευχή,καλπασμός, εκδίκηση, μάχη, γίνονται θρύλος και αυτόματα οι κόρες στα μικρά του μάτια διαστέλλονται από το θαυμασμό που μόνο ένα μικρό παιδί μπορεί να δείξει...

Κεφάλαιο Ένα

Αερικά

Νάνοι , ξωτικά, τελώνια, γκόμπλιν, λέπρεκον, μπράουνι...
Αυτά είναι μερικά από τα ονόματα που δίνονται εδώ και αιώνες στα αερικά που ζουν στον κόσμο της φαντασίας, μέσα στους θρύλους και στις παραδόσεις των λαών όλου του κόσμου.
Πολλά απ αυτά είναι καλά και ευγενικά με τους ανθρώπους, άλλα είναι πονηρά και πανούργα.
Σε κάθε περίπτωση πάντως , η επαφή του ανθρώπου μαζί τους θεωρείται πολύ επικίνδυνη.

Νεράιδες και ξωτικά

Οι άνθρωποι πιστεύουν στις νεράιδες και στα ξωτικά από τα πολύ παλιά χρόνια.Στη μεσαιωνική Ευρώπη νεράιδες έλεγαν τις γυναίκες που είχαν μαγικές δυνάμεις.Όσο για την εικόνα της όμορφης αέρινης νεράιδας με τα διάφανα φτερά, αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε κείμενα του τέλους του  18ου αιώνα
Αν και οι νεράιδες χορεύουν και τραγουδούν στο ύπαιθρο, ελάχιστοι έχουν καταφέρει να τις δουν . Τα σημάδια , όμως , από το χορό τους στο γρασίδι (ένας κύκλος τις περισσότερες φορές) είναι εμφανή σε όλους.
Τα περισσότερα αερικά είναι μικροσκοπικά , αλλά υπάρχουν και ψηλά, ογκώδη αερικά, ενώ οι νεράιδες είναι συνήθως ανθρωπόμορφες.
Αν τις έβλεπε όμως κανείς από πίσω, θα διαπίστωνε πως έχουν μια τρύπα στην πλάτη.

Ξωτικά του κόσμου

Τα ξωτικά ζουν και κινούνται συνήθως σε ομάδες όπως τα πατού-παϊαρέ των Μαορί στη Νέα Ζηλανδία.Ζουν συνήθως πάνω στα δέντρα και εμφανίζονται στην ομίχλη.Τους αρέσει ο χορός και το τραγούδι.Πολλές φορές μαθαίνουν στους ανθρώπους να κάνουν μαγικά, αλλά αν καλέσουν κάποιον να πάει κοντά τους, τον αφήνουν να χαθεί στο δάσος.
Μερικά ξωτικά, όπως για παράδειγμα τα λεπρεκόν της Ιρλανδίας, είναι μοναχικά.Τα λέπρεκον θεωρούνται πολύ πλούσια και δεν είναι λίγες οι φορές που τα έχουν πάρει από πίσω κυνηγοί ή ξυλοκόποι, με σκοπό να ανακαλύψουν το μέρος όπου κρύβουν τους θησαυρούς τους. Αυτά όμως τουα αναγκάζουν να κάνουν γύρους στο δάσος , μέχρι που τους αφήνουν κάπου μόνους, δίχως φυσικά να τους αποκαλύψουν το θησαυρό τους.

Τα αερικά και οι άνθρωποι.

Στα παραμύθια οι καλές νεράιδες δίνουν συνήθως την ευχή τους ή βοηθάνε τον ήρωα κάτω από προυποθέσεις.
Η Σταχτοπούτα , για παράδειγμα, είναι υποχρεωμένη να γυρίσει στο σπίτι της τα μεσάνυχτα, την ώρα που διαλύονται τα μάγια.
Ένας άνθρωπος που θα  τον πληρώσουν τα ξωτικά επειδή τα βοήθησε δεν πρέπει να κοιτάξει τα νομίσματα γιατί θα μετατραπούν αμέσως σε ξερά φύλλα.
Τα περισσότερα ξωτικά αρκούνται σε μια μικρή καθημερινή προσφορά ή ένα δώρο ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους.
Έτσι πολύ συχνά οι άνθρωποι τους κόβουν ένα μικρό κομμάτι από ένα ΄φρέσκο καρβέλι ψωμί ή τους αφήνουν λίγο από το γάλα της αγελάδας που μόλις έχουν αρμέξει.

Αν και τα αερικά παρουσιάζονται πολλές φορές γενναιόδωρα και με ειρηνικές διαθέσεις απέναντι στους ανθρώπους , αυτοί συχνά δε διστάζουν να ανακατευτούν στη ζωή τους ή και να τα αιχμαλωτίσουν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τους.
Τα αερικά όμως καταφέρνουν πάντα να ξεφεύγουν.Καμιά φορά κλέβουν ζώα τρόφιμα ακόμα και μωρά στη θέση των οποίων αφήνουν τα δικά τους.Τέτοια αερικά με κακές διαθέσεις τα ονομάζουμε τελώνια.

Σε πολλούς θρύλους οι νεράιδες ερωτεύνται όμορφους νεαρούς και τους κλείνουν σ ένα μαγικό κύκλο δύναμης από τον οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει.Ακόμα σε πολλές περιπτώσεις , όταν κάποιο ξωτικό κλέψει ένα μωρό ανθρώπων, προσπαθεί να απαγάγει και μια νταντά να το φροντίζει.

Αν βρεθεί κάποιος θνητός στον κόσμο των αερικών, τότε δεν πρέπει να αγγίξει την τροφή τους , γιατί αλλιώς θα μείνει για πάντα μαζί τους.Όσοι κατάφεραν να ξαναγυρίσουν από εκεί λένε πως ο χρόνος κυλάει πολύ διαφορετικά απ΄ότι στο δικό μας κόσμο. Μια δική τους μέρα μπορεί να αντιστοιχεί σε πολλά χρόνια στον κόσμο τω ανθρώπων.

Οι καλές νεράιδες έχουν δανειστεί τη μορφή τους από τις Μοίρες της ελληνικής και ρωμαικής μυθολογίας. Στη σκανδιναβική μυθολογία ονομάζονται Νόρν. Οι Μοίρες παρουσιάζονται πάντα ανά τρεις και πολλοί υποστηρίζουν πως ορίζουν τη μοίρα του καθενόε, ενώ άλλοι πως προλέγουν το μέλλον. Σε κάθε περίπτωση όμως, γνέθουν το νήμα της ζωής του καθενός , κι όταν το κόβουν.η ζωή αυτή τελειώνει.

Στους μύθους για τις Σκανδιναβές Νόρν, οι νεράιδες επισκέπτονται τα νεογέννητα και ανακοινώνουν το μέλλον τους. Με τον καιρό δημιουργήθηκε η πεποίθηση πως οι Νόρν έφερναν δώρα στα νεογέννητα- όχι υλικά αγαθά αλλά καλοτυχία και ικανότητες. Έτσι έγιναν γνωστές σ όλη την Ευρώπη ως οι καλές νεράιδες-νονές, οι οποίες εμφανίζονται άλλτε ανά επτά, άλλοτε ανά δώδεκα,κι άλλοτε περισσότερες μαζί. Με την πάροδο των χρόνων όμως άλλαξε και η συμπεριφορά τους. Η  Σταχτοπούτα για παραδειγμα συνάντησε την καλή νεράιδα -νονά της όταν ήταν μεγάλη.

 

Και κάπου εκεί ,ανάμεσα σε μυθολογίες, σε παραμύθια και όνειρο αφήνω τα στοιχειά της μέρας και της νύχτας , της στεριάς και της θάλασσας να με στοιχειώσουν, να με πλαισιώσουν να με βοηθήσουν  να πλάθω ένα παραμύθι χωρίς αρχή, δίχως τέλος, αληθινό ή ψεύτικο με λόγια ή χωρίς, με παρουσία ή κενό. Με οδηγούν , με δυναμώνουν, με κάνουν να ονειροπολώ, να ταξιδεύω, να τραγουδάω , να θυμώνω, να γελάω, να φωνάζω, να αντέχω, να προσπαθώ και να παλεύω τα δικά μου στοιχειά.

Να γκρεμίζω τείχη και οχυρά.

Και απόψε, αφού τους έβαλα για ύπνο πριν λίγο, μετά το φιλί, και πριν το απαλό κλείσιμο της πόρτας τους,

άφησα μια ανάσα βαθειά, ανακούφισης, ευχαριστίας, στη νεράιδα που συντροφεύει τ αγγελούδια μου στον ύπνο τους και κάνει τις μέρες μας να λάμπουν έτσι...

Σαν από παραμύθι βγαλμένες...

 

Ψάρια ψάρια...

Μόλις έφτασε απ το χωριό,

Τράτα γεμάτη ψάρια, μνήμες, εικόνες του χωριού, ιστορία, παράδοση, μυρωδιά, και ήχους

Και άφησε μια γεύση  συγκίνησης

 στήθος γεμάτο φόρτιση, τον πατέρα σε μια γωνιά

Στιγμιαία βουτιά στη θάλασσα του χωριού...

Νόστος...

Και του χρόνου!!!!!

Και του χρόνου...

Καλή Σαρακοστή λοιπόν.

 

Φέτος οι Απόκριες ντύθηκαν με παιδικές στολές

 

 

 

Φόρεσαν ανοιξιάτικα χρώματα

 

 

 

 

Ανέβασαν ψηλά χαρταετό

Τόσο ψηλά που χάθηκε

 

Χόρτασαν θαλασσινά,

 

ζαλίστηκαν από ούζο.

άκουσαν αγαπημένα τραγούδια

 

και καταλάγιασαν με αγαπημένα παραμύθια...

 

 

Και του χρόνου, κάπως ίδια, ή πολύ διαφορετικά...

 

υ.γ.

Πέτυχα κάπου ένα ενδιαφερον άρθρο για τον χαρταετό.

Κάτω από ένα πιο ανοιχτό πρίσμα και μια πιο φιλτραρισμένη ανάλυση,

το πεταγμα του χαρταετού θα μπορούσε να απεικονίζει Ανάταση.

Ψυχής, μυαλού και θέλω.

 

Του έρωτα - Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

τὸ φιλὶ
ἑνώνει πιὸ πολὺ
ἀπ᾿ τὸ κορμὶ
γι᾿ αὐτὸ τὸ ἀποφεύγουν
οἱ πιὸ πολλοὶ

 

 

 

Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια –
η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.

Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα.

Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,
φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριά σπασμών.

Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,
όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

 

 

Mε κατάνυξη

'Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

 

 

αφαίρεσε τη νύχτα απ’ τα μάτια σου –
πώς να παλέψω μόνος με τους δυό σας;

 

Η μελανιά που μου κανες στο στήθος
είναι η καλύτερη απόδειξη
πως λύσσιαξες κι εσύ απο μοναξιά...

 

 

Ἀναστολή

Ὅ,τι ὀνειρεύτηκα τόσα καὶ τόσα βράδια,
ὅ,τι πεθύμησα μὲ τόση ἀλλοφροσύνη,
ὅ,τι σχεδίασα μὲ τόσο πυρετό,
μόλις σὲ δῶ, γλυκιά μου ἐξουθένωση,
στὰ μάτια καὶ τὰ χείλη τὸ ἀναστέλλω,
γιὰ μία στιγμὴ πιὸ ἀπελπισμένη τὸ ἀναβάλλω,
γιατί μονάχα ὅταν τὰ χέρια μου σὲ χάνουν,
ἡ πονεμένη φαντασία μου σὲ κερδίζει.

 

 

Όταν σε περιμένω

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους,
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά,
ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο,
κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι
γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη.
Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.

 

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις…

όσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους – μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα, ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια.. Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα. Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει…

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει…


 

Νταή Παναγιώτης

"Μια φορά και έναν καιρό ο κόσμος ήταν μικρός. Άπλωνες το μάτι σου  ίσαμε πέρα , πόσον τόπο έπιανες;; Τόσος ήταν ο κόσμος που γνώριζες,...
Μέσα απ τις διηγήσεις του μπαρμπ' Αχιλλέα ένα όνομα κυριαρχούσε πάνω απ όλα τ άλλα, όνομα  που τον συγκινούσε, τον συνάρπαζε, τον ξεσήκωνε και του φερνε δάκρυα στα μάτια. Τ όνομα του πιο αγαπητού συντρόφου του, του αρχηγού του, του Νταή Παναγιώτη. Αυτός λογαριαζόταν το πρώτο παλικάρι (του καπταν Νικήτα ) ανάμεσα στους λίγους ψημένους και αποφασισμένους ανθρώπους της εποχής του. Αυτός κουμαντάριζε τις παράνομες κομπανίες, οργάνωνε τις μεγάλες δουλειές, ναύλωνε τα καίκια και τους καραβοκύρηδες πλασάριζε με ανθρώπους του τα κοντραμπάντα. Αυτός στο τέλος έβγαζε το μερίδιο του καθενού.
-Ήταν παλικάρι όπως σας τολέω. Είχε μια φωτιά στα μάτια , και καλοσύνη , ντομπροσύνη και περηφάνεια.Ένα βουνό, τη μια στιγμή, μια θάλασσα την άλλη. Σαν έστηνε το δυο του ποδάρια 'πα στο χώμα και άνοιγε τα χέρια του, και ας ήσουνα και θεριό, δεν μπορούσες να τον κουνήσεις απ τον τόπο του.Κάποτες , έμπαινε η θάλασσα μέσα στο βουνό φουρτούνιαζεν ο κόσμος σκοτείνιαζεν ο τόπος.
Τότες αλαργέναμε από κοντά του, σακιντούσαμε να περάσει η φουρτούνα , να κατακάτσει η μάνητα του βουνού.Σαν γαλήνευε μαζευόμαστε πάλι κοντά του όπως τα σαλιγκάρια ξετρυπώνουν στον ήλιο άμα τραβηχτεί το σύννεφο της βροχής.
Ήταν παλικάρι που δεν είχε άλλο, που δεν το βάζει ο νους σας. Είχε γίνει βραχνάς για τους Τούρκους της Μυτιλήνης, της Πόλης, της Σμύρνης, του Αιβαλιού. Τους Ρωμιούς- λέει ο μπαρμπ' Αχιλλέας- δεν τους έβλαψε ποτές, δεν δυνάστεψε κανέναν. Όποτε έλαχε τους βοήθησε, και τους προστάτεψε.
Ήταν ένας άντρας, απ τα μικράτα του...''


Το βιβλίο Νταή Παναγιώτης  του Κλεάνθη Παλαιολόγου,έπεσε πρώτη φορά στα χέρια μου σε μικρή ηλικία.
Πρέπει να ήμουν το πολύ έκτη δημοτικού.
Το διάβασα με λαχτάρα, σαν να διάβαζα τη βιογραφία του ντόπιου Ηρακλή.
 Με τους άθλους και τα κατορθώματα του.
 Τουρκοκρατία, πειρατές, καίκια, παρανομία, έρωτας, αγάπη, πόνος, μάχες ,νίκη, δύναμη , τραγούδι, όλα αυτά μαζί έδωσαν στο πρόσωπο του Νταή μυθική υπόσταση.
Το βιβλίο αυτό τότε πέρασε απ τα χέρια όλων μας, τα δικά μου, της γιαγιάς, του αδερφού, της μάνας, του πατέρα.
Και ίσως γι αυτό είναι τόσο σημαντικό βιβλίο για μένα.
Γιατί είναι το μοναδικό  βιβλίο που είχα μοιραστεί με τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους.
Φέτος το Νοέμβρη εμφανίστηκε μπροστά μου ξανά.
Σ ένα φιλανθρωπικό παζάρι που διοργανώθηκε στη δουλειά.
Και ήξερα οτι ήταν εκεί για να το αποκτήσω εγώ.
Να ταξιδέψω ξανά σε παραμύθια και ιστορία, μύθους και πραγματικότητα, σε στεριά και θάλασσα, ναδιαβάσω σαν παραμύθι αποσπάσματα στον μικρό μου Ήλιο την ώρα του ύπνου, να το επιστρέψω στο αδέρφι μου το καλοκαίρι, να αφηγηθώ σελίδες του στους αγαπημένους μου...
Και μετά να μείνει στη βιβλιοθήκη φυλαγμένο καλά,  μέχρι να μπορεί να το  διαβάσει ο δικός μου ''Νταής Παναγιώτης'' σε λίγα χρόνια...